Momenteel zit ik in een beetje rare situatie. Afgelopen maanden zijn goed geweest: ik ben dol op de vakken die ik momenteel volg, alles voelt weer een beetje normaal, en mentaal gezien ben ik in lange tijd niet zo lekker gegaan. Enige probleem is dat ik afgelopen week vast ben komen te zitten in een soort writer's block. Persoonlijk denk ik dat het een gevolg is van alleen maar lezen en kijken, wat passief is, en niet meer actief dingen ermee doen. Ik teken bijna nooit meer, en schrijven doe ik ook nauwelijks nu dat ik deze blog niet meer gebruik. Ik ben een toeschouwer en lijk vergeten te zijn hoe het is om zelf iets te doen. Niet erg handig als je nog 5 gedichten voor sinterklaas moet schrijven en 3x4000 woorden voor filosofie.
Dus begin ik weer bij af: deze blogpost. Lage drempel qua druk, makkelijker omdat het informeel is. Bovendien is er genoeg om over te praten als je zoveel langs ziet komen :)
Halloween
Ik heb dit jaar geen lenzen gekocht voor Halloween, maar ik heb het wel op een andere manier gevierd. Ik heb 7 grote pompoenen gekocht en wat vrienden uitgenodigd om ze samen uit te snijden. Geen van ons had het ooit eerder gedaan maar wilde het wel heel graag een keer doen, dus dit was een ideale manier om Halloween te vieren. Pompoenen uithollen is verrassend slijmerig en vies, en het hielp niet dat ze rechtstreeks van buiten kwamen en dus niet alleen slijmerig maar ook heel koud waren. Ondanks dat hadden we onwijs veel lol en waren de resultaten echt top! Ondertussen zijn de pompoenen die bij ons thuis achterbleven gestorven aan rot en schimmel, maar ze toch tot mijn verjaardag gestaan.
Deltarune
Wat Halloween dit jaar nog beter maakte was een demo/het eerste hoofdstuk van de nieuwe game van Toby Fox. Undertale is mijn favoriete game (ik heb er eerder over verteld) dus ik was dolgelukkig toen hij Deltarune aankondigde. Deltarune is niet een vervolg, maar een soort alternatief universum met deels dezelfde personages, maar een ander verhaal en een andere wereld. En ik kan je vertellen, de game heeft met op geen enkel punt teleurgesteld. De nieuwe personages zijn interessant, goed uitgewerkt, en zijn zo leuk. Ik heb echt een gigantische zwak voor de hoofdpersonages, vooral Ralsei, maar ook de sidecharacters zijn top. Het gevoel voor humor wat Undertale zo leuk maakte zat hier ook weer in, en ik heb op bepaalde momenten moeite gehad mijn lachen in te houden.
De vernieuwde battle mechanics (met meerdere personages vechten) voegen echt wat toe en krijg je redelijk snel onder de knie. Mijn fictionele familie uit Undertale weer terugzien aan het eind was erg emotioneel voor me, ik zal maar eerlijk toegeven. Het is grappig hoe Toby Fox de personages in de nieuwe wereld geplaatst heeft: sommige personages als de oude Gerson zijn er niet meer en hebben een grafsteen bij de kerk, Burgerpants werkt bij Ice-E's Pezza in plaats van het MTT resort, en Undyne is een politieagent terwijl ze hoofd van de royal guard was in Undertale.
Ik ben erg benieuwd hoe de volledige game gaat zijn. Het kan jaren duren voordat die uitkomt helaas. Gelukkig hebben we tot die tijd deze demo :)
Nieuwe albums
In de afgelopen weken zijn er vier albums uitgekomen waar ik naar uit keek: LM5 van Little Mix, Origins van Imagine Dragons, You Know I Know van Olly Murs, en The Greatest Showman Reimagined. Persoonlijk vond ik 3 van deze 4 albums licht teleurstellend.
LM5 is heel ver verwijderd van de eerste 2 a 3 albums die ze uitbrachten. Er zit weinig energie in de nummers, weinig melodie in de zang en het instrumentele deel is heel saai en simpel, met weinig verschillende geluiden of variatie. Niet dat er geen nummers tussen zitten die ik leuk vind (Notice, Think About Us, en American Boy staan in mijn maandelijkse playlist, en ik vond Told You So een lief nummer) maar een meesterwerk is dit album niet. In mijn oren klinkt het hetzelfde als de meeste popmuziek die momenteel uitgebracht wordt.
Origins leek qua sound heel erg op Evolve, waarschijnlijk omdat de nummers rond dezelfde tijd geschreven zijn. Ik hoopte zelf dat het de zonnige kant van Evolve zou zijn, met iets vrolijkere muziek (beetje als hun eerste album) maar dat viel tegen. Geen van de nummers was echt memorabel vond ik, alleen West Coast sprong eruit omdat het een stuk lichter was dan de rest en een beetje het gevoel van Take Me Home, Country Roads heeft.
You Know I Know was een aangename verrassing. Ik was Olly een beetje uit het oog verloren na Never Been Better, waar zijn muziek meer mainstream werd in vergelijking met zijn eerdere, simpele vrolijke vibe. Maar dit album is een feestje, de nummers uitgebracht voor het album waren al veelbelovend en de rest van het album was zeker geen teleurstelling. Ik ga de CD voor lange tijd draaien gok ik.
Toen The Greatest Showman Reimagined werd aangekondigd was ik meteen enthousiast. Ik draai de nummers van de film nog steeds, de soundtrack is heerlijk. Toen Reimagined uit kwam, vond ik het dus ook heel jammer om te horen dat bijna elk van de artiesten de musicalnummers zingen alsof ze hun eigen muziek zingen: zonder echt te laten merken dat ze weten wat ze zingen. De magie van muscialmuziek is dat ze een verhaal meebrengen, en dat was ver te zoeken. Een groot deel van de covers klinken dus vrij leeg. De eerste twee nummers (The Greatest Show door Panic! at the Disco en A Million Dreams door P!nk) waren goed, en Kesha zingt This Is Me met de juiste hoeveelheid emotie, maar de rest deed me heel weinig en hebben er enkel voor gezorgd dat ik de originele nummers meer weet te waarderen. Achteraf gezien had ik het kunnen zien aankomen, het is immers 'reimagined' niet precies hetzelfde gezongen door andere artiesten, maar toch vond ik het jammer.
Dat was het wel voor nu. Het was fijn om weer eens gewoon te schrijven wat ik denk, zonder de regeltjes voor academische essays en technische termen. Hopelijk heeft het geholpen, en anders heeft het er in ieder geval voor gezorgd dat ik me iets beter voel.
Tot de volgende keer/ooit!
❤ Elisah
