DRAGONS

Hallo internet! Mijn blog is langzaam aan het veranderen in een review blog, merk ik. Ach, reviewen is leuk om te doen en op dit moment heb ik toch niet idioot interessante dingen te vertellen.
Vandaag heb ik Seraphina en Shadow Scale van Rachel Hartman opnieuw gelezen, en toen ik nadacht over wat ik in de review wilde zetten, realiseerde ik me ineens dat ik echt een idiote zwak heb voor draken. Dat wist ik eigenlijk al wel, maar ik had niet stilgestaan bij het feit dat ik genoeg favoriete draken heb om een lijst te maken. Dus voila, draken zo ver deze post reikt :p

Mijn favoriete draken

1. Toothless - How To Train Your Dragon (film). Ik moet eerlijk toegeven: ik heb How To Train Your Dragon heel lang geweigerd te kijken omdat de draken niet leken op mijn beeld van draken. Zeker Toothless zag er meer uit dan een axolotl met vleugels dan een spikey draak met een lange nek en schubben. Gelukkig heb ik het toch een kans gegeven, nadat ik onder ogen zag dat draken niet bestaan en je alle fantasie erop los kunt laten. Toothless is absoluut een van mijn favorieten, wat een heerlijk personage (en wat is ie leuk om te tekenen!)
2. Saphira, Glaedr, en Thorn - Eragon (boeken. BOEKEN, NIET FILM). Saphira is in mijn ogen alles wat een draak zou moeten zijn: vier poten, stekels op kop en rug, prachtige grote vleermuisvleugels, schubben die glanzen in de zon, en een personaliteit die zowel wijsheid als humor en ijdelheid bevat. Glaedr was in alles wat hij deed en zei een machtig, oud, wijs wezen, en een echte veteraan, waardoor Saphira opeens klein en jong leek. En Thorn was vervolgens weer een heel andere kant van het verhaal. De draken in de Eragon serie zijn echt geweldig om over te lezen. 
3. Smaug - De Hobbit (boek, films). Ik moet wel even melden dat ik vond dat de film-versie van Smaug een kop had die leek op de kop van een schoenbekooievaar waar ik niet zo van gecharmeerd was. Bovendien hadden ze zijn 'drama queen' attitude nog flink extra omhoog gekrikt. Maar dat was absoluut deel van de lol. Smaug is zo'n echte klassieke draak, met zijn dierbare collectie goud en zijn enorme formaat. Dat weet ik onwijs te waarderen
4. Kazul - Dealing With Dragons (boek). Ik ben DOL op dit boek, en alhoewel de grootste redenen de sassy hoofdpersoon en de verhaallijn zijn, is de draak Kazul ook reden genoeg. Kazul heeft ook een mooie hoard net als Smaug, maar leeft in een grot en is over het algemeen gezien heel relaxed. Ze hecht meer waarde aan kennis en Cherry Jubilee dan aan angst en verderf zaaien. En ze is gewoon heel cool. 
5. Katla - De Gebroeders Leeuwenhart (boek). Ahhh, Katla. De eerste draak waar ik ooit echt doodsbang voor was. Wat een monster was dat. In tegenstelling tot de bovengenoemde draken praatte Katla niet, maar was ze een wapen dat onder controle gehouden werd met een hoorn (want logica). 
6. Long - Thomas en de laatste draken (boek). Long is zo'n schatje. Dit boek is in zijn algemeenheid gewoon heel lief. Maar ik vond het vooral ook heel leuk dat de draken in dit boek hele originele wezens waren; ze kunnen enkel vliegen in maanlicht en ze verstenen als ze binnen blijven en vergeten hoe het is om draak te zijn. 
7. Tad Cooper - Galavant (tv-show). I BELIEVE IN YOU TAD COOPER. MY DRAGON PAL AND MEEEEEE. 
8. Festus - Heroes of Olympus (boeken). Hoe kun je niet dol zijn op Festus. Het is een enorme steampunk draak die perongeluk echt leeft. En hij is voor een bepaalde tijd een schip. Cool.
9. Hiram McDaniels - Welcome to Night Vale (podcast). Ex-ontsnapte gevangene (hij was opgepakt voor insurance fraud), en ex-presidentskandidaat. ("Vote for Hiram McDaniels", because "I'm literally a five-headed dragon, who cares!") Hij is 5,5 m hoog, 1.633 kg zwaar, en een van zijn koppen heeft een Texas accent. Later hier meer over gezien het feit dat ik op dit moment hevig verslaafd ben aan Welcome to Night Vale.
10. Orma, Eskar, Comonot, en de quigutl - Seraphina (boeken). Harman's draken zijn een soort apart, en de halfdraken zijn minstens net zo interessant (maar meer mens dan draak, dus ik laat ze buiten de lijst). De quigutl, een ondersoort van de draken met een spraakgebrek), waren geweldig en gaven me een van de beste dreigementen ooit:
    

Seraphina en Shadow Scale - Rachel Hartman (review)
Fun fact: de eerste keer dat ik Seraphina las, vond ik het niet veel soeps. Ik vond het langdradig, saai en ik miste de hype volledig. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk omdat ik te snel las en niet genoeg aandacht besteedde. Want de tweede keer vond ik het geweldig. De schrijfstijl is prachtig poëtisch en je moet echt de tijd nemen dat te waarderen. Seraphina is een anders dan de boeken die ik normaal gesproken lees in het opzicht dat het een vrij langdradig boek is dat vooral draait om het oplossen van een moord en het uitzoeken van samenzweringen etc. Sommige mensen zullen direct afhaken bij het 'draken' deel, omdat het (toegegeven) toch wel net zo cliché is als vampieren en weerwolven ondertussen, maar de (half)draken in dit boek waren een volledig andere soort en waren onwijs interessant en origineel. Het verschil tussen de koude, theoretisch ingestelde draken en de emotionele mensen was intrigerend, en was een sterke metafoor voor de afkeer van 'andere' mensen in de huidige maatschappij en de discriminatie als gevolg daarvan. De personages waren gaaf en allemaal verschillend, zelfs de achtergrond-personages. En als kers op de taart was de romance onwijs goed geschreven en niet een insta-love of een haat-liefde relatie. Ze bouwden zowaar iets op door hun gedeelde interesses en leerden elkaar steeds meer kennen en te waarderen. Bovendien zat het niet in de weg en was het niet de focus in het verhaal.
Shadow Scale, het vervolg, was zowel beter als slechter dan deel 1. De culturen in de door Hartman gecreëerde wereld waren geweldig en voelden heel echt, en ik ben nog nooit een boek met zo'n diverse groep mensen tegengekomen (een ontzettend sterke transseksuele vrouw, mensen met donkere huid, een jongen die niet kan praten, een suïcidaal en depressieve vrouw, meerdere homoseksuelen, een lesbienne, etc.). De 'slechterik' was onwijs goed geschreven en kwam realistisch over, en de verhaallijn was een stuk spannender dan in deel 1.
Daarbij kwam wel dat het boek twee keer zo dik was als deel 1, wat absoluut even wennen was, en de romance was een stuk zwakker dan in Seraphina. Het einde zat me de eerste keer onwijs dwars, want ondanks de lengte van het boek, voelden de laatste paar hoofdstukken toch gehaast en niet zo geweldig. Dat was wel echt jammer.
De serie is een absolute aanrader voor mensen die originele verhalen met een poëtische schrijfstijl, lekker veel diepgang en een pittige verhaallijn heerlijk vinden.

Dat was het weer voor nu! Ik heb nog een flinke hoeveelheid dingen te reviewen, dus de volgende post wordt weer een 'Elisah geeft haar mening over ALLES' post.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Reviews and stuff

Hallo internet! Geen zorgen, ik heb alles overleeft. Eurovisie, Captain America: Civil War, The Hidden Oracle, en Disneyland zijn allemaal achter de rug. Ik heb nu dus een aardig lijstje met te reviewen dingen :)

Eurovisie Songfestival
De Eurovisie songfestival finale was vrij saai, maar de puntentelling was weer lekker dramatisch en politiek. Waarom Oekraine gewonnen heeft weet ik echt niet, maar ik heb een vaag vermoeden dat Rusland niet meedoet volgend jaar.

Trails of Apollo: The Hidden Oracle - Rick Riordan (review)
Ik wilde na The Raven Cycle eigenlijk iets zwaarders lezen, maar ik besloot toch eerst her nieuwste Percy Jackson boek te lezen.
Het viel me tegen. Zeker de eerste helft van het boek. Er waren een hoop dingen waar ik me aan irriteerde. Om te beginnen was Apollo's humor niet mijn ding. Een ik-persoon die er van overtuigt is dat iedereen van hem houd omdat hij geweldig is en eigenlijk alleen maar zeikt over het feit dat hij er lelijk uit ziet en dit niet verdient heeft vind ik niks. Dat werd gelukkig de tweede helft van het boek iets beter. Daarnaast vind ik Leo en Calypso nog steeds een zooitje en voelt het ontzettend geforceerd en nep. En wat me het meest dwars zat was Nico en Will. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een geweldige obsessie voor die twee en het is een van de enige koppels waar ik ooit fanfiction van lees, maar het was belabberd geschreven. Nico was onwijs out of character: in Heroes of Olympus had hij een hekel aan zichzelf en walgde hij van zichzelf vanwege zijn crush op Percy omdat hij opgroeide in een tijd/plaats waar homosexualiteit niet geaccepteerd werd. Vervolgens besluit hij het toch aan Percy te vertellen, wat ontzettend onwaarschijnlijk was. Maar dat was lang niet zo raar als dit. Nico heeft een boyfriend nu, in de super korte tijd tussen de boeken, zonder dat er een ontwikkeling in zat. En daarnaast lijkt hij enkel Will te hebben. Ik had gehoopt dat hij langzaamaan zich meer thuis zou gaan voelen in het kamp en vrienden zou maken, en uiteindelijk met Will zou eindigen. Maar in plaats daarvan zit hij aan Will vastgeplakt, ondanks het feit dat hij zich hevig ongewenst voelde in de vorige series. Hij is opeens ontzettend aanwezig en het is zo niet logisch. Dit boek was overduidelijk een kinderboek waarin alle donkere en volwassen plotlijnen gedropt zijn.
Ik heb tijdens het lezen vaker gedacht 'ik heb fanfics gelezen die beter zijn dan dit, inclusief eentje in de tweede persoon geschreven door een teenager met allemaal spelfouten', en dat is wel een beetje sneu.
MAAR naast al deze irritaties en nadelen zaten er absoluut ook leuke dingen in dit boek. Het plot was vrij solide en zat goed in elkaar. Meg was geweldig en was heerlijk verfrissend en anders. En de grootste meevaller was dat Apollo onwijs bisexueel is. Ik had verwacht dat het niet zo aanwezig zou zijn, maar ik zat er ver naast. Apollo praat uitgebreid over zijn twee grootste liefdes, Dafne en Hyacintus (een man), en merkt constant op hoe knap sommige jongens en meisjes zijn. Een van zijn dochters heeft twee vaders. En dat alles in combinatie met Will en Nico die samen zijn, was het dus een onwijs progressief boek.
Dat is ook meteen de reden dat ik het vervolg ook ga lezen, ondanks alles. Hoe vaak kom je nou een openlijk bisexueel personage als hoofdpersoon tegen? Ik kan mijn geluk niet op.

Disneyland Parijs
Voor ons slagen hadden mijn zusje en ik een tripje naar een pretpark gekregen van onze ouders. We wisten een heel goedkope deal te vinden met een busreis en tickets voor Disneyland Parijs. De bus vertrok vrijdagnacht om half 12 's vanaf Den Haag, en zou zondagochtend half 2 weer terug zijn.
De busreis was prima, al kan ik niet slapen in een bus. Ik ben dus in totaal 41 uur achtereen wakker geweest waarin ik dus ook nog Disneyland heb verkent. Niet heel gezond, maar whatever.
Disneyland was heerlijk. Het was enigszins teleurstellend omdat ik (onverwacht) best hoge verwachtingen had. Disneyland is toch echt een commercieel pretpark, wat betekent dat er heel wat magie verloren gaat als je 30 minuten in de rij staat voor een sprookje van 3 minuten. En ik ben er vrij zeker van dat de meerderheid van gebouwen in Disneyland giftshops en eettentjes waren.
Ondanks dat vond ik het toch heel leuk. Het kasteel was prachtig, zowel buiten als binnen. Alice' Doolhof was geweldig en er leek geen einde aan te komen. We hebben onwijs veel personages in het park gezien: Prinses Tiana en Naveen, Wendy en Vetje, Abu en de geest (ik heb een high five van hem gekregen!), en Alice en de Queen of Hearts. De parade was toch wel echt het hoogtepunt, alle Disney-personages die zwaaien op prachtige praalwagens. Vooral Peter Pan en de schoorsteenvegers van Mary Poppins waren super. Het was het dus absoluut waard!

Zo, dat was het weer voor nu. Ik heb ook nog een Captain America: Civil War review in mijn concepten staan, maar die post is ondertussen al net zo lang als deze en nog steeds niet af, dus dat komt nog wel.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Boek-marathon deel 7

Hallo internet! Het Nederlandse weer is nog steeds idioot en mijn hoofd zit vol met Raven Boys, want ik heb de serie nu officieel uitgelezen. WAARSCHUWING: DEZE REVIEW BEVAT SPOILERS. NIET LEZEN ALS JE DE SERIE ZELF NOG WIL LEZEN.

The Raven King - Maggie Stiefvater (review)
Dit was het beste deel. Hands down. Deels beantwoordde het mijn vragen na deel 3, deels ook niet, maar het voelde als een goed einde. Je zou verwachten dat het vinden van de dode koning een ontzettende anti-climax is, maar het klopte. Hetzelfde gold voor Adam en Ronan's relatie. Ik wist voor ik de serie herlas dat ze bij elkaar zouden zijn aan het eind van de serie, maar na de eerste twee delen snapte ik niet waar het vandaan kwam. In deel 1 waren ze enkel aan het vechten, hun verschillen zo overduidelijk. In deel 2 werd het contrast eigenlijk alleen maar groter: Ronan die Cabeswater uitput en vernietigd met alles wat hij droomt, en Adam die Cabeswater probeert te repareren en versterken. Maar dat maakte vervolgens de verandering nog veel mooier, zeker toen er momenten kwamen waarin ze samenwerkten met Cabeswater en elkaar. Hun vriendschap veranderde op een heel natuurlijke wijze, waarin Ronan Adam puzzelstukjes van zichzelf gaf en Adam de connecties legde. Hoe meer ik erover nadenk, hoe mooier het wordt. Ik had persoonlijk niet verwacht dat Ronan degene zou zijn die actie zou ondernemen, maar ook dat voelde niet raar op het moment dat ik het las. Ik vond Blue en Gansey veel minder vervelend samen. Hun connectie en de reden dat ze het zo goed kunnen vinden kwam steeds meer naar boven, waardoor het geloofwaardiger werd.
Henry was verassend genoeg een welkome nieuweling. Ik had niet verwacht dat hij zo deel zou worden van de gang, maar dat deed hij wel. En Stiefvater wist in een korte tijd toch een realistisch personage neer te zetten met Henry.
Piper's dood was wel enigszins abrupt, vond ik. Vooral ook het feit dat haar eigen vader de trekker overhaalt. Daarnaast had ik moeite met Noah. Ik hou ontzettend veel van Noah, okee? En ik had het idee dat hij in dit deel nog meer naar de achtergrond verdween dan in de andere delen, wat ik onwijs jammer vond. Hij was deel van de Raven Boys, maar hij was nauwelijks aanwezig. En zijn verhaallijn had beter gekund (ik snap nog steeds niet waarom hij niet naar zijn familie gegaan is na zijn dood, of hoe hij precies was toen hij nog leefde, etc.)
En mr. Gray had ook geen mooi einde, vond ik eigenlijk. Die kwam niet meer terug in de epiloog of in de laatste hoofdstukken, en dat had anders gekund.
Al met al vond ik het een waardig einde van de serie, en ben ik onwijs blij dat ik het aan een stuk door gelezen heb. Alle delen achter elkaar. Dus daarom nog even een korte over-all review hieronder.

The Raven Cycle
Deze serie was een verassing. Het lijkt het volledige omgekeerde van Stiefvater's andere boeken, die uitblinken in verhaal en fantasie maar vlakke personages hebben. Ik ben volledig verlieft geworden op alle geweldige, realistische en prachtige mensen in dit boek: Ronan, de felle beschermer en dromer die altijd de waarheid spreekt, ruzie zoekt, straatraces houdt, gewoon thuis op de boerderij wil werken en elke zondag naar de kerk gaat, Adam, de enigszins sceptische, onzekere maar koppige jongen die zo hard werkt voor wat hij wil bereiken in het leven en zonder liefde moest opgroeien, Noah, een schim van de persoon die hij ooit was, laf maar ook zo loyaal, Gansey, de jongen met zo veel gezichten en zo veel mogelijkheden die waarde hecht aan de minst voor de hand liggende dingen zoals zijn kapotte oranje auto, zijn notebook en zijn mint-plantje, en Blue, een felle, ongeduldige meid met vooroordelen die van aanpakken weet en zo haar best doet om haar eigen weg te volgen. En ze zijn allemaal nog zo veel meer dan dat. En juist omdat geen van hen een specifieke hoofdeigenschap hadden, waren ze zo echt. Mensen zijn meer dan alleen een paar interesses en eigenschappen: hoe je over komt op anderen hangt af van met wie je bent en hoe je je voelt en nog zo veel andere dingen. En juist die dynamiek was zo sterk aanwezig in dit boek.
Daarnaast was de sfeer ook een onwijs sterk punt in deze boeken, maar dat merkte ik eigenlijk pas achteraf. De sfeer is uniek en echt en blijft hangen nadat de boeken al uit zijn, samen met een gevoel van 'something more' maar niet precies weten wat dan.

Als je de boeken gelezen hebt, kijk alsjeblieft deze video, want hij is ZO GOED. En deze tekeningen zijn ook heel fijn.

En nu ga ik zelf alles tekenen.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Boek-marathon deel 6

Hallo internet! De marathon gaat lekker. Ik ga alle Raven Boys boeken toch los van elkaar reviewen, en niet als een serie. Ondanks het feit dat het duidelijk een doorlopende serie is, zijn de individuele boeken toch heel verschillend. Ik schrijf de reviews trouwens direct na het lezen, en voordat ik begin aan het volgende boek.

The Dream Thieves - Maggie Stiefvater (review)
Ronan Lynch. Dat is het enige wat ik te zeggen heb eigenlijk. Ronan Lynch.
Maar dat is niet echt een volledige review, dus ik zal mijn best doen om het iets uit te breiden. Ik had moeite met dit boek. Het boek af en toe wegleggen koste me eigenlijk geen moeite, wat niet echt een goed teken is, wat waarschijnlijk kwam door het lage tempo. En ik heb een enorme hekel aan love triangles, en laat dat nou zeer aanwezig zijn in dit boek. En ik weet nog steeds niet of ik nou dol ben op Blue of haar heel vervelend vind. En waarom moest Noah nou zo nodig ook nog in de love triangle? Waarom mocht hij niet gewoon de golden retriever beste vriend zijn?
Maar.
De personages waren zo sterk en ik ben ondertussen toch wel heel erg gehecht aan ze. Hun problemen, twijfels en fouten zijn op geen enkel moment raar of onlogisch, en ze zijn allemaal uniek. Ik had nooit gedacht dat Ronan nog mijn favoriet zou worden, normaal ben ik helemaal geen fan van agressieve, gemene, ruziezoekende personages, maar Ronan is een geval apart. In deel 1 had ik meer een zwak voor Adam, maar dat neemt ondertussen iets af. Mijn waardering voor Gansey is wel toegenomen, wat ik ook niet echt verwacht had. En ik vind Blue's familie nog altijd geweldig.
Daarnaast vind ik het fijn hoe Maggie Stiefvater nieuwe personages in het verhaal weeft. Ze vallen niet zomaar binnen, het voelt heel natuurlijk en soepel. Alsof ze er al die tijd al waren, maar gewoon net buiten beeld stonden.

Blue Lily, Lily Blue - Maggie Stiefvater (review)
Okee. Okee. Ik denk dat dit mijn favoriete deel is van de serie, want het love traingle ding is weg, de focus is verschoven en IK HOU ZO VEEL VAN DEZE PERSONAGES. En ik ben zo ontzettend blij dat in dit boek de dynamiek tussen de individuele personages naar boven komt, nadat je ze steeds in de groep hebt meegemaakt. Ik ben nog meer van Ronan gaan houden trouwens. En Adam is zo vooruit gegaan.
Er zaten wel een paar kleine nadelen aan dit boek. Om te beginnen was Blue/Gansey nog steeds irritant, omdat ze elkaar op een een-of-andere-manier niet echt lijken te kennen, waardoor het nog steeds niet overtuigend overkomt. Ik hou nog altijd onwijs van Noah, maar dit boek was heel vaag en hij verdween heel erg naar de achtergrond, afgezien van de momenten waarop hij leek te glitchen (en dat was meer om Blue's development te genereren dan voor Noah's verhaal zelf). En dit brengt me meteen bij het laatste nadeel: ik heb zo veel vragen. Zo veel. Hoe kwam Neeve daar? Hoe lang was ze daar al? Hoe is ze zo dom voor een psychic? Waarom kreeg Henry Cheng een rol in dit boek? Hoe ging Adam's rechtzaak? Hoe zit het met Ronan's mam en broers? Waar waren ze? Hoe zit het met Noah's family? Waarom heeft hij de Raven Boys uitgekozen om rond te hangen en niet zijn familie? Wat was er nou met Persephone en waarom werd er niets uitgelegd daarover? Wat gebeurde er met Gwenllian aan het eind? Wat was Maura nou eigenlijk van plan? En Artemus slaat sowieso helemaal nergens op so far.
Persoonlijk ben ik blij dat ik gewacht heb met het (her)lezen van deze serie tot alle delen uit waren, want als ik hierna op deel 4 had moeten wachten, was ik erg chagrijnig geworden, denk ik.

Morgen begin ik aan deel 4, The Raven King. Ik ben benieuwd hoe alle eindjes aan elkaar geknoopt worden! Ik denk dat ik daarna stop met de boek-marathon, het heeft wel lang genoeg geduurd zo.

Ik snap niet helemaal wat het weer aan het doen is in Nederland. Vorige week sneeuwde en hagelde het, en deze week zit mijn zusje een uur buiten en kun je de ongekleurde afdruk van haar korte broek al zien zitten terwijl ze met de minuut bruiner wordt. Het Nederlandse weer is raar. Ik kan niet echt zeggen dat ik nou sta te stuiteren voor de 22 graden dit weekend. Ik hoop dat ik niet smelt.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps, De tags zijn aangepast! Als het goed is kun je nu door op een tag te klikken, alle andere posts met die tag zien. Ik maak misschien ook nog wat losse knoppen ervoor op mijn blog, als dat kan.

Boek-marathon deel 5

Hallo internet! Hier is deel 5 van mijn marathon! Ik moet wel even melden dat ik The Rest of Us Just Live Here van Patrick Ness ook heb gelezen, maar dat de redenen dat ik het zo'n sterk boek vond nogal persoonlijk zijn en ik dus geen review ga schrijven. Het enige wat ik erover ga zeggen is dat 'niet iedereen is uitverkoren om de wereld te redden, sommigen proberen gewoon het leven door te komen en te overleven' een verfrissend onderwerp was en de personages heel echt waren.

The Raven Boys - Maggie Stiefvater (review)
Voor ik begin moet ik even zeggen dat ik dit boek al eerder gelezen heb, namelijk in september 2014. Toen heb ik het boek 2 (uit 5) sterren toegekend en was ik teleurgesteld in het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters. Ik moet ook zeggen dat ik de helft niet begreep en niet echt iets gaf om de personages.
Maar ondertussen heb ik zoveel mensen met lof over deze serie horen praten, en is de serie nu vier delen en daarmee compleet, dus besloot ik het opnieuw een kans te geven. Deze keer in het Engels in plaats van in het Nederlands.
Ik weet niet of het komt door hoe ik nu in het leven sta en ik me beter in kan leven, of doordat ik deze keer veel meer aandacht en moeite heb besteed aan het verhaal, maar ik ga toch echt mijn rating ophogen naar 3 sterren. Het is nog steeds niet een van mijn favoriete boeken. En omdat de verassingen geen verassingen meer waren was de spanning en drama er een beetje vanaf. Maar ik gaf veel meer om de personages en zie nu wat anderen in Blue, Gansey, Adam, Ronan, Noah en de anderen zien. Dat was een welkome verassing. Bovendien heb ik het idee dat ik de verhaallijn ook beter snapte, al bleef het gevoel dat er niet zo veel leek te gebeuren en er niet echt een enorme climax aan zat.
De conclusie is dus dat ik nu deel 2, deel 3 en deel 4 ook ga lezen, al hoop ik dat het niet al te dramatisch en donker wordt. Een kwestie van afwachten, I guess!

Ik zit er trouwen aan te denken mijn reviews iets meer structuur te geven, en iets meer standaard dingetjes ga toevoegen aan mijn posts. Een kopje throw-back-thursday op donderdagen bijvoorbeeld.
Oude reviews zal ik misschien dus nog aanpassen, net als dat ik de tags hier en daar zal aanpassen voor iets meer structuur.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Boek-marathon deel 4

Hallo internet! Tijd voor het vierde deel van de marathon. Ik heb weer drie boeken toe te voegen aan mijn review-lijstje.

De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant (review)
Er is eigenlijk maar 1 reden dat ik dit boek meenam uit de bibliotheek: mijn grote zwakte is verhalenvertellers. Nou ja, een van mijn vele zwaktes. Ik had niet echt verwachtingen van dit boek, dus ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld werd, maar het is niet een boek wat ik ooit een tweede keer ga lezen.
Op het gebied van wijze lessen was het boek sterk: als je niet kiest en niet buiten je comfort zone stapt, ga je niet erg gelukkig worden. En met keuzes komen consequenties en opofferingen. Maar helaas was het boek verder niet extreem geweldig. De schrijfstijl was standaard, er was weer een aardige dosis insta-love (not my cup of tea), de personages waren enigszins vlak en logica was soms ver te zoeken. Wat ik nog wel leuk vond was het fantasy-element van een groep pratende dieren en een groep mensen die in dieren kunnen veranderen. Daarnaast vond ik de setting en de natuur mooi beschreven.

The Second Mango - Shira Glass (review)
Okee, luister. Als ik een simpel, sprookjesachtig boek tegenkom met een lesbische, getinte prinses in de hoofdrol kan ik echt geen nee zeggen. Dat is gewoon heel erg mijn type boek. Helaas weet ik niet precies wat ik er nou van vind. Aan de ene kant vond ik de prinses en haar snazzy comebacks, de bodyguard die eigenlijk een vrouw was,het paard dat in een draak kon veranderen en alle andere originele en leuke personages en gebeurtenissen uitermate amusant (oh god dat klinkt oud), maar aan de andere kant zaten een aantal dingen me toch tegen of waren teleurstellend. De prinses was haast geobsedeerd door het zoeken naar een girlfriend en leek een crush te hebben op elk vrouwelijk personage, haar voedselprobleem was bijna overbodig (al kun je ook een argument verzinnen voor het feit dat nou eenmaal niet alles te fixen is), en Riv had best een nieuwe liefde mogen vinden. Bovendien waren de liefdesscenes niet zo goed geschreven en leken ze niet heel goed in het geheel te passen omdat de rest las als een kinderboek.
Al met al had ik gehoopt dit boek leuker te vinden.

Willful Machines - Tim Floreen (review)
Na die andere twee reviews heb ik nu weer een enthousiaste, positieve review.
Dit boek was een achtbaan met een depressieve homoseksuele zoon van een president in de hoofdrol. In een toekomst waarin robots gebouwd worden die een "vrije wil" hebben. Dit boek wil ik eigenlijk het liefst mijn filosofiedocent en mijn filosofiemattie aanraden vanwege de overwegingen over vrije wil.
Dit boek was spannend en intense en de schrijfstijl en worldbuilding was heerlijk. De personages waren verre van perfect, relatable en complex, en het verhaal en de spanningsopbouw waren onwijs goed gedaan. De plottwists aan het einde zorgden ervoor dat het alleen maar beter werd.
Het enige nadeel dat ik lan bedenken is het feit dat er sprake was van insta-love, wat ik nooit zo waardeer. Maar in dit geval was alles eromheen zo goed dat het me niet erg irriteerde.
Echt een aanrader dus!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

♥Elisah

Boek-marathon deel 3

Hallo internet! Ik heb weer twee boeken uitgelezen die ik eigenlijk van plan was een enkele review te stoppen (gezien het feit dat ze deel zijn van een serie), maar bij nader inzicht doe ik ze apart.

Het Zwarte Geheimenboek - Fiona Higgins (review)
De enige reden dat ik besloot dit boek te lezen was het feit dat het vervolg De Bottentovenaar zo'n interessante titel had en de achterflaptekst me wel aanstond. Achteraf gezien vond ik dit deel leuker.
Het concept is interessant: een pandjesbaas die geheimen koopt en ze opschrijft in een boek. Wat doet dat met mensen? Hoe werkt dat in een klein, onderdrukt dorp waarin iedereen elkaar kent?
Dat deel was naar mijn mening goed uitgewerkt. De achterdocht en wantrouw voelde logisch en daardoor werd je door alle perspectieven meegenomen. Het was een spannend boek met mensen die zich psychologisch gezien realistisch gedragen, wat me verraste omdat de doelgroep 13 jarigen was.
Wat ik wel jammer vond was hoe weinig invloed de geheimen echt hadden. Ik had verwacht dat er iets mee gedaan zou worden in de eindontknoping waarbij ze onthuld zouden worden, maar dat was niet het geval.
Hoe dan ook, het was een interessant, kort boek dat geen moment verveelde en lekker geschreven was.

De Bottentovenaar - Fiona Higgins (review)
Het vervolg op Het Zwarte Geheimenboek was alleen een vervolg van de wereld die Higgins schepte. De hoofdpersonen, plaatsen en gebeurtenissen waren volledig anders. Er waren wel verwijzingen naar deel 1 hier en daar.
Dit boek had het spannings-element als bijplot in de vorm van een moordenaar, maar helaas was dat zeer voorspelbaar. Hetzelfde geld voor de centrale verhaallijn. Er was nog wel een verassingselement aan het einde, maar de rest was minder spannend dan het eerste deel. Bovendien had ik gehoopt op iets meer magie.
Verder was het wel een aardig boek met leuke personages.

Dat was het weer voor vandaag! Ik zit heel erg te twijfelen welk boek ik nu ga lezen. De opties zijn The BFG - Roald Dahl, De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant, The Second Mango - Shira Glassman, The Raven Boys (en vervolgen) - Maggie Stiefvater, Sabriël (en vervolgen) - ?, Willful Machines - Tim Floreen en The Rest of Us Just Live Here - Patrick Ness. Genoeg te lezen dus!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

♥Elisah

Boek-marathon deel 2

Hallo internet! Dag 2 van de boek-marathon was nogal rustig gezien het feit dat ik geen boek gelezen heb, maar enkel stukjes uit Carry On terug gelezen heb en Simon getekend heb. Gelukkig heb ik vorige week de Kane Chronicles uitgelezen en heb ik daar nog geen review over geschreven.

The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Nu ik deze serie ook heb uitgelezen, is er bijna niets meer over van Riordan wat ik nog moet lezen. De Kane Chronicles was pittig. Ik had eigenlijk best moeite er doorheen te komen, grotendeels door het formaat van de boeken. Net als de andere Riordanverse-boeken waren deze zeer plotgedreven en zat er weinig aan onderliggende laag bij. Toch waren de personages leuk en divers: de twee hoofdpersonen, Carter en Sadie, zijn van gemixte afkomst en zijn zeer verschillend. Hetzelfde gold voor alle vrienden, familieleden en goden die langs komen in de boeken.
Ook de relaties tussen de personages waren top: er was veel aandacht voor de waarde van familie en vrienden.
Waar ik me wel erg aan irriteerde waren de romance-verhaallijnen: Sadie was de helf van de tijd aan het zeuren over haar love triangle met een god en een stervende jongen (serieus) en Carter's prioriteiten lagen bij zijn obsessie voor een meisje die hem nauwelijks kende. Bovendien waren de love-interests niet heel driedimensionaal: ze kwamen veel te perfect over.
Conclusie: als je de andere Rick Riordan boeken (Percy Jackson, etc.) leuk vond en niet zoveel moeite heb met love-triangles en andere zoetsappigheid, is dit iets voor jou. Het is een leuke draai aan Egyptische mythologie.

Ik moet nu alleen de drie Percy Jackson/Kane Chronicles crossovers nog lezen, en dan wordt het wachten op Riordans nieuwe boeken. The Hidden Oracle, het eerste boek in zijn nieuwe serie met Apollo in de hoofdrol, komt volgende maand uit. En in november komt het vervolg op Magnus Chase and the Sword of Summer, mijn persoonlijke favoriet.

Naast Simon heb ik ook nog een zeeweermin (merwolf? Een zeemeermin gebeten door een weerwolf), Lardo uit Check Please!, Undertale's Undyne die piano speelt en het coolste wezen ooit met berijder getekend. Ik had een artistieke bui :)
De foto's komen nog.

Anyways, tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Boek-marathon deel 1

Hallo internet! Ik heb besloten om de (theoretische) vakantie te gebruiken om boeken te lezen. Goodreads zegt dat ik 1 boek achterloop op mijn challenge en ik heb nog een prachtige lijst met boeken die ik nog wil lezen. Tijd om er iets aan te doen!

Carry On - Rainbow Rowell (review)
Dit boek was GREAT. De eerste 100 pagina's waren langzaam: te veel telling instead of showing, te veel tijd besteed aan de wereld van Wannabe Hogwarts, en het enige dat er gebeurde was Harry die Draco stalkte (terwijl/omdat hij er niet was). Het voelde in eerste instantie als een Harry Potter/Draco Malfoy fanfic AU (Dumbledore lives).
Maar toen kwam Baz terug en begon het echt. En man wat was het goed. Het was spannend, onvoorspelbaar, dramatisch. Ik werd er volledig ingezogen en heb het boek 5 keer weg moeten leggen om even bij te komen (in the good way). Ik ben trots op mezelf dat ik het boek niet tegen de muur heb gegooid tijdens het lezen en het heb kunnen houden bij 'HOLY SHIT fuckfuckfuck oh my god FUCK'.
De personages waren top. Dat had ik niet verwacht. In eerste instantie leek iedereen vrij stereotype: the Chosen One, de slimme spunky sidekick, de sassy evil vampier, de morally gray headmaster, en de pretty girly love interest. Maar dat veranderde snel. Penelope was heerlijk en geweldig. Baz' zachte kant en struggles waren overtuigend. De pretty love interst ontwikkelde zich de volledig andere kant op, en was - ook al was ze niet geweldig als persoon - een ontzettend realistisch personage.
De romance was ook veel beter dan ik verwacht had. Dit was geen 'omg you're so hot when you try to kill me' maar iets wat zich ontwikkelde vanuit vriendschap. En het was verre van perfect, maar ze werkten er samen aan.
Ik vond het ook leuk dat er zo veel aandacht was voor de vorige generatie: de ouders van de hoofdpersognen speelden ook een grote rol in het verhaal.
Waar ik me nog wel aan irriteerde waren de spells. Het is prima als je een boek schrijft en er pop culture references in gooit, maar bohemium rhapsody quoten bij de super dramatische climax terwijl er iemand half-dood op de grond ligt kinda kills te mood. Bovendien sloeg het naar mijn mening nergens op, al vond ik de talen-variatie wel een leuk idee.

En verder: dear Rainbow Rowell, bisexuality is a thing, do your research.

Conclusie: Carry On was een succes, ben benieuwd hoe de rest gaat zijn.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

How do I liiiiiive

Hallo internet! Ik ben een wervelwind van emoties op het moment, dus hier even een update van alle drama van de afgelopen paar weken (ik ben zo slecht in updates).

Magonia - Maria Dahvana Headley (review)
Dit boek heb ik vorige week uitgelezen, en het had zowel goede als slechte kanten. Het plot was onwijs origineel: vogelmens-aliens op schepen in de lucht die superpowers hebben als ze zingen. Er waren naar verhouding vrij veel vrouwelijke personages die onwijs verschillend waren: een kapitein, een piraat, een bemanningslid, de hoofdpersoon Aza, de twee moeders (!!) van haar beste vriend en haar eigen moeder. Dit was onwijs verfrissend en fijn om te lezen. De spanning is ook goed opgebouwd en de verhaallijn van het boek was niet echt voorspelbaar afgezien van de handelingen van de hoofdpersoon.
De nadelen van dit boek zaten hem heel erg in de young adult cliches. Je krijgt de klassieke 'chosen one' trope, samen met de 'opeens is ze beter dan iedereen zonder jaren training' zooi en de love triangle tussen haar beste vriend en de mysterieuze, donkerharige bad boy. Dat was heel jammer, omdat dat juist tropes zijn waar ik toch wel een hekel aan heb.
Over het geheel gezien is de uitkomst dus een 5,5/10. Misschien net een zesje.
Ik ga denk ik ook niet het vervolg lezen, al ga ik nog wel even fanart opzoeken of maken. Vogelmens-aliens zijn toch wel erg cool :)

Adam Lambert concert
Afgelopen woensdag had ik eindelijk de kans om Adam Lambert live mee te maken, en het was de beste ervaring ever. Dit was het derde concert waar ik tot nu toe heen geweest ben, en ik was eerst altijd van mening dat concerten niet echt iets voor mij waren: te veel mensen, te weinig ruimte, te warm, te harde muziek, etc. Maar dit, oh dit was iets anders. Het was idioot hoe geweldig dit was. Alles was perfect: Adam's stem kwam rechtstreeks uit de hemel en hij heeft geen verkeerde noot laten vallen, alles klonk nog een miljoen keer mooier dat welke opname dan ook, de lichteffecten waren geweldig, het geluid was perfect afgesteld en niet te hard, de twee back-up dansers/zangers waren een show op zich en hadden onwijs veel lol, de band was super, de setlist was perfect (alsof hij mijn persoonlijke favorieten had uitgekozen) en het publiek was niet drammerig, schreeuwerig of irritant. Het enige wat ik erop aan te merken had was dat het te snel afgelopen was. Maar verder had het niet geweldiger kunnen zijn. Het kaartje was 39 euro, maar achteraf gezien was het minstens 80 euro waard. Wat een show. En Adam had er echt lol in en was nog knapper in het echt dan op foto's.
Als je ooit de kans hebt: ga naar een Adam Lambert concert.

The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Op dit moment ben ik het laatste deel van deze serie aan het lezen, dus ik ga er nog niet te veel over zeggen. Dat bewaar ik tot ik het helemaal uit heb.
Wel moet ik even kwijt dat ik stiekem hoopte dat Sadie over zou stappen naar the dark side, gezien het feit dat ze nogal flexibel is met regels en graag overal tegenin gaat. Het is zo'n 'what if' in mijn achterhoofd als ik de boeken lees.

Filosofie
Vandaag had ik de proefstudeerdag filosofie bij de Universiteit Leiden, en ik denk dat dit het is. Ik heb geen idee waar ik over 6 jaar ben en hoe ik terecht ga komen, maar filosofie maakt me blij en ik vind het echt leuk. Bovendien heeft Leiden vrij veel contacturen (wat fijn is vanwege mijn tekort aan discipline) en vind ik de stad ook gewoon heel leuk. Ik heb een zwak voor die kleine knusse oude steegjes, bruggen en klinkerstraatjes.
Het is wel een grote stap, toch de keuze maken. En het gaat niet makkelijk worden. Maar ik heb het idee dat het wel de juiste keuze is.

Flynn
Het is vandaag precies een maand geleden dat Flynn werd ingeslapen. Mijn maatje. Ik heb in mijn hele leven nog geen enkele pony gereden die ik kon sturen op gedachten en die zo ontzettend haar best deed voor je. Rijden op haar voelde echt als samenwerken en plezier hebben. En het ging lang niet altijd perfect, maar ik ben eeuwig dankbaar voor de momenten die we samen hadden.
Flynn had een erfelijke afwijking aan haar hoeven (HWSD) die ervoor zorgden dat ze elke zomer een paar maanden kreupel stond en pijn had. Maar als ze er dan weer bovenop kwam, was ze dolgelukkig en begon ze meteen weer rond te rennen om te laten zien dat ze weer aan de slag kon. Maar dit jaar werd ze in de herfst niet beter. Heel af en toe was er een dag dat ze weer goed liep, maar verder had ze onwijs veel pijn. We weten niet of het door het warme weer kwam, of door de regen, of door de hoefbevangenheid die erbij kwam, maar uiteindelijk ging het echt niet meer. Toen begon zelfs de eeuwig optimistische Flynn op te geven.
Het stomme is dat het voelt alsof ze al jaren weg is. We hebben een week afscheid kunnen nemen, en ze was ook echt volledig weg na ze ingeslapen was, maar het is zo raar. De eerste week was vreselijk: een box minder uitmesten, een bak minder voer maken, drie witte connemara's in de paddock in plaats van vier, geen pony meer om de hele middag te knuffelen, borstelen en masseren (haar spieren waren aan het verstijven). De week daarop ben ik nauwelijks geweest, omdat ik er steeds weg ging met een zwaar gevoel. Bibi, Flynn's beste vriendin, was in de war en moest echt wennen.
Ondertussen is het bijna weer normaal. Maar het voelt nog steeds niet echt, en tegelijkertijd heb ik het al volledig geaccepteerd.
Verdriet en emoties zijn raar.

Anyways, dit alles verklaard hopelijk de emotionele rollercoaster op het moment. Het is ondertussen al middernacht geweest, dus alle 'vandaag' zijn eigenlijk 'gisteren'.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

It's me giving my opinion on books again!

Hallo internet! Life's a wild ride right now, dus sorry voor de afwezigheid van nieuwe posts. Maar, zoals belooft, hier een lijstje reviews :)

De Stromende Koningin - Kai Meyer (review)
Deze trilogie heb ik vaker gelezen, hij staat bij mij in de kast. Ik heb de delen van allerlei plaatsen vandaan moeten vissen, het is niet een heel bekende serie.
De boeken spelen zich af in een soort alternatieve werkelijkheid. Het lijkt op onze wereld, maar toch is het heel anders. De kanalen van Venetië, de plaats waar het verhaal begint, worden bewoont door zeemeerminnen met haaienbekken die van oor tot oor lopen. De bewakers in de stad rijden op stenen leeuwen. De spiegels van de spiegelmaker Archimboldo worden geteisterd door schimmen uit een andere dimensie. Het Egyptische leger wordt aangevoerd door een uit de dood opgewekte farao en zijn sfinx-commandanten.
Dit alles zorgt ervoor dat de boeken vol fantasie zitten. De magie in de wereld die Kai Meyer gecreëerd heeft komt echt tot leven. Iedere keer wordt je weer verrast door iets nieuws. Ik wil niet te veel verklappen natuurlijk, maar het is heel uniek.
Naast de magie in de boeken zorgen vooral de geweldige personages ervoor dat je door blijft lezen. De hoofdpersoon, Merle, is een dapper en beschermend weesmeisje die zonder problemen van zich af bijt. In haar huist de Stromende Koningin, de godin die vooralsnog Venetië beschermde tegen de Egyptenaren. Haar vriendin Junipa was haar hele leven blind, tot de spiegelmaker haar spiegels als ogen gaf. Dan is er nog de zeemeermin Unke, die haar staart inruilde voor benen, en mijn persoonlijke favoriet Vermithrax, de oeroude verrader. Hij is een pekstenen leeuw met enorme vleugels en hij praat. De personages blijven je echt bij en elk van hen is speciaal.
Het enige nadeel van deze boeken is dat de schrijfstijl het heel saai kan maken. Alle verassingen en magie brengen niet heel veel gevoel met zich mee, en ik merk altijd als ik het boek lees dat ik me afvraag hoe het zou zijn geweest als iemand anders het geschreven had. Het is spannend, maar je wordt niet heel erg meegesleurd in de horror en de actie. De personages zijn net je vrienden, maar de verhaallijn is als een film die je van een afstandje bekijkt. Dat is wel heel jammer.
Al met al blijft het wel heerlijk om te lezen, vooral voor mensen met een grote fantasie en een niet te kritische blik.

Wildwoud - Colin Meloy (gelezen in het Nederlands)
Dit boek was teleurstellend. Het zag er veelbelovend uit: een meisje wiens kleine broertje ontvoerd wordt door kraaien die hem meenemen naar een verboden bos. Helaas was onnodig lang. Er zijn 541 bladzijdes die ingekort zouden kunnen worden tot 250 bladzijdes. Alles wordt gedetailleerd beschreven zonder dat je er eigenlijk ook maar iets van opsteekt. De verhaallijn is goed, maar is zo uitgerekt dat de spanning constant wegvalt. In reviews van anderen stond vaak dat de tekeningen en superleuke toevoeging waren, maar ik vond ze persoonlijk te Jip-en-Janneke-achtig. De stijl paste niet heel goed bij het boek naar mijn mening. Als losse tekeningen waren ze wel mooi.
Naast het feit dat het verhaal te langzaam en saai was, waren de personages ook niet interessant of leuk. De hoofdpersoon, Prue, is niet aardig. Ze doet gemeen tegen haar klasgenootje terwijl hij alleen maar nieuwsgierig is. Ze red haar broertje eigenlijk alleen maar omdat ze anders haar ouders niet onder ogen kan komen. Ze is moedig, maar heeft een heel random karakter. Soms is ze emotioneel en dankbaar, soms is ze onnodig brutaal. De gevoelens van de slechterik, een verbannen prinses, worden nauwelijks gedeeld waardoor haar motieven heel vlak en onlogisch blijven.
Het was qua fantasie en verhaal wel een aardig boek dus, maar de langdradigheid en niet-interessante personages maakten het een echte tegenvaller.

The Rules of Ever After - Killian B. Brewer (review)
Dit is een boek wat vooral mijn jongere ik geweldig had gevonden. Het is een mix van sprookjes, inclusief prinsen, prinsessen, vloeken, slechte stiefmoeders en verloren familie. En het leukste is dat de de focus ligt bij een prins die niet met een prinses wil trouwen omdat hij zich aangetrokken voelt tot jongens. Het is een uniek verhaal die je zo aan kinderen voor zou willen lezen.
De personages in dit boek zijn top. Zowel Prins Philip als zijn vrienden zijn allemaal geweldig. Prins Daniel is op zoek naar een manier om zijn vloek, die ervoor zorgt dat hij nooit kan slapen, ongedaan te maken. Prinses Gwen is lekker zichzelf en staat haar mannetje. James, Daniel's beste vriend, heeft een groot ego maar is tegelijkertijd wel heel beschermend. Katharina is het grootste deel van het boek een damsel in distress, maar ze is slim en komt voor zichzelf op. Peter bewijst dat een held niet iemand hoeft te zijn die sterk is en dat woorden ook ontzettend veel kracht in zich hebben.
Het boek leest lekker door en zit vol met belangrijke lessen. Iemands geluk zou nooit iemand anders geluk af moeten nemen. Als je iets wil bereiken, moet je er je best voor doen. Er is niets mis met erachter komen dat je een fout gemaakt heb, je excuses aan te bieden en je best doen om alles weer recht te zetten. Net als dat er niets mis is met zijn wie je bent. En ook al lijkt alles wanhopig, een happy ending kan toch dichterbij zijn dan je denkt.
Het is geen hoge literatuur, maar het is toch een lekker simpel boek om volledig in op te gaan. De magie van prinsen en prinsessen blijft toch heerlijk. Echt een aanrader dus!

 Dat was het wel weer hoor! Reviews schrijven als je last hebt van hoofdpijn is niet makkelijk. Vroeg naar bed vanavond.

Voor ik ga wil ik deze twee websites nog even delen: x en x. Ik ben helemaal verlieft. Ik heb zo'n zwak voor sterrenstuff, zeker als het er zo mooi uit ziet.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

So a dead hobo, a fashionable dwarf, a deaf elf and a daughter of Loki walk into a tree...

Hallo internet! Waardeer de titel van deze post even. Dankjewel. Dit is letterlijk wat er gebeurt in Rick Riordan's boek Magnus Chase and the Sword of Summer. En naar mijn mening is dit het grappigste en leukste boek wat ik dit jaar gelezen heb.

Magnus Chase and the Sword of Summer - Rick Riordan (review)
Ik denk dat ik gewoon een lijst ga maken met dingen die geweldig zijn aan dit boek. Enjoy.

• Laten we beginnen met het feit dat ik dol ben op hele droge hoofdstuktitels. Van die titels die alleen ergens op slaan als je het hoofdstuk gelezen hebt. Ik was ze eerder tegengekomen in Dealing with Dragons en de Percy Jackson serie, maar Magnus Chase is a new level of awesome. Ik bedoel:
   
• Het eerste hoofdstuk is een geweldige indicatie van hoe ontzettend sarcastisch Magnus is. Het is geweldig. Ik meen het, in de eerste vijf hoofdstukken is hij al sassier dan Percy Jackson in zijn twee series. 
• REPRESENTATION. De hoofdpersonen van dit boek zijn een jongen die op straat leefde (Magnus), een moslim-meisje met een magische hoofddoek (Sam), de dove elf Hearthstone en zijn beste vriend Blitzen, een getinte dwerg die dol is op fashion. Kijk naar deze geweldige collectie mensen. Oh ik ben zo dol op speciale personages. 
• Hearthstone praat in gebarentaal en er is echt aandacht aan besteed! Hij kan bijvoorbeeld niet goed praten tijdens het lopen, omdat liplezen dan heel lastig voor hem is. En kleine dingetjes als op zijn schouder tikken om zijn aandacht te krijgen zit er ook in. En hij hoort er net zo veel bij als de rest.
• Er wordt op geen enkel moment een vernederende opmerking gemaakt over Blitzen's liefde voor kleding. Het wordt eigenlijk alleen maar gewaardeerd.
• Hetzelfde geld voor Sam's hoofddoek. En Sam maakt heel duidelijk dat ze hem zelf wil dragen, niet omdat het moet. En uithuwelijking is niet altijd iets slechts. Ik ben nog niet eerder een fantasy/young adult boek tegen gekomen met een personage als Sam. Ik ben dol op Sam.
• Er is geen romance tussen Magnus en Sam. Ik hoop met heel mijn hart dat het zo blijft, want hun vriendschap en broer/zus relatie is awesome. En het is gewoon verfrissend om eens vriendschappen te zien in plaats van koppels overal.
• Nog zoiets wat ik geweldig vond. DE HOOFDPERSONEN VORMEN EEN FAMILIE VAN MENSEN DIE ELKAAR WAARDEREN. Weet je hoe vaak 'vrienden' neergezet worden als mensen die constant ruzien, elkaar plagen of niet echt een indicatie geven dat ze elkaar mogen? Hier niet. Blitz en Hearth nemen het constant voor elkaar op, en hoewel Sam en Magnus geen goede start hebben en Sam niet heel open is, zijn ze toch best close aan het eind. Ik werd er zo blij van.
• Er gaan mensen echt dood, en het opofferen van hun leven gaat niet zomaar voorbij. Blijkbaar heeft Rick Riordan echt iets geleerd van Blood of Olympus. Ik was blij dat er aandacht aan besteed werd.
• Annabeth Chase zit erin. Whoop whoop.
• Magnus is geen vechter. Zijn zwaard Jack is een vechter, Magnus is een healer. Nice.
• Hearthstone moet opgeladen worden met zonlicht en Blitz versteend in zonlicht. Do they care? Nope.
• I'm pretty sure Magnus Chase is bisexual, judging by his descriptions of both men and women 
• Or maybe he's gay. He can be the gay cousin, how great is that! 
• The fandom calls Magnus Chase Mango Cheese by the way, just saying. I love it.
• Ik weet meer van de Noorse mythologie dan de Griekse, en ik kan je vertellen dat dit boek er tot nu helemaal niet ver naast zit. De verhalen die tussendoor vertelt worden komen overeen met de verhalen in de Edda, en net zoals bij Percy Jackson zitten er een heel stel verhalen verstopt in de verhaallijn als parallellen. Superleuk!
• Persoonlijk vind ik deze serie nu al beter dan Rick Riordan's andere series. Hij is het 'toevallig komt het allemaal goed uit' helemaal kwijt, en in tegenstelling tot de Percy Jackson serie is dit boek serieus en sarcastisch tegelijkertijd. 
• Thor kijkt de hele dag door tv-series. Hij is een Game of Thrones fan, guys. Als dat je niet overhaalt weet ik het ook niet meer.

Conclusie: Magnus Chase is een grappig, goed boek met geweldige personages en een goed verhaal. Echt een aanrader dus!

Bonus: Ik ben ziek dus ik teken weer lekker. En omdat ik net Magnus Chase gelezen heb kan ik net zo goed de personages gebruiken als oefening. Voila.

Nou, dat was de review van vandaag weer. Ik ben weer helemaal terug in de Noorse mythologie, dus misschien dat ik nu The Gospel of Loki ga lezen in plaats van Reckless, zoals ik van plan was. 

Tot morgen!

❤ Elisah

The Scorpio Races Are Here

Hallo internet! Even een post naar aanleiding van een boek wat zich afspeelt in november :)

The Scorpio Races - Maggie Stiefvater (review)
"It is the first day of November and so, today, someone will die." Dat is de eerste zin in het boek. Technisch gezien ben ik dus een paar dagen te laat, maar dat is verder niet erg. Het verhaal speelt zich af op het fictionele eiland Thisby, waar ieder jaar rond november paarden de zee uit komen. Maar niet zomaar paarden. Deze paarden, de capaill uisce, zijn vleesetende volbloeden die een ongeevenaarde snelheid hebben en altijd terugtrekken naar de zee. En ieder jaar, op de eerste dag van november, wordt er een race gehouden. Maar deze keer hebben de twee hoofdpersonen veel meer te verliezen.
Maggie Stiefvater is een van mijn favoriete schrijvers. Niet per se omdat ze nou zo mooi schrijft, maar omdat ze onwijs origineel is en het heerlijk vind om keltische mythen in haar boeken te verwerken. Ook dit boek heeft dat. En daarnaast lezen haar boeken makkelijk weg en weet ze heel goed sfeer neer te zetten. Thisby in november is iets waar je aan het einde van het boek niet alleen een beeld bij hebt, maar ook een gevoel. En het is toch wel onwijs inspirerend.
Dus nu heb ik het boek maar weer eens uit de kast gehaald en gebruik ik het stormachtige weer als achtergrond voor tekeningen en schetsjes van de monsterpaarden die leven op zeewater en bloed.
The Scorpio Races is echt een aanrader voor iedereen die van mythes, paarden en spanning houdt. En zelfs als je het niet leest, de cover is ook iets om van te genieten:

Dat was het weer! Ik ga lekker verder met het tekenen van wilde zeepaarden met scherpe tanden en belletjes in hun manen.

Misschien ga ik hierna de andere boeken van Maggie Stiefvater maar weer eens lezen. Tot nu toe heb ik ze allemaal, op The Raven Boys na. Daarmee klikte het niet, ik kon er niet in komen. Persoonlijk kan ik me eigenlijk nog maar nauwelijks herrineren waar het over ging, ik weet alleen nog dat Noah heel zielig was en de hoofdpersoon Blue heette. Misschien moet ik het een tweede kans geven.

Tot morgen!

❤ Elisah

Teken-inspiratie voor iedereen die huiswerk moet maken

Hallo internet! Gezien het feit dat ik heel hard aan mijn natuurkunde huiswerk moet omdat ik een les gemist heb door de open dag van Universiteit Leiden, staat er weer een nieuwe post voor de deur! (Ik heb zoveel discipline.)

Ik heb op het moment (mede dankzij de boeken van Rick Riordan) onwijs veel inspiratie voor tekeningen en andere zooi, dus ik dacht ik deel ze eens :)
Ze staan van makkelijk naar moeilijk. Soort van.

Dieren + posities om te tekenen

1. Een zittende kat
2. Een slapende kat
3. Een puppy (gewoon een portrettekening)
4. Het eerste vogeltje wat je vanaf nu ziet
5. Een liggend paard
6. Een springend/steigerend paard
7. Een vos

Fantasiewezens om te tekenen

1. EEN DRAAK
2. Pegasus
3. Een zeemeermin
4. Een centaur
5. Een zeepaardje (letterlijk)
6. Een centaurzeemeermin (dus het torso van een mens, daaronder het lichaam van een paard maar in plaats van achterbenen loopt het uit tot een vissenstaart) (!!!) (awesome)
7. Het meest monsterlijke zeemonster wat je kan bedenken
8. Een manticore (hoofd van een mens, lichaam van een leeuw, schorpioenenstaart)
9. Een chimeara (leeuwenkop, lichaam van een geit, slangen als staart, spuwt vuur)
10. Kampê (torso van een vrouw met slangenhaar, lichaam van een draak incl. voor- en achterpoten en vleugels, slangen kronkelen om poten heen, vrouwentorso heeft reptielenhuid)
11. Toothless uit How To Train Your Dragon

Andere dingen om te tekenen

1. Probeer eens een animatie te maken van iets simpels. Neem een paar vierkante memoblaadjes en laat een appel rollen door hem elk blaadje iets te draaien en op te schuiven. Vervolgens kun je het als flipboekje houden door het aan elkaar te nieten of inscannen en het in een gif veranderen.
2. Oefen met perspectief en teken je kamer gezien vanuit de deuropening.
3. Maak een grote halloweentekeningen met allemaal spooky stuff :3

Hopelijk heeft het geholpen! Mij heeft het niet geholpen helaas, het werkt nogal tegen als je probeert te berekenen hoe snel zuurstofmoleculen gemiddeld bewegen bij 40 C.

The Heroes of Olympus - Rick Riordan
De Heroes of Olympus serie is eindelijk uit nu. Gistermiddag heb ik het laatste deel uitgelezen, dus ik heb ondertussen wel even gehad om bij te komen. Ondanks het feit dat het superspannend en heel goed was, was ik wel een beetje teleurgesteld in het einde. De grote eindstrijd is geweest en de verhaallijn is af, maar de personages krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Jason is de laatste paar hoofdstukken alleen nog aan het woord, waardoor je nauwelijks nog iets meekrijgt over Hazel en Frank, en persoonlijk heb ik nog een boek nodig over Nico en over Reyna. En ik vraag me sterk af waarom Leo niet doodging en waarom hij eerst Calypso bezoekt in plaats van zijn vrienden die hem ontzettend missen.
Bovendien is er geen echt gesprek geweest over Nico's tijd in Tartarus, is Percy's 'fatal flaw' niet echt een probleem geweest, lijkt Percy iedereen te vergeten (inclusief zijn beste vriend Grover) terwijl hij zo ontzettend loyaal is volgens het boek en heeft Leo niemand vertelt hoe dwars het hem zit het zevende wiel van de groep te zijn. En dat is echt heel heel jammer.

En daarbij hou ik het denk ik. Ik ga nu nog even Blackjack met doos donuts op zijn hoofd tekenen en toch maar proberen mijn huiswerkt te maken.

Zucht.

❤ Elisah

Mijn Goodreads-challenge en een review

Hallo internet! Ik leef nog. Op het moment ben ik niet heel erg lekker en breng ik mijn dag door in bed, maar gezien ik morgen een open dag heb post ik toch maar wat. Over boeken vandaag, omdat ik een doel behaald heb en het laatste deel van een geweldige serie aan het lezen ben.

Goodreads, de beste website die een boekenwurm ooit zal tegenkomen
Okee, om te beginnen ga ik even een shoutout geven aan degene die me op de Goodreads-app wees, Carrie Hope Fletcher (ook wel bekend als itswaypastmybedtime op youtube). Sinds ik de app geïnstalleerd heb ben ik verslaafd. Je kunt met de app namelijk de barcodes van je boeken scannen en daarmee je boekenkast digitaal vastleggen. Vervolgens kun je aangeven of je de boeken gelezen hebt, aan het lezen bent of wil lezen en wat je ervan vond. Je kunt reviews schrijven, reviews lezen en Goodreads kan je zelfs boeken aanraden op basis van je gelezen boeken. Beter kan toch niet? Bovendien zijn er ook een groot aantal auteurs actief op Goodreads, waardoor er soms Q&A's zijn en er winacties langskomen. Helemaal geweldig.
Je kunt dus het grootste deel van mijn boekencollectie vinden op Goodreads (sommige oude Nederlandse boeken herkent hij niet) en precies zien wat ik lees en wat ik van boeken vind (al bewaar ik mijn reviews voor deze blog).

The 2015 Reading Challenge
Jawel, aan het begin van het jaar heb ik mezelf een challenge voorgezet. Al had ik wel vrij lage verwachtingen van mezelf en begon ik met een doel van 30 boeken in 2015. Nu is het 16 oktober en ziet de teller er zo uit:

Uhuh. 58 van de 50 boeken. 19 boeken voor op schema. Gelukkig houdt Goodreads van overachievers (dat staat er ten minste als je erop klikt) en ben ik best wel trots eigenlijk. Ik wist niet hoeveel ik zou lezen, gezien het feit dat ik vorig jaar ook niet heel veel boeken gelezen heb en de bibliotheek me niet meer elke 2 weken voor de deur zag staan (joke's on me, ik kom er nu elke week als vrijwilliger maar de bieb is dan nog niet open dus ik kan niets lenen). 

Wil je precies zien hoeveel ik er gelezen heb? Als het goed is krijg je ze te zien als je hier klikt.

The Heroes of Olympus - Rick Riordan (review)

Technisch gezien kan ik nog geen review schrijven, ik heb immers het laatste deel nog niet uit. Ik zit op 282/451 bladzijdes. Maar ik kan al wel zeggen dat ik toen ik deze serie begon het eerst nog niet veel soeps vond, maar dat het ondertussen de Percy Jackson serie overtroffen heeft. Ik had eerst moeite met de 7 hoofdpersonen waarvan ik de achtergronden door elkaar ging halen, maar het went. De serie is over het geheel gezien echt beter. Er is minder sprake van constant toeval en meer momenten van risico's nemen en opofferingen. Nico en Reyna zijn ondertussen samen met Annabeth mijn favoriete personages en ik heb echt een zwak gekregen voor Leo, ondanks het feit dat ik hem eerst vrij irritant vond. 

Het enige waar ik me echt aan irriteer is dat iedereen een relatie heeft of een crush heeft op iemand. Ik snap dat er geprobeerd wordt tieners getrouw weer te geven, maar ik kan je vertellen dat het best ongeloofwaardig overkomt. De zeven bestaan uit 3 koppels en de zevende heeft hoogstwaarschijnlijk aan het eind van het laatste deel ook een vriendin. In mijn hele middelbare school tijd, heb ik geen crush gehad op wie dan ook, laat staan een relatie. Ik ben er zelfs vrij zeker van dat er in totaal 5 koppels waren in heel V6 toen we eindexamen deden. Dus dit was een beetje vervelend.
Daarnaast mis ik Grover. In deel 3 wordt zijn naam niet eens genoemd, terwijl hij in de Percy Jackson serie toch echt Percy's beste vriend was. Ik begrijp dat hij een stuk closer is met Annabeth, maar hij lijkt Grover haast vergeten te zijn.
Ik vraag me wel af of ik de enige ben die Leo en Frank samen een beter koppel vindt dan Frank en Hazel en Leo en Piper. Het feit dat Leo hem steeds complimenteert en onder de indruk is van hem en daarnaast ook nog eens heel voorzichtig doet met vuur omdat hij weet dat Frank er bang voor is was echt heel lief. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de vuurbestendige zak die Leo speciaal voor Frank regelde. In mijn ogen passen ze beter bij elkaar dan Frank en Hazel (hoeveel ik ook van Hazel hou). En dat ding met Calypso kwam niet echt overtuigend over. Hoelang was Leo daar? Hoe goed kennen ze elkaar nou? I'm not buying it.
Toch krijgt de serie over het geheel een ruime 4/5 sterren. De spanning zit er flink in en ondanks de kleine irritaties zit ik op het puntje van mijn stoel (figuurlijk natuurlijk, ik lig ziek in bed).
Ik ben benieuwd hoe het eindigt en hoe alles bij elkaar komt. En ik hoop heel erg dat Nico en Reyna hun happy ending krijgen, want als iemand dat verdient zijn zij het wel.

Morgen weer een pittige dag voor de boeg. Hopelijk is het weer een beetje goed, want door Leiden lopen terwijl het spekglad is en regent lijkt me niet heel geweldig.

Tot morgen!

❤ Elisah

Spooky songs en een lange review

Hallo internet! Woensdag is weer bijna over, en het was weer een drukke dag. Ik denk niet dat ik mijn krantenwijk ooit zo snel gedaan heb. Hoe dan ook, vandaag mijn spooky playlist en een review.
Note: de spooky halloween playlist zijn niet enkel halloween-liedjes. Het zijn nummers die bij mij gewoon dat gevoel naar boven brengen. Enjoy!

Spooooooky songs (want halloween komt eraan)

1. This is Halloween - The Nightmare Before Christmas
2. This is Halloween - Panic! At The Disco
3. Aha! - Pentatonix
4. Disturbia - Rihanna
5. Magnetic - Jessie J
6. Oogie Boogie's Song - The Nightmare Before Christmas
7. The Ballad of Mona Lisa - Panic! At The Disco
8. Ghost Town - Adam Lambert
9. Thriller - Michael Jackson
10. DNA - Little Mix
11. Bring Me To Life - Evanescence
12. Sally's Song - The Nightmare Before Christmas
13. My Jolly Sailor Bold - Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
14. Radioactive in the Dark (remix) - Imagine Dragons/Fall Out Boy
15. Monster - Imagine Dragons
16. R.I.P. - Rita Ora
17. Evil In The Night - Adam Lambert
18. Sleepwalker - Adam Lambert
19. Sweet Dreams - Beyoncé
20. Circus - Britney Spears
21. It's Almost Halloween - Panic! At The Disco
22. Centuries - Fall Out Boy (music box version)
23. Haunted - Taylor Swift
24. Jack's Lament - The Nightmare Before Christmas
25. Mad House - Little Mix
26. Ghostbusters - Ray Parker, Jr

That's a nice list, right? Misschien dat ik ze morgen allemaal nog even een linkje naar een youtube video geef, maar dat weet ik nog niet. Voor nu heb ik alleen nog even een review en dan ga ik naar bed.

Percy Jackson - Rick Riordan (review)
Nou ja, eerder een stel losse meningen over de serie. Ik heb vanavond deel 5 uitgelezen en ik weet nog steeds niet precies wat ik er van vind. Laat ik beginnen met de leuke dingen:

• Van alle fictionele paardachtigen die ik in boeken tegengekomen ben, moet Blackjack toch wel de beste zijn. Wat een onwijs relaxte pegasus. Hij is pikzwart, noemt de hoofdpersoon 'boss' en kan het niet laten om op een stressvol moment nog even te vragen om een donut stop later. Wat een cool beest. 
• Dionysus superdroge personaliteit en humor waren geweldig. Heerlijk. Vooral het consequent de namen van mensen net verkeerd zeggen. Peter Johnson blijft heerlijk :p
• Hestia is nu mijn favoriete godin. Sorry allemaal, maar alles aan haar is cozy en voelt als thuis en open haard. Ik weet niet hoe Riordan het voor elkaar gekregen heeft, maar je voelt het als je het boek leest.
• DE MONSTERS WAREN GEWELDIG. Iedere keer had ik weer de neiging papier en potloden te pakken om alles te tekenen. Vooral Kampê was absoluut fantastisch. Die ga ik heel vaak tekenen. Een draak-centaur-lady met slangenhaar? Count me in!
• De personages waren over het algemeen gezien sterk. Soms waren het echt types, maar de meesten waren niet vlak. Vooral Clarisse, Luke, Nico en Silena waren onwijs intens en goed uitgewerkt. Ook Deadalus en Zoë waren geweldig.
• De goden in de moderne setting waren hilarisch. Olympus rondhangend boven de Empire State Building, Dionysus aan de diet coke, de poortjes bij de ingang van de hell en Hermes, de god van berichten, die met zijn ipod het nieuws volgt zijn hilarisch. 
• De Achilles/Patroclus parallel aan het eind van boek 5 zorgde ervoor dat ik bijna op sprong in de trein om te schreeuwen. Echt zo'n "OOOOOOOOHHHHH. OOHHHH. I SEE WHAT YOU DID HERE" moment. 

De mindere dingen aan het boek:

• De boeken als individuele boeken waren niet heel indrukwekkend. Ik heb het idee dat als ik de serie niet achter elkaar doorgelezen had, het nog minder leuk gevonden zou hebben. De rode lijn en het verhaal van begin boek 1 tot eind boek 5 is wat het goed maakt, maar de losse boeken met hun persoonlijke verhaallijnen waren niet echt intens. Waarmee we ook op punt 2 aankomen:
• Het leest heel makkelijk en daardoor voelt het alsof het allemaal heel licht is. Het drukt niet, het is niet zwaar en het voelt niet donker of 'gritty' zoals ze in het Engels zo mooi zeggen. En dat is jammer, want als je erover nadenkt is dat het eigenlijk wel. Ik denk dat het de droge toon en de humor is. Het werkt in dit geval niet heel goed samen met elkaar en dat is echt jammer.
• Het viel me heel erg op dat de hoofdpersonen iedere keer 'toevallig' iets meegemaakt hadden of in hun bezit hebben om ze later uit de penarie te halen. Oh kijk nou, hij red een random zwarte pegasus die iedere keer toevallig op het juiste moment komt aanvliegen met precies genoeg vrienden om iedereen mee te krijgen. Wat een verassing, daar is Mrs O'Leary is er precies op tijd om te helpen. En ook grotere dingen zoals het toeval van het tegenkomen van Rachel Elizabeth Dare die wel de weg door het labyrinth weet, of Pan die heel toevallig ook in de buurt is. Tot het vinden van het hades-figuurtje op de vuilnisbelt. Iets te veel toeval allemaal. Niet echt geloofwaardig.
• Ik heb niets met love triangles, en ze zaten er toch weer in. Beetje irritant.
• Percy Jackson heeft te veel weg van Harry Potter. Het had haast dezelfde persoon kunnen zijn. Jongen met zwart haar die gepest wordt en vrij ongelukkig opgroeit komt erachter dat hij speciaal is en dat er daarom rare dingen gebeuren bij hem en gaat naar een plek waar hij zijn krachten kan ontwikkelen en veilig is. Daar vind hij een oude, wijze leraar en een gemene vervelende leraar. Hij heeft een grappige beste vriend en een slimme vriendin waar hij het in eerste instantie niet goed mee kan vinden. Een grote slechterik heeft het overleeft en krijgt langzaamaan zijn krachten weer terug en wil de wereld vernietigen. Aan het eind heeft de slechterik al zijn krachten terug, krijgt de jongen extra powers en gaat nog een paar keer bijna dood, barst er een enorme strijd uit met legers etc., en de strijd word gewonnen en ze leven nog lang en gelukkig. Met alle respect, er zijn te veel parallels en ik werd er moe en chagnrijnig van. Zelfs Luke en Draco hadden superveel weg van elkaar. Harry Potter deed het beter.

Dus, dat was het wel. Ondertussen is het 00:05 dus ik kan niet meer echt 'tot morgen' zeggen als ik donderdag bedoel, maar dat bedoel ik wel.

❤ Elisah

Een goed boek en een slecht boek

Hallo internet! Fijne 1 oktober! HALLOWEEN KOMT DICHTERBIJ.

Los daarvan, ik plan mijn dagen ondertussen steeds voller in, en tot nu toe vind ik het heerlijk om de hele dag iets te doen te hebben. Ondertussen begin ik iedere dag bijna met een onderdeel van mijn krantenwijk. Vandaag was het omdat de folders te laat geleverd waren en ik het vanochtend moest bezorgen. Na het bezorgen ben ik lekker naar stal gegaan en heb ik zowel in de bak als buiten gereden. Was heerlijk en Raven en Bibi deden het prima! Morgen weer een drukke dag :)

The Legend of the Bloodstone - E.B. Brown (review)
Ik begon aan dit boek omdat ik altijd in ben voor een boek over tijdreizen en omdat het me interessant leek. In de achterflaptekst staat ook "Maggie fights to survive..."dus het klonk allemaal veelbelovend. Helaas kreeg ik geen spannend verhaal, maar een rotzooi die me alleen maar heel boos maakte. Maggie, de hoofdpersoon die in 1622 terechtkomt, wordt door het boek neergezet als een intelligente doorzetter, terwijl al snel blijkt dat ze een zeurkous is die duidelijk niet echt nadenkt. Ze heeft vanaf het begin af aan een hekel aan de manier waarop Winn (de eerste persoon die ze tegenkomt) haar behandelt als een voorwerp en een gevangene, maar ze voelt zich toch tot hem aangetrokken. Het is misselijkmakend hoe Winn vaker overweegt haar te verkrachten en/of te slaan en hoe ze toch voor hem valt. Maggie was zwak in het feit dat ze geen lef heeft en zich veel te makkelijk laat ompraten. Ik snap dat je het relatief gezien getroffen hebt met Winn gezien het feit dat anderen je allang verkracht/mishandeld zouden hebben, maar waar is je zelfwaarde? In haar eigen tijd probeerde ze ook al weg te komen van een creep, maar daar heeft ze duidelijk niets van geleerd.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat ze voor de eerste de beste persoon valt die ze tegenkomt. En seks met hem heeft terwijl ze als iemand uit de 21e eeuw best de risico's daarvan weet. Condooms bestaan nog niet in 1622.
En dan is er ook nog het feit dat ze niet nadenkt over hoe ze precies terug wil gaan naar haar eigen tijd. 'Ik ga de bloedsteen zoeken en dan ga ik terug' hoe? Vertel. Waarom denkt ze niet 'laten we eens wat tijdreis-theoriën uitproberen?' of 'ze hebben hier boeken en ik maak vrienden, laat ik hun vragen of ze weten hoe zo'n bloedsteen werkt.'
En dat wordt neergezet als een intelligente dame. Jawel.
Ik ben niet verder gekomen dan bladzijde 90. Tegen die tijd was de feminist in mij zo pissig dat ik gestopt ben. Hier kwam ik niet voor. Dit was geen avontuur, dit was een baby die zich niet gedraagt naar haar idealen of haar beschrijving. Niets interessante manier van tijdreizen, niets spannend plot, niets sterke personages. En daarbij was het ook nog eens slecht geschreven. Het deed me niets.
Al met al was dit dus geen succes.
Dus:

The Song of Achilles - Madeline Miller (review)
Ik heb dit boek al vier keer gelezen en iedere keer hoop ik opnieuw dat het eindigt met een happy ending. Helaas is het iedere keer valse hoop. Toch heb ik er nooit spijt van na het lezen: The Song of Achilles is een prachtig, sterk boek met geweldige personages en vooral ook een van de mooiste liefdesverhalen ooit. Ik ben nog niet vaak zo'n sterke band tegengekomen. De liefde tussen Achilles en Patroclus straalt van de pagina's af, van het feit dat ze elkaar alles kunnen vertellen en niet zonder elkaar willen leven, tot aan het verzorgen van elkaars wonden en de dingen die ze voor elkaar opofferen. En dan heb ik nog niet eens verteld dat Achilles Patroclus wakker maakt door zijn neus tegen die van hem de duwen. Te schattig voor woorden.
Het is een goed geschreven boek met een vlotte verhaallijn en een heleboel aandacht voor detail. Er zitten onwijs veel mooie quotes in en ik denk niet dat ik er ooit genoeg van zal krijgen.
Echt een aanrader voor iedereen die houdt van een sterk liefdesverhaal en Griekse mythologie.
Een van mijn favoriete quotes (spoiler free):

Chiron had said once that nations were the most foolish of mortal inventions. “No man is worth more than another, wherever he is from.” “But what if he is your friend?” Achilles had asked him, feet kicked up on the wall of the rose-quartz cave. “Or your brother? Should you treat him the same as a stranger?” “You ask a question that philosophers argue over,” Chiron had said. “He is worth more to you, perhaps. But the stranger is someone else’s friend and brother. So which life is more important?”

Dat was het weer voor vandaag! Morgen lekker naar de bibliotheek om nieuwe boeken te halen, eens zien waar ik mee thuis kom :)

❤ Elisah

Review-dagje

Hallo internet! Gisteren heb ik niets gepost omdat ik prioriteiten moest stellen. Persoonlijke dingetjes gaan nou eenmaal voor en deze blog blijft toch een hobby.

Ik heb vandaag een beetje last van een writers block. Een gesprek met mijn zusje gisteravond bracht me op het idee iets te schrijven over hoe verschillend mensen kunnen zijn terwijl ze tegelijk zo hetzelfde zijn, maar ik krijg het er niet uit. Zware onderwerpen zitten soms niet echt mee.
Vandaar dat het een review post wordt. Misschien dat het me morgen wel lukt, en anders laat ik het onderwerp voorlopig rusten.

Marvel's Planet Hulk #004 (review)
De huidige run Planet Hulk is tot nu toe de droom van elke Steve/Bucky fan. Steve is wanhopig op zoek naar Bucky, hopend dat hij nog in leven is, en hij is bereid alles te doen en te blijven vechten tot hij zijn beste vriend terug heeft. Het komt een beetje geobsedeerd over soms, maar zo is het altijd geweest. Ze betekenen gewoon veel voor elkaar en ik zou het niet anders willen.
In Planet Hulk #004 bewijst Devil Dinosaur opnieuw zijn loyaliteit en komt Steve eindelijk oog in oog te staan met de Red King. Gezien de cliffhanger aan het eind ben ik blij dat 2 september issue #005 uitkomt. Kan niet wachten!

Disney's Decendants (review)
Ik denk dat het ondertussen een jaar geleden is dat het concept van deze film neergezet werd: vier kinderen van een stel Disney slechterikken die opgroeien op een eiland waar alle slechteriken naartoe zijn verbannen, zonder magie en zonder een weg terug naar de rest van de wereld. Ik was ontzettend benieuwd, maar ik kwam er laatst pas achter dat het geen echte Disney-film is, maar een Disney Channel Original Movie. Dus een aantal Disney-serie sterretjes in een low-budget teen movie. Lichtelijk teleurstellend. Maar gisteren heb ik hem toch maar gekeken, en het was nog verassend leuk. Het is jammer dat je niet te horen krijgt wie beide ouders van de vier kinderen zijn en dat Dove Cameron niet kan playbacken (of zingen), maar Kristin Chenoweth als Maleficent was cool en de prince charming in de film was een schatje. Deel 2 is al bevestigd dus ik ben benieuwd! Ik hoop alleen dat de fashion choices iets minder idioot zijn...

Earth to Echo (review)
Deze film heb ik vandaag gekeken omdat morgen mijn maand netflix weer stopt. Ondanks het feit dat het concept best wel standaard was -schattige alien stort neer op aarde, groepje mensen helpt het met het bouwen van zijn spaceship om weer naar huis te gaan, slechteriken zijn mensen die het hier willen houden- was het toch wel een leuke film. Het was in ieder geval origineel gefilmd, waardoor het leek alsof de hoofdpersoon alles vastlegde met zijn handcamera, een camera op zijn fietsstuur en een camera in zijn bril. En Echo (de alien) was wel erg schattig. Jammer genoeg was de film ook op bepaalde punten saai en merkte ik bij mezelf dat ik keek hoe lang de film nog zou duren, hopend op wat actie.

Wat heb ik verder gedaan vandaag
Vanochtend heb ik samen met mijn zusje double chocolate cookies gemaakt, naar een recept in ons Cote d'ôr receptenboek. En ze zijn goed gelukt en hartstikke lekker! Daarna heb ik al onze besteklades (vier in totaal) uitgeruimd, schoongemaakt en afgewassen. Het zag er namelijk niet echt fris meer uit en het was echt nodig. Nu glimt alles weer lekker!

Dat was het weer voor vandaag. Ik kan alleen nog zeggen dat ik genoten heb van het weer vandaag. Stortregen klinkt zo heerlijk met je raam op een kiertje, en het onweer was ook wel weer lekker. Maar ik denk niet dat het helemaal over is, het hangt nog steeds in de lucht...

❤ Elisah

Sterrenregens het hele jaar door

Hallo internet! Guess who and guess what.

Nu de Perseïden weer langzaam uit de atmosfeer verdwijnen, leek het me voor de geïnteresseerden onder ons leuk om even de andere sterrenregens ook te vermelden. Voor als je deze keer geweldig vond en het nog eens wil zien binnenkort, of voor als je deze keer gemist hebt. Verder zijn er ook nog een heel stel andere interessante dingen te zien.

Om alvast in je agenda/op je kalender te zetten

There you go! Ik moet er wel even bij vermelden dat een groot aantal van deze dingen niet echt te zien zal zijn zonder telescoop of verrekijker. Je gaat de ringen van Saturnus niet met het blote oog kunnen zien, en Venus zal er puur uitzien als een beetje rozige, grote ster. Dat verandert natuurlijk niets aan het feit dat het cool is, maar het is het misschien niet waard om op te blijven.

Morgen ga ik denk ik een lijstje maken met mijn favoriete time/space gerelateerde films/boeken/series. Dus bereid je voor op een geeky sci-fi post :p

Wat heb ik verder nog gedaan vandaag?
- We hebben afscheid genomen van mijn vaders auto vandaag. Ik weet niet beter dan dat de metaalgroene opel astra 1.6 in de tuin staat, maar na 17,5 jaar dienst is hij nu wel echt op. Dus we hebben hem vandaag naar de garage gebracht en daar meteen de nieuwe auto opgepikt die daar was voor een algemene keuring. Nu staat er dus een mooie nieuwe melkchocolade auto naast het huis :p
Hopelijk gaan we nog vele goede jaren beleven met deze twee jaar oude baby.
- Ik ben begonnen met How To Get Away With Murder (HTGAWM). En ik ben meteen 4 afleveringen verder, ookal is het niet zo heel erg mijn ding. De flashbacks houden het onwijs spannend helaas, en de personages laten me niet zo makkelijk gaan. Dat wordt een marathon denk ik...

Outcast - Adrienne Kress (review)
Ik had voor de lol mijn to-read list op goodreads gesorteerd op average rating en toen een van de boeken met de laagste rating gepakt. De rating was niet extreem laag, maar ik begrijp best waarom het niet heel hoog is.
Outcast gaat over een dorpje in de middle of nowhere waar ieder jaar op dezelfde dag een stel 'engelen' langskomen en mensen meenemen. Vier jaar na de eerste keer dat het gebeurde is er een hele kerk voor gekomen voor mensen die de kidnappings van de engelen zien als mensen die uitverkoren zijn. De hoofdpersoon daarentegen, een meisje met de naam Riley, is woest. De engelen hebben het vorige jaar haar beste vriend meegenomen, en ze is vastbesloten hem terug te krijgen. Dus als ze eindelijk de kans krijgt, schiet ze een engel in zijn voorhoofd. En dan komt ze erachter dat de engel een knappe jongen blijkt te zijn die 50 jaar geleden in het dorpje woonde en zich niets kan herinneren.
Het boek was op zich wel lekker vloeiend, het was spannend (al was het tempo erg afwisselend waardoor het soms een beetje langdradig was) en het was origineel. Ik was bang dat het iets weg zou hebben van Angelfall van Susan Ee, maar dat was echt niet het geval.
Er waren wel een aantal dingen die me irriteerden aan dit boek. Te beginnen met de hoofdpersoon. Vanaf het eerste hoofdstuk is het 'ik ben anders, ik voel me anders, ik heb geen vrienden want ik ben anders, niemand snapt mijn humor want ik ben anders' zonder dat er uitgelegd wordt waarin ze dan zo anders is. Ze staat duidelijk boven anderen vind ze zelf, gezien het feit dat ze een hekel heeft aan de cheerleader typjes en zich onwijs snel irriteert aan anderen, En daarbij is ze ook nog eens hartstikke knap/sexy 'zonder dat ze het weet' wat niet erg geloofwaardig en een beetje vervelend is.
Verder kan ik niet heel goed tegen love triangles, en ondanks dat een van de twee jongens het hele boek niet aanwezig is, zit de love triangle er wel degelijk in.
En als laatste was het vrij voorspelbaar en zaten er gaten in het plot. En een heleboel ongebruikt potentieel. Geen oorlog, geen echt gevecht, niets dramatisch, gewoon een happily ever after.
Conclusie: niet een boek wat ik een tweede keer ga lezen, niet een boek wat ik goed zal onthouden, en niet een boek waar ik een tevreden of voldaan gevoel aan over hield. Jammer.

Dat was het weer! Tot morgen :)

❤ Elisah

"I just wanna see the stars with you..."

Hallo internet! Mijn laptop is weer terug van weggeweest en ik heb genoeg te vertellen :)

De perseïden vannacht
Ik was in eerste instantie bang dat het bewolkt zou zijn, maar uiteindelijk is de lucht volledig opgeklaard. Ik ben om elf uur 's avonds naar buiten gegaan, en gezien het feit dat we tijdelijk in de middle of nowhere in friesland zaten, hadden we geen last van felle lichten. Uiteindelijk heb ik samen met mijn ouders en mijn zusjes op het midden van een fietspad gelegen, omringd door weilanden en rechtstreeks onder een van de mooiste sterrenhemels die ik tot nu toe gezien heb. We zaten nog geen seconde stil of we zagen al een meteoor. En daarna nog een. En nog een. En nog veel meer. Het was ongelofelijk hoeveel er te zien waren, de een nog helderder dan de andere. Sommige waren zo fel dat het wel vuurwerk leek, en er was er eentje die onwijs lang was. Eigenlijk hoefde je niet eens een specifieke richting op te kijken.
Dus daar lagen we, met het hele heelal boven ons hoofd. De melkweg was prachtig te zien en zorgde voor een grijze waas in het midden, de flitsende meteoren schoten langs, en ondertussen schoof de ISS steeds verder op. Al wisten we op dat moment nog niet eens dat het dat was, het leek in eerste instantie op een vliegtuig.
ISS staat voor International Space Station en is een satelliet die eens in de zoveel tijd te zien is in Nederland. En met eens in de zoveel tijd bedoel ik niet iedere maand, maar veel minder vaak. Alles bij elkaar was dus onwijs speciaal.

En het gevoel dat je eraan overhoudt is machtig. Daar ben je dan, een minuscuul wezentje, niet meer dan een stofdeeltje in het geheel, en tegelijkertijd zo groot. Al die sterren, met elk hun planeten, en allemaal zo ver weg. Onbereikbaar maar toch dichtbij.
Echt onwijs speciaal.

Deze foto geeft je denk ik het beste beeld van ons uitzicht:

Source

Het verhaal van Orion en de schorpioen (zoals ik het ken)
Orion was de beste en grootste jager ooit. Hij en zijn trouwe hond Sirius konden alle dieren aan, en dat wilde Orion graag bewijzen. Hij besloot alle dieren te vermoorden. Helaas voor hem was Artemis, de godin van de jacht, het daar niet mee eens. Ze zond een enorme schorpioen naar de aarde. Toen Orion daar van hoorde, ging hij meteen op pad. Het was een monsterlijk beest, en Orion en de schorpioen waren flink aan elkaar gewaagd. Na weken vechten kreeg Orion het eindelijk voor elkaar het beest neer te steken, maar met de laatste levenskracht stak de schorpioen zijn angel in Orions vlees. Ze vielen dood neer,
Maar de goden waren onder de indruk, en plaatsten ze beiden in de hemel. Nu is Orion vereeuwigd als sterrenbeeld met de hondster Sirius bij zijn zijde, en hetzelfde geld voor de schorpioen. Ze zijn alleen nooit tegelijkertijd aan de hemel te zien, en zullen elkaar altijd blijven ontwijken.

De sterrenbeelden van Orion en de schorpioen
Orion is een van de makkelijkst herkenbare sterrenbeelden, en naast de steelpannetjes vind ik Orion het makkelijkst te vinden. Gewoon zoeken naar een zandloper. Hij is eigenlijk is uitgebreider dan de zandloper, zoals je hier kunt zien:

Het voordeel van Orion's sterrenbeeld is dat je, als je die gevonden hebt, ook andere sterrenbeelden heel makkelijk kunt vinden:

Orion is te zien vanaf december tot maart op het noordelijk halfrond. De schorpioen is te zien op het zuidelijk halfrond, in de zomertijd. Je gaat hem dus in Nederland niet zien helaas. Maar als je nou op vakantie bent aan de andere kant van de evenaar, ziet de schorpioen er zo uit:

The Darkest Part of the Forest - Holly Black (review)
Die hadden jullie nog te goed. Dit boek had alles waar ik van hou in een boek: fantasy, stoere vrouwelijke personages die goed uitgediept zijn, sprookjes, mysterie, en het is niet constant white&straight.
Het verhaal gaat over Hazel en speelt zich af in Fairfold, een plaatsje waar mensen en faerie naast elkaar leven. Als gevolg is het populair voor toeristen, die af en toe niet heel gelukkig eindigen. Vooral de glazen kist met een jongen met hoorns erin is erg interessant.
Maar dan verdwijnt de jongen op een dag uit de kist en lopen sommige dingen uit de hand. Hazel begint zich af te vragen of zij daar nou mee te maken heeft, zonder het te weten. En geheimen die ze verborgen probeert te houden worden steeds moeilijker te houden...
De hoofdpersoon, Hazel, was onwijs gaaf. Ze is dapper, lichtelijk roekeloos, beschermend, en tegelijkertijd ook onzeker in de keuzes die ze maakt. Haar broer Ben is weer heel anders, en gaf daardoor een mooi contrast terwijl het toch goed samen ging. Jack was ook een tof personage, een changeling die niet echt faerie is, maar ook niet echt mens. En dan hebben we ook de knappe prins met hoorns nog...
Dit boek heeft de stoere ridderrol en de flirty playboy rol weggegeven aan een meisje en breekt daarmee het een en ander aan stereotypes. Haar broer Ben is homofiel en uit de kast, en de drama daar omheen is niet aanwezig in het boek, wat ook heel fijn en fris is. En Jack en zijn 'broer' Carter zijn allebei zwart zonder dat racisme een grote rol speelt. Alles maakt me heel vrolijk :)
Het enige wat ik aan te merken heb aan dit boek zijn dat er hier en daar wat gaten in het plot zitten en dat het heel oppervlakkig blijft. De personages worden vooral omschreven als uiterlijk. Hazel blijft opmerken hoe knap iedereen is, in plaats van karaktereigenschappen te benoemen. Daardoor ga je je wel afvragen hoe diep de relaties nou eigenlijk gaan en tot wat ze zich nou aangetrokken voelen. Ik kan je niet echt zeggen wat sommigen zo geweldig aan elkaar vinden naast uiterlijk. En dat is toch wel jammer.
Dit boek is een enorme aanrader voor iedereen die van fantasy, folklore, sprookjes en vertellingen houd en die graag een diverse cast heeft. Dit boek staat absoluut binnekort in de kast, en als ik niet zo slecht was in het tekenen van mensen, zou ik waarschijnlijk oneindig veel doodles hebben van de personages.

(afbeelding komt uit de trailer van het boek, hij mist alleen zijn zwart lokken en cheeky grin)

Dat was het weer voor vandaag! Morgen de review van Outcast en misschien nog even een lijstje van de komende sterrenregens. Want alhoewel vanavond een tweede kans is, denk ik niet dat er met alle onweer en regen heel veel te zien is helaas.

❤ Elisah