Succulents & Sunshine

Hallo internet! Tijd voor wat nieuwe blogposts!

De 'writer's block' (zie de post van november vorig jaar) is niet weggegaan helaas, en ondertussen ben ik er ook wel achter dat het niet simpelweg een writer's block is maar dat er meer mis is. Het gevolg is in ieder geval dat ik geen woorden op papier kreeg voor de twee vakken die ik gevolgd heb dit semester, maar wel de wetenschappelijke naam van een heel stel vetplantjes uit mijn hoofd ken nu. Dus hier is mijn 'ik ben per ongeluk een plantenmens geworden'-post.

PLANTS
Ik heb geen geweldig reputatie als het aankomt op planten. Mijn ouders zijn allebei groot natuurliefhebber, en ondanks dat ik hun liefde voor dieren wel overgenomen heb, was ik nooit geinteresseerd in flora. Het gebeurde vaker dat we gingen wandelen met z'n allen, en dat ik als mijn vader zei 'kijk, een ruggestreeppad!' meteen naast hem stond om te kijken, gefascineerd door het bultige beestje in de berm. Maar als mijn moeder dan een paar honderd meter later zei 'kijk, leeuwenbekjes!' rolde ik met mijn ogen en liep ik alvast verder, ongeduldig als mijn ouders dan voor enkele minuten over het plantje heengebogen stonden. Diertjes waren super: van de salamanders in onze vijver, tot de roofvogels hoog in de lucht in de duinen, ik vond het top. Ik weet nog altijd de naam van de zweefvlieg die ik het vaakst ving (de blinde bij, Eristales tenax) en de prachtige libellen wiens larven in onze vijver zaten (blauwe glazenmaker, Aeshna cyanea).
Ik heb als kind wel een keer een plantje gehad. Gekregen van iemand op een verjaardag ofzo, misschien na een verhuizing. Geen idee wat voor plantje het was, ik kan me enkel rode bloemetjes herinneren. Het plantje heeft het niet lang overleefd. Gewoon vergeten.
Sindsdien heb ik geen plantjes meer gehad. Tot mijn moeder een auto-ongeluk kreeg in mei vorig jaar. Een paar maanden na het ongeluk kwamen er kenissen langs om ons sterkte te wensen. Ze waren niet de eersten, maar waar anderen aankwamen met een bosje bloemen, hadden zij voor mij en mijn twee zusjes pannekoekplantjes meegenomen. Zouden geluk moeten brengen. Het plantje deed me destijds niets, al maakte ik er uiteindelijk wel ruimte voor op mijn vensterbank, terwijl mijn zusjes die van hun een plekje gaven in de keuken. Een van de keukenplantjes heeft het niet overleefd (rot in de wortels door te veel water), maar die van mij ging wel lekker. Het duurde eventje voor ik het onder de knie had, hoor. Mijn plantje liet in eerste instantie vaak blaadjes vallen, omdat ik, geschrokken door het lot van het andere plantje, probeerde niet te veel water te geven.
Ik was nog steeds geen plantenmens, maar het was leuk om te zien hoe mijn pannekoekplantje, nu Patricia genaamd, steeds uitbundiger werd, zeker toen ik haar in een nieuwe pot zette.
En toen kwam zaterdag 2 februari 2019. We waren naar de Hema, met mam in een rolstoel, op zoek naar een warm vest. In de buurt van de ingang was een display met daarop lente-gerelateerde spulletjes, waaronder een aantal vetplantjes en cactussen in plastic. We hadden toen al een paar cactussen in huis. Mam heeft er eentje die ik ooit aan haar gegeven heb, toen ik haar vorige (die zo'n 2 meter lang was gegroeid) per ongeluk brak. Dat was jaren terug. Wat voelde ik me schuldig! Ik snapte er geen ruk van, dat ze zo verdrietig was over het verlies van die cactus, maar ik vond het vreselijk haar zo te zien. In ieder geval, naast mam's ondertussen-niet-zo-nieuwe cactus, had Ciara ook nog een drietal kleine cactusjes en een Aloe vera, gekocht bij de Ikea. Verder hadden we geen vetplanten in huis.
Het vetplantje wat ik zag in de Hema had ik ooit eens online gezien, maar nog nooit in het echt. Maar daar was ie. Een prachtige paars-roze rozet, mooi compact en rond. Ik heb mijn moeder heel lief aangekeken en gevraagd of ik haar mocht hebben, en nog voor we de winkel uit waren had ik hem al een naam gegeven. Prince. Omdat ik Purple Rain in mijn hoofd kreeg toen ik haar zag.

Eenmaal thuis heb ik haar in mijn vensterbank gezet, helemaal gelukkig. Maar mijn geluk duurde niet heel lang. Na een paar dagen merkte ik dat Prince steeds minder compact werd: ik kon opeens tussen de bladeren door de stengel zien. En met een week begon ik me echt zorgen te maken. De afstand tussen de bladeren werd steeds groter. Ik begon op internet te zoeken wat de oorzaak zou kunnen zijn, en kwam erachter dat mijn Prince een Echeveria was (waarschijnlijk een Echeveria Purple Pearl), en aan het uitrekken ('etiolating' in het Engels) was omdat ze te weinig zon kreeg. Ik besloot haar 's ochtends voor het raam van de achterdeur te zetten, 's middags in het raamkozijn van de huiskamer (uitkijkend op het zuiden), en aan het eind van de middag weer terug in mijn kamer. Helaas was het niet genoeg. De afstand werd steeds groter. (Foto hieronder is van vandaag)

Ondertussen was ik toevallig bij de Ikea langsgeweest, en was ik verliefd geworden op nog twee vetplantjes: een Echeveria lilacina en een Haworthia fasciata (tenminste, dat is wat er op hun potjes stond). En een week erna voegde ik daar nog twee baby's aan toe: een Echeveria pulidonis (zie foto hieronder) en een Aloe aristata. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat mijn Haworthia eigenlijk een Haworthiopsis attenuata var. radula is, en mijn Aloe is eigenlijk een Aristaloe.
Dankzij mijn zorgen om Prince is mijn kennis als het aankomt op vetplanten (vooral Echeverias) enorm gegroeid, en met uitzondering van Prince ziet mijn collectie er helemaal gezond en gelukkig uit.

Achteraf gezien zat Prince waarschijnlijk vol met groeihormonen, wat vaak gedaan wordt om ervoor te zorgen dat planten sneller groeien en dus ook sneller verkocht kunnen worden. Misschien ken je het wel: als je wat kruidenplantjes koopt bij een supermarkt of vergelijkbare winkel, zien ze er eerst heel goed uit. Maar binnen een week is alles dood, ondanks dat je niets geks gedaan hebt. De schok van perfecte omstandigheden naar huiselijke omstandigheden in combinatie met groeiversnellers wordt een plantje fataal. Mijn andere Echeverias zijn niet uitgerekt, ondanks dat ik die ook eind van de winter kocht, toen de dagen nog kort en relatief donker waren. Momenteel probeer ik Prince te stekken met blaadjes, maar het is me nog niet gelukt. En dat terwijl mijn lilacina stekjes groeien als kool!

Ik hoop dat Prince het overleefd, maar ik denk niet dat het nog echt goed gaat komen. De compacte vorm krijgt ze sowieso nooit meer terug (het is een onomkeerbaar process), en als ik de bladeren niet kan stekken denk ik ook niet dat onthoofden goed zal gaan. We zullen zien. Ik heb in ieder geval alles gedaan wat ik kon.

Morgen zal ik even alle plantjes in mijn huidige collectie voorstellen! Het zijn er ondertussen 22, inclusief losse stekjes (exclusief de plant beneden). Oeps.

Tot morgen!

❤ Elisah

"Alcohol is free!" en andere klassiekers

Hallo internet! Morgen is een grote dag: de Europese Hunger Games met powerballades en gays (aka het Eurovisie Songfestival) komt er weer aan! En ik ga eindelijk Captain America: Civil War zien. Hoe ik dat in godsnaam moet overleven op dezelfde dag weet ik niet, dat wordt een verrassing. Vooral ook omdat ik op dit moment nog steeds met mijn Raven Boys obsessie zit.

Anyways, Eurovisie!

Het Eurovisie Songfestival is er dit jaar voor de 61ste keer, en net als vorig jaar doet Australie weer mee. In totaal doen er 42 landen mee: elke halve finale 18 landen, en 6 landen met privileges die automatisch in de finale staan. In de finale komen er 26 nummers langs, en nu de halve finales al geweest zijn, is de line-up bekend:

1. België (Laura Tesoro - What's the pressure)
2. Tsjechië (Gabriela Guncikova - I stand)
3. Nederland (Douwe Bob - Slow down)
4. Azerbeidzjan (Semra Rehimli - Miracle)
5. Hongarije (Feddie - Pioneer)
6. Italië (Francesca Michielin - No degree of seperation)
7. Israël (Hovi Star - Made of stars)
8. Bulgarije (Poli Genova - If love was a crime)
9. Zweden (Frans - If I were sorry)
10. Duitsland (Jamie-Lee - Ghost)
11. Frankrijk (Amir - J'ai chercé)
12. Polen (Michal Szpak - Color of your life)
13. Australië (Dami Im - Sound of silence)
14. Cyprus (Minus One - Alter ego)
15. Servië (Sanja Vucic - Goodbye (shelter))
16. Litouwen (Donny Montell - I've been waiting for this night)
17. Kroatië (Nina Kraljic - Lighthouse)
18. Rusland (Sergej Lazarev - You are the only one)
19. Spanje (Barei - Say yay!)
20. Letland (Justs - Heartbeat)
21. Oekraïne (Jamala - 1944)
22. Malta (Ira Losco - Walk on water)
23. Georgië (Nika Kochorav & Young Georgian Lolitaz - Midnight gold)
24. Oostenrijk (Zoë - Loin d'ici)
25. Groot-Brittannië (Joe & Jake - You're not alone)
26. Armenië (Iveta Mukuchian - LoveWave)

De eerste halve finale was leuk om te kijken. De Griekse rappers waren leuk, de dansende astronaut was een verrassing, er was een knappe Hongaar, Kroatië's inzending had een prachtige jurk en geweldig haar, dan was er nog de super creep uit San Marino en de andere jongere creep uit Estland, een Disney feeënprinses die Frans zong, Rusland had illusies als visuals, Azerbaijan had Beyonce opgestuurd (doen ze vaker) en hadden haar een quarterback met een croptop gegeven als achtergronddanser, en Wonder Woman had een blusdeken over haar schouders en speelde de cello. Al met al was het een succes.
De tweede halve finale vond ik persoonlijk nogal saai. Ik kijk het songfestival voor de glitter, de entertainment en de gekkigheid, en dat was vrij ver te zoeken. Het waren allemaal kwalitatief goede power ballades. De enigen die eruit sprongen waren Australie (goede zangeres), Polen, Litouwen (cute boy), Israel (te weinig glitter though), Bulgarije (heck yes lichtgevende punk zangeres) en Belgie (ze zag eruit alsof ze lol had en het nummer was catchy).

Ik denk dat mijn favoriete finalisten Oosterijk, Belgie, Rusland en Australie zijn, al ga ik sowieso niet op de laatste twee stemmen. We moeten geen Eurovisie Songfestival hebben in een homofobisch land of aan de andere kant van de wereld (ik ga niet om 3 uur 's nachts tv kijken).

Eigenlijk vind ik het leukste aan het Eurovisie so far de dansacts (zowel die van de eerste halve finale als die van de tweede), het stukje over BAAB en het opening-musical nummer.

Hier trouwens nog even een lijstje van notable performances de afgelopen jaren:

1. De gay dubstep opera vampier uit Roemenie (dat was een verrassing)
2. LOVE van IJsland (let op de E)
3. Die gozer die in zijn hamsterwiel de boel draaiende hield (hah, pun intended)
4. CONCHITA WURST AKA THE QUEEN
5. De dansende Russische oma's (party for everybody)
6. De rockband bestaande uit orcs
7. Dustin de kalkoen met 'Irelande Douze Points' (not even kidding)
8. Same-sex kisses (Finland en Litouwen)
9. De Autistische rockband uit Finland
10. Oekraine remix met Duitse getallen en Lady Gaga outfits? 
11. De ronde piano en de brandende piano
12. I'm not your cheesecake baby
13. De pretface jongen uit Malta (wat een schatje)
14. Kaboutermutsen op eenwielers
15. Jedward (want Ierland heeft niet beter)
16. Raven uit Teen Titans
17. ALCOHOL IS FREE

Deze post is nu ondertussen wel lang genoeg, denk ik. Geniet van alle linkjes en wens me geluk voor het overleven van morgen :p

Tot morgen/overmorgen/ooit! (waarschijnlijk 'ooit)

❤ Elisah

Throwback Thursday on a monday

Hallo internet! De laatste paar weken waren niet echt leuk vanwege de ziekte van mijn favoriete pony. Ze wordt morgen ingeslapen na een lang en pijnlijk gevecht. Ik ga er verder niet op in, ik heb niet erg de drang om op dit moment een post over haar te schrijven. Misschien later.

Desondanks wilde ik toch graag iets posten omdat het zo uitgestorven is hier. Vandaag heb ik een post over dingen uit mijn kindertijd in de aanbieding. Mijn vriendin en ik sturen elkaar voor de lol brieven via de post, en de brief die ik een paar dagen geleden in de brievenbus vond was geschreven op Diddl-blaadjes. Vandaar de inspiratie!

Ahhh, de goede oude tijd
Mijn vroege basisschoolherinneringen bestaan grotendeels uit knikkers, pokemon-kaarten en Diddl-blaadjes. Knikkeren was een intense sport en iedereen had als missie de meest zeldzame kaarten/blaadjes in handen te krijgen door te ruilen. Er waren heuse clubs op het schoolplein om alles bij te houden en het werd allemaal uitermate serieus genomen.
Verzamelen was sowieso een groot deel van kind zijn. Flippo's in de chipszakken, de stickers en nep-tattoos die bij de kauwgum zaten, Littlest Pet Shops, alle verschillende verzamelacties van supermarkten (van bungels tot huisjes), sleutelhangers, de lijst is eindeloos.
Afgezien van de verzamelcultuur was er natuurlijk ook nog gewoon spelen. Soms waren we Winx club feeën, soms waren we Totally Spies meiden, en soms waren we gewoon verslaafd aan het duikelrek en bedachten we spookverhalen over het stukje park naast de school.
Natuurlijk waren Winx Club en Totally Spies niet de enige televisieseries die gekeken werden.
Dus hier nog even een lijstje met de dingen waar ik om 7 uur 's ochtends naar beneden rende om als eerste voor de tv te zitten: Villa achterwerk, Jean Jaques is aangespoeld ('hallo hallo wie stinkt daar zo?' is nog steeds een klassieker thuis), Schepperdeschep (de intro hiervan ook), Nu is Nu, Erwtje Doperwtje, Cowboy en Indiaan, Buurman en Buurman (ajeto!), Keepvogel (mijn vaders favoriet, ik heb het internet nog afgezocht naar een dvd, maar tevergeefs), Taarten van Abel, Oma Hondje, ZAAI (...duuuuus), Pingu (NOET NOET), de achtertuin van Jan Wolkers, Wallace en Gromit, Bobby's body (nasty), Bassie en Adriaan, Alfred Jodocus Kwak (de muziek was geweldig), bruine beer in het blauwe huis, Pipo de clown, Boes Boes, Thomas de stoomlocomotief, Pieter Post, Paulus de boskabouter, Maja de bij, Ernst, Bobbie en de rest, de Smurfen, Wizzy en Wopppy, Samson en Gert ('ik moest kloppen want de bel doet het niet'), hey Arnold, Piet Pieraat, meneer de uil, de ark van Noah (persoonlijke favoriet, de soundtrack was HEILIG), boze bevers, Calimero ('want zij zijn groot en ik ben klein het is niet eerlijk oh nee'), CatDog, DE FREGGELS, Inspector Gadget, Jellabies, Tweenies, Sesamstraat, de Moomins, Rescue Rangers, Pokemon (maar dat mochten we officieel niet kijken want dat was te 'geweldadig'), Pippi Langkous, Robbedoes en Kwabbernoot, de Film van Ome Willem (grote grijze geitenbreier), Hamtaro, Otje (ik heb mijn hele kindertijd niet geweten dat Otje een meisje was, het was niet belangrijk voor me), Ti-Ta-Tovenaar, de Fabeltjeskrant, de Thunderbirds, Zoostraat 64 (was ik dol op), Dierendokter Tom, Waterschapsheuvel, Lucky Luke, Tom en Jerry, en Beestenbos is Boos (nog een persoonlijke favoriet).
Ik ga niet eens beginnen over het jaar dat alle muziekartiesten raar geanimeerde dier-wezens waren (Schnappie, Crazy Frog, Gummi Bear, etc.)
En dan was er school zelf nog: iedereen een eigen vulpen, boeken lezen bij AVI's, een weeksluiting met playbackshows en toneelstukjes en tafeltjes van verschillende hoogte omdat niet iedereen even snel groeide. De grootste problemen waren als iemand anders hetzelfde onderwerp wilde doen bij het werkstuk, als je met twee verschillende mensen op hetzelfde moment had afgesproken en als iemand die je niet mocht je uitnodigde voor zijn verjaardag en je hem terug moest uitnodigen voor die van jou.
Goeie tijden.

Ondertussen draai ik Hot 'n Cold van Katy Perry en oude Rihanna nummers, terwijl ik me afvraag wat er met Akon en Jordin Sparks gebeurt is. Mijn oude bedelarmbandje heb ik maar weer terug gelegd naast het doosje met mijn melktandjes.

Soms zijn dingen in het verleden pijnlijk. Beste vrienden die je nooit meer spreekt, al had je 'best friends forever' belooft, het jaloerse gevoel als je terugdenkt aan je eigen naïviteit en hoe weinig je het echt waardeerde. Het leven loopt zoals het loopt, en je kunt helaas (vooralsnog) alleen maar vooruit en niet meer terug.

Er zijn een heleboel dingen waar ik spijt van heb in het verleden, maar het heeft me wel gebracht waar ik nu ben, en daar ben ik op sommige punten best dankbaar voor.

Deze post gaat uit naar de vrienden en vriendinnen die uit mijn leven verdwenen zijn, de vriendinnen die ik daarvoor in de plaats heb gekregen, en iedereen die wanhopig terug wil naar de simpele kindertijd. Hou je taai allemaal.

Aju paraplu/zie je later alligator/toedeledokie!

❤ Elisah

De pap-schaal deel 2

Hallo internet! Beetje bijgekomen van de vorige post? Want dit is zeg maar nog even een tandje extremer en hilarischer.

Bij ons thuis doen we sinds iedereen niet meer gelooft in Sinterklaas aan surprises. Ook dit jaar weer, ondanks het feit dat iedereen het vrij druk had. En het was weer een succes. Maar het heeft ook de lat weer flink hoger gelegd. Mijn vader heeft namelijk een surprise gekregen die iets te maken heeft met deze post van afgelopen zomer.

Het begon met het gedicht op het pakket.

Ja. Echt waar. Dit gebeurde gisteravond. Tijdens het voorlezen lagen we allemaal al dubbel, moet je nagaan hoe het was toen het opengemaakt werd.

EEN PAP SCHAAL. LETTERLIJK. DE SURPRISE WAS GEWOON EEN DAD JOKE. Mijn vader en ik konden het eigenlijk niet aan. Aan het eind van de avond zaten we elkaar nog aan te kijken van 'Een pap schaal. Een echte pap schaal. Letterlijk'.

Maar dit was nog niet eens de echte surprise. Oh nee. Op de onderkant van de pap schaal stond dat mijn vader naar de overloopkast moest lopen. Dus wij met z'n allen naar de overloopkast. En daar was de klapper van de avond:

Ik ben nog steeds niet bijgekomen. Het is een pap. Inclusief de pap-pet, de zonnebril, het buiktasje, het 'als pap het niet kan maken, kan niemand het' shirt, de korte broek met zakken, de wandelschoenen, de hark voor in de tuin, de hengel met een vis eraan, en een eerste prijs beker voor de beste pap. Dit is echt gebeurt. 

Dus nu ligt de lat voor surprises wel heel hoog, of niet? Hoe gaat iemand dit ooit kunnen toppen. Dit is de beste surprise tot nu toe, denk ik.

Nou, dat was het Sinterklaas-avontuur weer. Ik ben erg geneigd om nog een post te schrijven over Magnus Chase and the Sword of Summer, maar die is voor morgen.

Tot morgen!

❤ Elisah

Buitenzwembad-bingo!

Hallo internet! Nieuwe dag, nieuwe post. En vandaag heb ik, omdat ik lekker naar een buitenzwembad was met vriendinnen, besloten om een zwembad-bingo te maken.

Hoe werkt de zwembad-bingo?
Het idee is dat jij en je vriend(in) ieder één van de twee afbeeldingen uitprinten en meenemen naar het buitenzwembad. Als je dan lekker ligt te zonnen, kun je rondkijken en vakjes afstrepen. Je moet nog wel even afspreken wanneer iemand wint: is het als iemand alle vakjes op een rij doorgestreept heeft, of het hele vel? Succes!

De twee bingo-kaarten

Dat was de bingo! Veel plezier. Voor ik ga, hier nog even de review van het boek dat ik vandaag uitgelezen heb.

Abarat 3: Absolute Midnight - review (zonder spoilers)
Ik heb gemixte gevoelens over dit boek. Aan de ene kant was het lekker spannend en zat ik op het puntje van mijn stoel tot aan het eind, aan de andere kant was het echt een teleurstelling. Het was spannend doordat er veel gebeurde in dit boek en de confrontaties waar ik op zat te wachten waren echt super. De reden dat het zwaar tegenviel was omdat het een heel andere toon had dan de vorige twee boeken, en flink wat gaten bevatte. Vooral gaten door missende personages, een slechte opbouw, en te weinig uitleg. Bovendien leek het alsof het boek per hoofdstuk geschreven was, en niet als geheel bekeken was naderhand. Er zat weinig van een rode lijn in en werd daardoor heel rommelig. Rating: 3.5/5
Omdat ik bij dit boek geen review kan schrijven zonder te spoileren, kun je mijn volledige review lezen onder de 'read more'.

Dat was het weer, tot morgen!

❤ Elisah