Posts tonen met het label filosofisch. Alle posts tonen
Posts tonen met het label filosofisch. Alle posts tonen

woensdag 24 februari 2016

De dagelijkse verzameling zooi in de vorm van een drie-gangen menu

Hallo internet! Het is weer tijd voor een van alles en nog wat post. Voorgerecht: een filosofische overpeinzing die ik had tijdens het kranten vouwen vandaag. Hoofdgerecht: een review van My Neighbour Totoro. Toetje: wat random meningen, de stand van zaken en andere zooi.
Let's go!

De filosofische overpeinzing van vandaag
Ik ben op het moment weer heel veel aan het tekenen. Het is ontspannend, zorgt ervoor dat ik niet te veel nadenk en het is lekker creatief. Op zich levert het natuurlijk niet veel meer op dan een tekening en denkbeeldige experience points, maar voor mij is het belangrijk en is het deel van me. Het feit dat ik graag teken zegt best veel over wie ik ben als persoon. En toen realiseerde ik me opeens dat dat met heel veel dingen zo is, al kan je het niet in woorden omvatten. Dat iemand het liefst in het hoekje van de bank zit zegt iets over die persoon. Iemand die op zijn buik slaapt is heel anders dan iemand die opgerold en ingepakt ligt. Iemand die de veters van zijn sneakers strikt is een heel ander persoon dan iemand die zijn veters bijna vergeet. En al kun je dat niet goed onder woorden brengen, weet je wel weer iets meer over iemand als je zoiets ziet. Mensen met dezelfde interesses kunnen nog steeds volledig verschillend zijn in waarom ze die interesse hebben. 
Persoonlijk heb ik meer het gevoel dat ik iemand ken als ik weet wat die persoon in zijn thee doet, hoe zijn ochtend routine eruit ziet en hoe hij zijn brood eet dan wanneer ik iemands precieze geboortedatum en de volledige namen van zijn ouders kan vertellen. 
Het was een beetje apart om daarbij stil te staan, maar juist die kleine dingetjes maken ons allemaal verschillend en uniek. Gewoontes en tikjes zijn van onszelf alleen, en dat is toch wel heel speciaal eigenlijk.

Ik denk dat dit mijn favoriete Studio Ghibli film is tot nu toe. Hij is zo licht en simpel. Geen lastig, gecompliceerd plot, maar gewoon een avontuur dat het kind in je naar boven haalt. Bovendien was Totoro zo ontzettend schattig! Die scene met de paraplu was zo lief!
Bovendien zat er een kat-bus in met fluffy banken, 18 poten en een Cheshire glimlach, wat gewoon geweldig is. Ik begin nu wel een trend te herkennen in de Ghibli-films. Je hoeft niet alles te weten, sommige dingen zijn niet belangrijk. De kleine zwarte floefjes die stenen droegen in Spirited Away hadden geen achtergrond nodig, net als dat de herkomst van Totoro een mysterie bleef en de reden dat Howl's kasteel een verzameling zooi is nooit genoemd wordt. En het is verassend makkelijk dat los te laten. Het zijn gewoon fantastische werelden waarin de films zich afspelen en dat is genoeg. 
Ik denk dat ik hierna Ponyo ga kijken, al weet ik niet helemaal wat ik daarvan kan verwachten.

De rest
Het is ondertussen half 12 en ik ben ziek, dus ik ga het een klein beetje afraffelen nu. Ik heb de Belgische chocolaatjes al bijna op, op een mini choco-eendje na (hij is te schattig en ik ben zwak) en ik ga nu echt niet meer beginnen aan een nieuwe doodle in mijn schetsblok. 
Als ik geen hoofdpijn had, zou mijn volgende post gaan over zwaartkrachtgolven (charlieissocoollike heeft me weer helemaal enthousiast gekregen), maar helaas zit dat er nu nog even niet in. 

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

donderdag 21 januari 2016

Internet-verslavingen etc.

Hallo internet! Het is een beeeeeeetje rustig hier op mijn blog. Ik heb drie dagen terug besloten mijn laptop even weg te leggen voor een tijdje.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk te veel tijd verspil op het internet. En het punt is, ondertussen doe ik het niet eens meer omdat ik er blij/gelukkig van word. Het is meer een soort gewoonte waarin ik dezelfde vijf tabbladen om de minuut opnieuw open en sluit. Ik lees meer summaries en reviews van boeken dan dat ik echt boeken lees en mijn ouders zien me eigenlijk alleen tijdens het avondeten. De rest van de tijd zit ik in mijn kamer, met mijn ogen vastgeplakt aan mijn scherm.

Ik vond dat het tijd was voor een verandering. Als je iets doet wat jen iet hoeft te doen en je ook niet gelukkig maakt, waarom zou je het nog doen? Dus heb ik even afstand gedaan van het internet. Als gevolg heb ik drie boeken gelezen, grote delen van de dag de rest van de bewoners in dit huis gezelschap gehouden en afgesproken met vriendinnen. En het enige moment dat ik mijn laptop echt gemist heb was toen ik de drie gelezen boeken wilde reviewen en er een blogpost over wilde maken.

Het is wel belangrijk te onthouden dat dit mijn eigen keuze was. Ouders hebben soms de neiging kinderen computertijd te verbieden als ze vinden dat er te veel gebruik van wordt gemaakt, maar dan wordt afstand doen van het internet opeens een straf. En dat is juist wat je niet wil.
Ik zat hier laatst nog over na te denken. Ik heb het idee dat kinderen uit zichzelf wel weer naar buiten zullen gaan. Misschien niet nu, maar uiteindelijk raken ze verveeld en gaan ze weer op zoek naar iets anders. En dat 'anders' kan zomaar buiten de deur zijn, of in ieder geval in de echt wereld.

Het is ondertussen 7 over 12 's nachts en ik ben niet eens toegekomen aan een review. Morgen weer eens een review-dagje denk ik. Dan kan ik meteen Galavant erin meenemen, en de nieuwe aflevering Agent Carter ook.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

vrijdag 8 januari 2016

Gezocht: handleiding

Hallo internet! Maak je geen zorgen, de afgelopen paar dagen zijn niet heel speciaal geweest.
Sinds de laatste blogpost heb ik paardgereden, in de bieb gewerkt, krantjes bezorgt, flink wat thee gedronken en ben ik met een vriendin schoenen wezen shoppen. Het was gezellig en ik ben drie paar schoenen rijker. Wat wel echt heel hard nodig was, gezien het feit dat ik niet echt meer hele schoenen over had. Mijn dierbare witte Nikes waren toch wel echt aan het eind van hun latijn.

Het punt is, mijn vriendin en ik zitten op dit moment soort van in hetzelfde schuitje: geen huidige studie en een heleboel problemen die niet zo makkelijk op te lossen zijn. Vandaar deze blogpost. Ik ga niet precies toelichten wat de problemen zijn, dat gaat me persoonlijk iets te ver, maar ik kan er nog wel over praten.

De afgelopen tijd heb ik gemerkt dat er in de wereld maar weinig dingen zijn die constant zijn en houvast bieden in moeilijke tijden. Iedereen is anders, denkt anders en reageert anders, dus als je een keer niet weet wat je moet doen, kun je niet zomaar even een handleiding raadplegen. Anderen hulp vragen klinkt als een goede tweede optie, maar de manier waarop iemand anders geholpen zou willen worden is mogelijkerwijs niet hetzelfde als de manier waarop jij geholpen wil worden. En dat is als ze al begrijpen wat het probleem is.

Tot nu toe lijken de tips die mensen geven altijd dezelfde dingen te zijn. Het zijn soort algemene, universele opmerkingen die blijkbaar eeuwig overgedragen worden. Voor sommige dingen kunnen algemene tips best handig zijn ("Heb je al geprobeerd hem opnieuw op te starten?") maar bij persoonlijke problemen ligt dat toch iets anders.
"Het gaat beter/wordt makkelijker als je het vaker doet" is er zo een. Het is goed bedoelt, maar de uitvoering is lang niet zo makkelijk. Soms lijkt het zelfs volledig onmogelijk en onbereikbaar. En zo zijn er nog zo veel meer. "Het gaat wel weer over", "Zo eng is het toch niet?", "Doe het gewoon", "Maak je er toch niet zo druk om".

Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier. Sommigen willen graag hulp, anderen willen liever alleen gelaten worden. En sommigen weten het gewoon niet en trekken de haren uit hun hoofd uit pure frustratie en verwarring.

Het spijt me dat ook ik geen handleiding heb voor hen die het nodig hebben. Als iemand er ooit een maakt, zou ik graag een kopietje hebben. Tot die er is gaat deze post uit naar alle mensen die er graag ook een zouden hebben. Ik hoop dat het leven iets aardiger voor jullie wordt in de toekomst.

Soms is hoop het enige wat je iemand kunt geven.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

maandag 4 januari 2016

Het Nieuws

Hallo internet! Zware kost vandaag. Persoonlijk vond ik dat het wel weer eens tijd werd. En ik heb inspiratie.

Gisteren was er een speciale uitzending van het programma 'De Reunie', met allemaal ex-nieuwslezers en andere mensen die betrokken waren bij het nieuws. Het was heerlijk om Erwin Kroll en Philip Freriks weer eens samen te zien, maar ik vond het vooral heftig om te zien wat ze meegemaakt hebben in hun nieuws-carriere. Ik heb nu onwijs veel respect voor hoe sterk deze mensen zijn en hoeveel controle ze hebben. Sacha de Boer die op televisie bekent moest maken dat Theo van Gogh was overleden terwijl hij een ex-collega van haar was, zonder te stotteren. De cameraman die serieus alles up-close gezien heeft, waaronder de ravage die de tsunami had aangericht. Soms vraag is me af of die journalisten beelden op hun netvlies gegrift hebben staan die ze zien als ze slapen. Hoe krijgen ze het voor elkaar om iedere keer zo dicht bij verwoesting en horror te staan zonder te breken of hun levenslust te verliezen. Onwijs veel respect heb ik voor deze mensen.

Dat brengt me bij het tweede deel van deze post: nieuws in het algemeen. Eigenlijk is het heel slecht, maar ik kijk maar zelden het journaal. Niet omdat ik het niet belangrijk vind, maar omdat ik het moeilijk vind er naar te kijken. Het zorgt ervoor dat ik me nutteloos voel en me schuldig voel over hoe oneerlijk het is dat ik wel een veilig thuis heb. Daarnaast herinner ik me van toen ik nog wel het journaal keek dat ik na een tijdje 'numb' werd voor wat ik zag. Als je zoveel vreselijke dingen op het nieuws ziet, dag in dag uit, de ene ramp na de andere, doet het je steeds minder. Mensen gaan dood, je kunt er niets tegen doen want het is al gebeurt, en wat dan?

Heftige nieuwsberichten kunnen wel je prioriteiten even rechtzetten, dat moet ik toegeven. Soms is het net een reality-check: ga ik me nou echt druk maken om onbelangrijke dingetjes als dit soort dingen gebeuren in de wereld? En op die manier heeft het toch nog een positief effect.

Soms vraag ik me wel af waarom mensen het zo belangrijk vinden het nieuws te kijken. Is het omdat ze de smart willen delen van hen aan de andere kant van de wereld, ook al hebben zij daar niets aan? Is het om up-to-date te blijven en een goed onderwerp voor theetijd-discussies te hebben? Is het omdat mensen van nature nou eenmaal graag alles willen weten? Is het omdat ze het gevoel hebben dat ze het nou eenmaal moeten weten? Of is het stiekem dat we de horrors opzuigen als sponzen? Ik weet het niet, en ik denk ook niet dat ik het ooit zal weten.

Maar dat is okee, sommige dingen hoef je ook niet per se te weten.

Hier hou ik het bij. Er zit niet echt een doel aan deze post, het is gewoon fijn om je gedachten uit te schrijven soms.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

zaterdag 21 november 2015

Shoutout to Jean-Paul Sartre

Hallo internet! Ik heb het op dit moment vrij druk, maar ik maak toch nog even een post.

Mijn natuurkunde tentamen is volgende week dus afgezien van de afleveringen Pushing Daisies tussendoor gaat al mijn tijd naar het leren. En het valt toch wel flink tegen. Middelpuntzoekende kracht werkt nog altijd niet mee (pun intended) en iedere keer dat ik het ene onderdeel eindelijk snap, snap ik ineens niets meer van een ander onderdeel. Zoals mijn leraar zo mooi zei: het is de wet van het behoud van ellende. Geweldig.

De open dag van de Universiteit Utrecht gisteren was wel okee. Niet even verhelderend als andere open dagen, maar toch wel leuk. Vooral van de presentatie wijsbegeerte heb ik onwijs genoten. De presentatie werd gegeven door een echte filosoof: hij legde ieder vak uit aan de hand van vragen en dilemma's, maar hij gaf geen oplossingen of antwoorden daarbij. Want ja, wat is nou eigenlijk waarheid? Wel helemaal mijn ding. Filosofie is niets anders dan je hersenen breken op simpele vraagstukken waar je nooit bij stil staat en die helemaal niet simpel zijn als je er over nadenkt. Net natuurkunde, maar zonser vaste formules, getallen of bewijs. Heerlijk.

Maargoed, naar aanleiding daarvan deze post over de filosoof Satre, die voor lange tijd mijn favoriet was.

Wie was deze knakker dan?
Even wat achtergrond (yay!). Jean-Paul Sartre was een Franse filosoof die geboren werd in het jaar 1905 (een oude knakker dus). Hij raakte geinteresseerd in filosofie toen hij nog een kind was en besloot daarom ook filosofie te gaan studeren. Tijdens zijn studie ontmoette hij Simone de Beauvoir, met wie hij een relatie begon die de rest van hun leven zou duren. Ze waren onafscheidelijk maar zijn nooit getrouwd, puur om de reden dat ze veel waarde hechtten aan hun vrijheid.  Hun filosofische opvattingen kwamen sterk overeen, alhoewel de Beauvoir ook veel waarde hechtte aan feminisme en daar zeer actief in was.

Hoe dan ook, we kregen voor het eerst iets te horen over Sartre toen de filosofieles ging over verantwoordelijkheid. Sartre was namelijk van mening dat hetgeen dat ons afzonderd van dieren en dingen onze verantwoordelijkheid is. De uitleg ging ongeveer als volgt: als je buiten staat en er schiet opeens een steen uit een gebouw dwars door het raam, dan ga je niet die steen vragen waarom hij dat deed. Als het een koe is in plaats van een steen ga je ook die koe niet vragen waarom hij dat deed. Maar als er een mens dwars door het raam naar buiten vliegt, ga je hoogstwaarschijnlijk dat mens wel vragen waarom hij/zij dat deed. Je bent namelijk verantwoordelijk voor de dingen die je doet. En als jij dus door het raam vliegt en vervolgens beweert dat het niet jouw schuld was, gedraag je je als een baksteen en ben je 'te kwade trouw' aan jezelf. Ook als iemand anders je door het raam geduwd heeft. Het was immers nog steeds niet iemand anders die er door het eaam vloog of niet?
(Fun fact: de term 'baksteengedrag' zit sinds die les in mijn vocabulaire. Ik gebruik hem verassend vaak. Vooral bij de 'ja maar ik was het niet', de 'ja maar ik was het niet alleen' en de 'ja maar zij deden het ook'. Hartstikke leuk.)

Sartre had ook heel erg iets tegen mensen die zichzelfprobeerden te rechtvaardigen door het argument 'zo ben ik nou eenmaal' te gebruiken. Zo zat het namelijk helemaal niet. Je bent als persoon niet alleen verantwoordelijk voor wat je doet, maar ook voor de keuzes die je maakt en de persoon die je bent. De mens heeft een vrije wil en is dus ook vrij om zich te gedragen zoals gewenst. VERANTWOORDELIJKHEID IS DE SLEUTEL. Dit is (samen met het baksteengedrag) de reden dat ik hem wel mocht. Mensen die de schuld van zich af schuiven zijn super irritant, en de hele 'be whoever the fuck you wanna be' mentaliteit sprak me wel aan (al zei hij dat niet letterlijk natuurlijk). Al was Sartre natuurlijk wel vrij extreem en radicaal is zijn mening.

Mijn vriendin Matty en ik hebben eindeloos veel lol gehad met deze Fransman, tot op het moment dat Charles Taylor langskwam. Toen heb ik Sartre verraden en ben ik veranderd van favo filosoof. Ik denk niet dat Matty het me al vergeven heeft. En Sartre zit hoogstwaarschijnlijk op een wolkje ergens terwijl hij 'EIGEN SCHULD' naar me schreeuwt. Ik kan er mee leven.

Misschien dat ik komende week ook nog wat andere filosofen erbij pak, maar anders houden jullie die tegoed voor na mijn tentamen.

Wil je meer weten over Jean-Paul Sartre? Hier is zijn (Engelse) wikipediapagina. En anders is er vast wel ergens een filosofiedocent die je over hem wil vertellen :)

Tot morgen! (misschien)

Elisah

dinsdag 3 november 2015

Over hoop en teleurstelling

Hallo internet! Vandaag weer een diep filosofisch onderwerp. Daar was het wel weer eens tijd voor.

Pessimisme en lage verwachtingen
Om te beginnen moet ik even zeggen dat ik van nature zwaar pessimistisch en negatief ben ingesteld. Maar net als andere slechte eigenschappen maakt het me niet gelukkig, dus ik doe mijn best om naar buiten toe zo optimistisch te zijn als mogelijk. Het voordeel daarvan is dat anderen daar mogelijkerwijs vrolijker van worden en het in iedergeval niet dwars zit. Maar vanbinnen blijf ik toch alles laag inschatten. Ik ga altijd uit van de meest negatieve situatie. Hier zit een enorm voordeel aan: alles is altijd of wat ik verwachte, of een aangename verassing. Als je uitgaat van een dikke onvoldoende voor je toets, ben je dolgelukkig als je een 6 haalt. Zoals ik al zei, aangename verassingen. Daarentegen zullen de mensen die uitgaan van een 8 niet heel gelukkig zijn met een 6. Hoge verwachtingen zorgen voor teleurstellingen, en persoonlijk ben ik daar niet heel erg fan van.
Het leven zo laag mogelijk inschatten pakt dus over het algemeen wel goed uit. Het geeft een soort zekerheid: de uitkomst is neutraal of positief. Top toch?
Niet altijd. Er zit namelijk absoluut ook een nadeel aan lage verwachtingen. Je past het namelijk niet alleen toe op cijfers, maar ook op evenementen, vriendschappen en andere persoonlijke dingen. Het gevolg is dat je er van nature van uitgaan dat je vrienden helemaal niet om je geven, feestjes waarschijnlijk toch afgelast worden, en alles zal stuklopen. Niet echt iets om vrolijk van te worden. maar dat is niet het grootste probleem. Het grootste probleem is dat je geen moeite meer gaat steken in deze dingen. Als je vrienden naar jouw lage verwachtingen toch niet om je geven, waarom zou je het anderson dan wel doen? De instelling is zo ontzettend demotiverend en deactiverend. Het zorgt ervoor dat je geen moeite meer doet en alles eindigt in 'precies zoals ik verwacht had', terwijl het zo veel beter had kunnen zijn. Je gaat op zoek naar de situatie waarin je het minst negatieve gevolgen hebt. Waarom vrienden maken als je alleen kan zijn en niemand je kan kwetsen? En zo trek je je steeds verder terug in een steeds kleiner wordende comfort zone.
En uit ervaring kan ik je vertellen dat dit je niet gelukkig maakt.

Dus, hoe dan wel?

Hoop en vertrouwen
Oh nee toch. Risico's. Er kan zo veel fout gaan. Er is zo weinig houvast. En toch is het precies de manier waarop je gelukkiger wordt. Hier is de grote sleutel namelijk: je kunt lage verwachtingen hebben maar tegelijkertijd hopen op iets goeds. En met die hoop ook je best doen om het goede te bereiken. Natuurlijk kun je nog steeds teleurgesteld worden. Maar je blijft wel groeien en je sluit jezelf niet op in een veilig maar eenzaam hok.
Begrijp me niet verkeerd, het is niet makkelijk. Het kost mij nog altijd onwijs veel moeite. Ik blijf nog altijd liever in mijn comfort zone. Maar ik vertrouw erop en ik hoop dat mijn vrienden om me geven en er voor me zullen zijn zoals ze zeggen. Zo ben ik er ook voor hen en hou ik oneindig veel van ze. En op die manier blijf ik mijn best doen om hoop en vertrouwen niet op te geven. Hoe makkelijk het ook zou zijn.

En als iedereen nou zou proberen te hopen op het beste en te vertrouwen in het goede in mensen, zou de wereld dan niet een heel stuk beter zijn? Wantrouwen en uitgaan van het slechtste heeft nog niet heel veel goeds teweeg gebracht. En vertrouwen tonen heeft niets te maken met naiviteit. Er zal namelijk altijd nog kennis zijn om je aan vast te houden.

Dat was het filosofische uurtje weer! Het sluit achteraf gezien wel mooi aan bij mijn 'veranderen voor anderen' post en mijn 'negativiteit enzo' post. Ik hoop dat het niet te onsamenhangend overkwam, ik vind het altijd lastig om dit soort dingen op papier te zetten. Of nou ja, uit te typen. Ik vertel meer op gevoel dan op ratio en een duidelijke opbouw...

Morgen is er weer een drukke dag, dus verwacht niet te veel. Donderdagmiddag ga ik naar Groningen, en daar blijf ik logeren om vrijdag naar de open dag van Rijksuniversiteit Groningen te gaan. Dan kan ik eindelijk een beeld krijgen van wat ze vertelde in haar post een tijd terug.

Misschien tot morgen, en anders tot donderdag!

❤ Elisah

zondag 4 oktober 2015

Veranderen voor anderen, een druk leven en andere mededelingen

Hallo internet! Sorry voor de afwezigheid, ik heb het lekker druk op het moment! Dus vandaag een heleboel verschillende dingen in een lange post.

Veranderen voor andere mensen: de filosofische gedachte van vandaag
Dit kwam gisteravond langs tijdens het avondeten. Mijn zusje heeft snel de neiging schuld van zich af te schuiven en iemand of iets anders de schuld te geven. Toen ik zei 'misschien moet je daar iets aan veranderen' reageerde ze met dat je niet zou moeten veranderen voor iemand anders.
En daar moest ik even over nadenken. Het punt is namelijk dat dat inderdaad vaak gezegd wordt. Je zou jezelf niet moeten willen veranderen omdat anderen willen dat je dat doet. Maar misschien is dat niet altijd het geval.
Als iemand je vertelt dat je geen rode kleren meer moet dragen omdat diegene het geen mooie kleur vind maar je er zelf wel gelukkig van wordt, is het logisch dat je dan niet tegen je eigen geluk in gaat. Maar als de mensen om je heen nou ongelukkig wordt van jou slechte gedrag, is dat dan niet iets wat je zou moeten willen veranderen?
Ik was vroeger heel erg snel jaloers. Ik gunde mensen niet snel iets en was niet echt aardig als ik jaloers was. Het maakte mij zelf verder ook niet gelukkig. Dus eigenlijk had niemand er baat bij. En ik heb lang gezegd 'dat is nou eenmaal wie ik ben', maar ondertussen na best wat moeite ben ik toch flink veranderd in dat opzicht. Ik heb geleerd enthousiast en blij te zijn voor anderen in plaats van boos te zijn. En deze positiviteit heeft mij veel meer geluk gebracht dan die chagrijnigheid ooit gedaan heeft. Bovendien kan ik mee voorstellen dat als ik mensen feliciteer met dingen waar ze trots op zijn in plaats van te gaan mokken ze blij zullen zijn daarmee.
In hoeverre is het dan verkeerd om jezelf te veranderen voor de mensen om je heen? Je eigen slechte eigenschappen weg krijgen is toch wel een soort streven, ook als jij er zelf geen negatieve gevolgen ondervind van die eigenschappen.
Zoals een mooie quote die ik een tijd terug tegenkwam al zei 'Putting your own needs before the wants of others is taking care of yourself, putting your own wants before the needs of others is selfishness.'
Veranderen omdat je een beter mens wil zijn en anderen gelukkig wil maken is een geweldig idee, zolang je er zelf niet ongelukkig van wordt. Als mensen meer bereid zouden zijn te veranderen zou de wereld toch weer wat mooier worden denk ik.

Wat heb ik gedaan de afgelopen paar dagen
De laatste post was op 1 oktober en het is ondertussen alweer 4 oktober, dus ik heb nog wel weer het een en ander uitgevoerd. Vrijdagochtend heb ik mijn folders gevouwen en ben ik 's middags naar de verkoop van afgeschreven materialen in de bieb geweest, waar ik deel 1 en 2 van Abarat vond en gekocht heb, ondanks dat ik die al heb. Maar dat krijg je als ze maar 2 euro per stuk zijn en deze boeken haast nergens meer te krijgen zijn in Nederland. Ze worden alleen tweedehands nog verkocht. Dus dan kan je er maar beter te veel dan te weinig hebben!
Ben je nou dol op deze boeken en ben je er al superlang naar op zoek, laat even een berichtje achter. Dit was een soort reddingsactie en ik heb geen probleem de twee delen door te verkopen als ik iemand daar gelukkig mee kan maken.
Zaterdagochtend heb ik mijn folders bezorgd zodat ik 's middags weer eens langs kon gaan bij mijn vriendin die ik al veel te lang niet gesproken had. Het was supergezellig en het was top haar weer te zien :)
Vanochtend hebben we mijn moeders verjaardag gevierd. Wij hebben met verjaardagen de traditie iemand ontbijt op bed te geven, te zingen en op die manier de dag te beginnen. Daarna hebben we het huis opgeruimd om de visite vanmiddag te kunnen ontvangen. Samen met de kinderen van wat vrienden van mijn ouders die ook kwamen zijn mijn zusjes en ik nog even langsgegaan bij de kermis in Egmond-Binnen. Even informatie tussendoor: er zijn in Egmond-Binnen maar twee grote events ieder jaar: de kermis en Egmond op z'n kop (een soort rommelmarkt). 'Kermis' betekend dus 'alle kinderen gaan 10 keer in de enige grote attractie die er is en alle volwassenen zuipen erop los in een van de twee kroegen in het dorp'. De maandag na de kermis is er zelfs geen zogenaamde overblijf tussen de middag omdat alle overblijfmoeders een kater hebben.
Ons bezoekje aan de kermis duurde dus ook niet langer dan 20 minuten, waarin ik 3 oliebollen naar binnen gewerkt heb (het beste aan de kermis), naast de botsauto's gestaan heb terwijl de rest los ging en in de Number One geweest ben, die deze keer 'Party' heette (het is iedere keer dezelfde attractie met een andere naam). Daarna hebben we gezellig The Nightmare Before Christmas gekeken (waardoor ik weer volledig in de halloween vibe kom) en het begin van Coraline gekeken hebben (want wat is er beter na een spooky stop motion film dan nog een spooky stop motion film?).
Al met al heb ik niet veel stil gezeten.

Wat gaat oktober brengen/wat ga ik doen deze maand
Het wordt aftellen voor halloween! Dat betekend dat er een spooky halloweenfilms lijstje op de planning staat, ik mijn halloween-playlist nog ga delen en ik je vast nog wel ga vertellen waarom je vooral niet de griezelbusboeken te jong moet lezen.
Ik heb er zin in!

Andere mededelingen
Ik ben ondertussen opnieuw begonnen aan de Percy Jackson serie van Rick Riordan omdat ik in een Griekse mythologie obsessie zit op het moment. Het gaat aardig samen met mijn halloween-excitement dus dat valt mee. Deze keer heb ik boeken 1-5 in het Engels als ebook gedownload om er voor te zorgen dat ik niet halverwege afhaak omdat ze het volgende deel niet in de bieb hebben. Er zit zo'n hype omheen dat ik het gevoel heb dat ik er vorige keren niet genoeg aandacht aan besteed heb. En een goed boek verdient waardering!
Daarnaast wil ik iedereen ook even wijzen op het nieuwe nummer van Panic! At The Disco, Victorious (ik leef voor de 'fifty words for murder/and I am every one of them' lyrics), de nieuwe 4 Rihanna video van Todrick Hall (supervet!) en deze 360 graden video van een groep mensen die Where You Are zingen, puur omdat het echt heel gaaf is om het beeld in de video te kunnen draaien en om je heen te kunnen kijken. Technology is amazing.

Dat was het wel weer. Tot morgen!

❤ Elisah

donderdag 6 augustus 2015

Dilemma's

Hallo internet! Goedenavond en welkom bij weer een nieuwe post. Deze keer ga ik eens lekker over dilemma's praten, gewoon omdat je er in het leven best wel heel vaak mee te maken krijgt.

De reden voor de post
Er was goed weer voorspeld voor vandaag, het buitenzwembad zou open zijn, mijn vriendin had tijd om af te spreken, dus alle ingrediënten voor een dagje zwemmen waren er. Het punt is alleen dat ik sinds kort met mijn ouders deadlines bedenk voor de tussenjaar-dingen die ik moet doen. En die van deze week zijn verre van af, en zaterdag en zondag heb ik helaas geen tijd. Natuurlijk is vrijdag er nog, maar dan wordt het zo'n op-het-laatste-moment actie. Dus op die manier zat ik vanochtend opgescheept met een fijn dilemma: ga ik van de zon genieten of ga ik de dingen doen die ik eigenlijk moet doen? Gun ik mezelf een dagje zwembad of niet? Lastig lastig.
Uiteindelijk heb ik besloten toch maar lekker te gaan zwemmen, omdat het me gelukkig maakt en omdat, als het dan eindelijk warm weer is, je toch moet genieten. (En ook omdat ik het idee had dat ik niet heel productief zou zijn als ik thuis zou blijven en achteraf spijt zou hebben dat ik niet gegaan was.) Dit dilemma is gelukkig uitgelopen op een goede keus.
Na wat twijfel heb ik net windows 10 geinstalleerd op mijn laptop. Ik vind het tot nu toe echt flut: de pictogrammen op mijn taakbalk zijn klein, er is zoveel lege ruimte in mijn startknop-menu en de nieuwe pictogrammen vind ik helemaal niets. Conclusie: de upgrade was een slecht idee. Tot nu toe.

Het probleem met dilemma's
Persoonlijk heb ik een hekel aan dilemma's. Ik zal natuurlijk vast niet de enige zijn, maar ik kan er echt heel slecht tegen. Het probleem met dilemma's is namelijk dat je hoe dan ook een keuze maakt uiteindelijk, ook als je geen keuze maakt (want dat is immers ook een keuze). En pas nadat je de keuze gemaakt hebt, kom je erachter of het een goede keuze of een slechte keuze was. Maar je kunt niet terug om een andere keuze te maken. Je kunt dus geluk hebben en de goede keus gemaakt hebben, of je kunt achteraf balen of spijt hebben en ongelukkig zijn. En dat is nou niet echt een goed vooruitzicht. Dus stel je het uit. Niet dat het helpt, het voert de druk immers alleen maar op en het dilemma gaat toch niet weg, maar je doet het toch. Maakt dat je gelukkig dan? Nee, maar jezelf zo ver krijgen een keuze te maken is toch nooit echt makkelijk. Anders zou je er niet zo mee zitten.

Elke dag weer
In de tijd dat je je keuze uitstelt, ben je er natuurlijk (onbewust) wel mee bezig. Of misschien dat je achteraf er nog overna denkt. Dit brengt mij tot het laatste dingetje: parallele universums. Een aantal mensen weet dat ik dol ben op alles wat met tijd(reizen) te maken heeft, en dit vind ik er ook wel onder vallen.
Het idee van parallele universums is dat iedere keer dat je een keuze maakt, hoe klein dan ook, er een nieuw universum ontstaat, parallel aan de andere universums. Kies je voor hagelslag op brood in plaats van kaas, BOEM. Nieuw parallel universum. Jij leeft in het universum met hagelslag op brood, een andere versie van jou leeft in een universum met kaas op brood.
Stel dat deze theorie waar is, en jij hebt een slechte keuze gemaakt toen je voor een dilemma stond, dan betekent dat dus dat er ook een universum is waarin jij de juiste keuze gemaakt heeft en vrolijk rondloopt. Gevolg: je wordt misschien wel jaloers op jezelf. Fijn. Alsof je dat er ook bij kunt hebben.

Sorry, ik raakte misschien een beetje off-topic. Maar toch interessant. Ik bedoel, denk je eens in: er is een universum waarin jij nog nooit een verkeerde keus gemaakt hebt op die manier! Hoe raar is dat. En bovendien maak je in je leven zo ontelbaar veel keuzes dat er waarschijnlijk biljoenen versies van jou zijn. Als je naar parallele universums zou kunnen reizen (bijvoorbeeld met wormholes) zou je een leger van jezelf kunnen beginnen.

Ik voel me onwijs schuldig, maar toen ik begon te schrijven wilde ik een punt maken. Dat punt ben ik helaas zegmaar vergeten. Sorry.

Recap dan maar
Dilemma's zijn flut, want de keuze is moeilijk en je weet achteraf pas of je een goede keuze gemaakt hebt of niet. En je kunt niet terug om je keuze te fixen als je een slechte keuze gemaakt hebt, en als de parallele universum theorie klopt is er een andere versie van jou die wel de goede keuze maakte. Echt flut.

En zoek eerst op hoe windows 10 eruit ziet en werkt voor je het installeerd. Wees niet als ik.

Wat heb ik verder gedaan vandaag
- Mijn vriendin en ik hebben opnieuw zwembad-bingo gedaan, nu met iets aangepaste kaarten. Het eindigde opnieuw in een gelijkspel, omdat ik geen superhelden handdoek kon vinden en mijn vriendin niemand zag met ijs op zijn/haar gezicht. Helaas. Verder heb ik ook geen wilde verhalen zoals gisteren.
- Mijn kamer is weer helemaal opgeruimd nu en ik heb alle tekeningen die nog rond slingerden opgeborgen in mijn map.
- Ik heb een ticket gekocht voor Dutch Comic Con 2016! Vorig jaar DCC was geweldig en ik kan niet wachten op hoe het volgend jaar is.
Ik weet alleen nog steeds niet wat ik zal cosplayen. Zoveel keus, weet je. Zo veel keus en zo weinig talent en enthousiasme voor het maken van kleren.

Voor ik ga wil ik alleen dit nog even delen. Nu de eerste ronde van de dubsmash war tussen de Agents of SHIELD cast en de Agent Carter cast afgelopen is, kun je hier nog even alles op een rijtje zien. Geniet ervan, en maak je borst maar nat voor de volgende ronde...
Tot morgen!

❤ Elisah

Ps. WAT HEBBEN ZE MET KLADBLOK GEDAAN I don't like it