Hallo internet! Het Nederlandse weer is nog steeds idioot en mijn hoofd zit vol met Raven Boys, want ik heb de serie nu officieel uitgelezen. WAARSCHUWING: DEZE REVIEW BEVAT SPOILERS. NIET LEZEN ALS JE DE SERIE ZELF NOG WIL LEZEN.
The Raven King - Maggie Stiefvater (review)
Dit was het beste deel. Hands down. Deels beantwoordde het mijn vragen na deel 3, deels ook niet, maar het voelde als een goed einde. Je zou verwachten dat het vinden van de dode koning een ontzettende anti-climax is, maar het klopte. Hetzelfde gold voor Adam en Ronan's relatie. Ik wist voor ik de serie herlas dat ze bij elkaar zouden zijn aan het eind van de serie, maar na de eerste twee delen snapte ik niet waar het vandaan kwam. In deel 1 waren ze enkel aan het vechten, hun verschillen zo overduidelijk. In deel 2 werd het contrast eigenlijk alleen maar groter: Ronan die Cabeswater uitput en vernietigd met alles wat hij droomt, en Adam die Cabeswater probeert te repareren en versterken. Maar dat maakte vervolgens de verandering nog veel mooier, zeker toen er momenten kwamen waarin ze samenwerkten met Cabeswater en elkaar. Hun vriendschap veranderde op een heel natuurlijke wijze, waarin Ronan Adam puzzelstukjes van zichzelf gaf en Adam de connecties legde. Hoe meer ik erover nadenk, hoe mooier het wordt. Ik had persoonlijk niet verwacht dat Ronan degene zou zijn die actie zou ondernemen, maar ook dat voelde niet raar op het moment dat ik het las. Ik vond Blue en Gansey veel minder vervelend samen. Hun connectie en de reden dat ze het zo goed kunnen vinden kwam steeds meer naar boven, waardoor het geloofwaardiger werd.
Henry was verassend genoeg een welkome nieuweling. Ik had niet verwacht dat hij zo deel zou worden van de gang, maar dat deed hij wel. En Stiefvater wist in een korte tijd toch een realistisch personage neer te zetten met Henry.
Piper's dood was wel enigszins abrupt, vond ik. Vooral ook het feit dat haar eigen vader de trekker overhaalt. Daarnaast had ik moeite met Noah. Ik hou ontzettend veel van Noah, okee? En ik had het idee dat hij in dit deel nog meer naar de achtergrond verdween dan in de andere delen, wat ik onwijs jammer vond. Hij was deel van de Raven Boys, maar hij was nauwelijks aanwezig. En zijn verhaallijn had beter gekund (ik snap nog steeds niet waarom hij niet naar zijn familie gegaan is na zijn dood, of hoe hij precies was toen hij nog leefde, etc.)
En mr. Gray had ook geen mooi einde, vond ik eigenlijk. Die kwam niet meer terug in de epiloog of in de laatste hoofdstukken, en dat had anders gekund.
Al met al vond ik het een waardig einde van de serie, en ben ik onwijs blij dat ik het aan een stuk door gelezen heb. Alle delen achter elkaar. Dus daarom nog even een korte over-all review hieronder.
The Raven Cycle
Deze serie was een verassing. Het lijkt het volledige omgekeerde van Stiefvater's andere boeken, die uitblinken in verhaal en fantasie maar vlakke personages hebben. Ik ben volledig verlieft geworden op alle geweldige, realistische en prachtige mensen in dit boek: Ronan, de felle beschermer en dromer die altijd de waarheid spreekt, ruzie zoekt, straatraces houdt, gewoon thuis op de boerderij wil werken en elke zondag naar de kerk gaat, Adam, de enigszins sceptische, onzekere maar koppige jongen die zo hard werkt voor wat hij wil bereiken in het leven en zonder liefde moest opgroeien, Noah, een schim van de persoon die hij ooit was, laf maar ook zo loyaal, Gansey, de jongen met zo veel gezichten en zo veel mogelijkheden die waarde hecht aan de minst voor de hand liggende dingen zoals zijn kapotte oranje auto, zijn notebook en zijn mint-plantje, en Blue, een felle, ongeduldige meid met vooroordelen die van aanpakken weet en zo haar best doet om haar eigen weg te volgen. En ze zijn allemaal nog zo veel meer dan dat. En juist omdat geen van hen een specifieke hoofdeigenschap hadden, waren ze zo echt. Mensen zijn meer dan alleen een paar interesses en eigenschappen: hoe je over komt op anderen hangt af van met wie je bent en hoe je je voelt en nog zo veel andere dingen. En juist die dynamiek was zo sterk aanwezig in dit boek.
Daarnaast was de sfeer ook een onwijs sterk punt in deze boeken, maar dat merkte ik eigenlijk pas achteraf. De sfeer is uniek en echt en blijft hangen nadat de boeken al uit zijn, samen met een gevoel van 'something more' maar niet precies weten wat dan.
Als je de boeken gelezen hebt, kijk alsjeblieft deze video, want hij is ZO GOED. En deze tekeningen zijn ook heel fijn.
En nu ga ik zelf alles tekenen.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Posts tonen met het label maggie stiefvater. Alle posts tonen
Posts tonen met het label maggie stiefvater. Alle posts tonen
zaterdag 7 mei 2016
donderdag 5 mei 2016
Boek-marathon deel 6
Hallo internet! De marathon gaat lekker. Ik ga alle Raven Boys boeken toch los van elkaar reviewen, en niet als een serie. Ondanks het feit dat het duidelijk een doorlopende serie is, zijn de individuele boeken toch heel verschillend. Ik schrijf de reviews trouwens direct na het lezen, en voordat ik begin aan het volgende boek.
The Dream Thieves - Maggie Stiefvater (review)
Ronan Lynch. Dat is het enige wat ik te zeggen heb eigenlijk. Ronan Lynch.
Maar dat is niet echt een volledige review, dus ik zal mijn best doen om het iets uit te breiden. Ik had moeite met dit boek. Het boek af en toe wegleggen koste me eigenlijk geen moeite, wat niet echt een goed teken is, wat waarschijnlijk kwam door het lage tempo. En ik heb een enorme hekel aan love triangles, en laat dat nou zeer aanwezig zijn in dit boek. En ik weet nog steeds niet of ik nou dol ben op Blue of haar heel vervelend vind. En waarom moest Noah nou zo nodig ook nog in de love triangle? Waarom mocht hij niet gewoon de golden retriever beste vriend zijn?
Maar.
De personages waren zo sterk en ik ben ondertussen toch wel heel erg gehecht aan ze. Hun problemen, twijfels en fouten zijn op geen enkel moment raar of onlogisch, en ze zijn allemaal uniek. Ik had nooit gedacht dat Ronan nog mijn favoriet zou worden, normaal ben ik helemaal geen fan van agressieve, gemene, ruziezoekende personages, maar Ronan is een geval apart. In deel 1 had ik meer een zwak voor Adam, maar dat neemt ondertussen iets af. Mijn waardering voor Gansey is wel toegenomen, wat ik ook niet echt verwacht had. En ik vind Blue's familie nog altijd geweldig.
Daarnaast vind ik het fijn hoe Maggie Stiefvater nieuwe personages in het verhaal weeft. Ze vallen niet zomaar binnen, het voelt heel natuurlijk en soepel. Alsof ze er al die tijd al waren, maar gewoon net buiten beeld stonden.
Blue Lily, Lily Blue - Maggie Stiefvater (review)
Okee. Okee. Ik denk dat dit mijn favoriete deel is van de serie, want het love traingle ding is weg, de focus is verschoven en IK HOU ZO VEEL VAN DEZE PERSONAGES. En ik ben zo ontzettend blij dat in dit boek de dynamiek tussen de individuele personages naar boven komt, nadat je ze steeds in de groep hebt meegemaakt. Ik ben nog meer van Ronan gaan houden trouwens. En Adam is zo vooruit gegaan.
Er zaten wel een paar kleine nadelen aan dit boek. Om te beginnen was Blue/Gansey nog steeds irritant, omdat ze elkaar op een een-of-andere-manier niet echt lijken te kennen, waardoor het nog steeds niet overtuigend overkomt. Ik hou nog altijd onwijs van Noah, maar dit boek was heel vaag en hij verdween heel erg naar de achtergrond, afgezien van de momenten waarop hij leek te glitchen (en dat was meer om Blue's development te genereren dan voor Noah's verhaal zelf). En dit brengt me meteen bij het laatste nadeel: ik heb zo veel vragen. Zo veel. Hoe kwam Neeve daar? Hoe lang was ze daar al? Hoe is ze zo dom voor een psychic? Waarom kreeg Henry Cheng een rol in dit boek? Hoe ging Adam's rechtzaak? Hoe zit het met Ronan's mam en broers? Waar waren ze? Hoe zit het met Noah's family? Waarom heeft hij de Raven Boys uitgekozen om rond te hangen en niet zijn familie? Wat was er nou met Persephone en waarom werd er niets uitgelegd daarover? Wat gebeurde er met Gwenllian aan het eind? Wat was Maura nou eigenlijk van plan? En Artemus slaat sowieso helemaal nergens op so far.
Persoonlijk ben ik blij dat ik gewacht heb met het (her)lezen van deze serie tot alle delen uit waren, want als ik hierna op deel 4 had moeten wachten, was ik erg chagrijnig geworden, denk ik.
Morgen begin ik aan deel 4, The Raven King. Ik ben benieuwd hoe alle eindjes aan elkaar geknoopt worden! Ik denk dat ik daarna stop met de boek-marathon, het heeft wel lang genoeg geduurd zo.
Ik snap niet helemaal wat het weer aan het doen is in Nederland. Vorige week sneeuwde en hagelde het, en deze week zit mijn zusje een uur buiten en kun je de ongekleurde afdruk van haar korte broek al zien zitten terwijl ze met de minuut bruiner wordt. Het Nederlandse weer is raar. Ik kan niet echt zeggen dat ik nou sta te stuiteren voor de 22 graden dit weekend. Ik hoop dat ik niet smelt.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Ps, De tags zijn aangepast! Als het goed is kun je nu door op een tag te klikken, alle andere posts met die tag zien. Ik maak misschien ook nog wat losse knoppen ervoor op mijn blog, als dat kan.
The Dream Thieves - Maggie Stiefvater (review)
Ronan Lynch. Dat is het enige wat ik te zeggen heb eigenlijk. Ronan Lynch.
Maar dat is niet echt een volledige review, dus ik zal mijn best doen om het iets uit te breiden. Ik had moeite met dit boek. Het boek af en toe wegleggen koste me eigenlijk geen moeite, wat niet echt een goed teken is, wat waarschijnlijk kwam door het lage tempo. En ik heb een enorme hekel aan love triangles, en laat dat nou zeer aanwezig zijn in dit boek. En ik weet nog steeds niet of ik nou dol ben op Blue of haar heel vervelend vind. En waarom moest Noah nou zo nodig ook nog in de love triangle? Waarom mocht hij niet gewoon de golden retriever beste vriend zijn?
Maar.
De personages waren zo sterk en ik ben ondertussen toch wel heel erg gehecht aan ze. Hun problemen, twijfels en fouten zijn op geen enkel moment raar of onlogisch, en ze zijn allemaal uniek. Ik had nooit gedacht dat Ronan nog mijn favoriet zou worden, normaal ben ik helemaal geen fan van agressieve, gemene, ruziezoekende personages, maar Ronan is een geval apart. In deel 1 had ik meer een zwak voor Adam, maar dat neemt ondertussen iets af. Mijn waardering voor Gansey is wel toegenomen, wat ik ook niet echt verwacht had. En ik vind Blue's familie nog altijd geweldig.
Daarnaast vind ik het fijn hoe Maggie Stiefvater nieuwe personages in het verhaal weeft. Ze vallen niet zomaar binnen, het voelt heel natuurlijk en soepel. Alsof ze er al die tijd al waren, maar gewoon net buiten beeld stonden.
Blue Lily, Lily Blue - Maggie Stiefvater (review)
Okee. Okee. Ik denk dat dit mijn favoriete deel is van de serie, want het love traingle ding is weg, de focus is verschoven en IK HOU ZO VEEL VAN DEZE PERSONAGES. En ik ben zo ontzettend blij dat in dit boek de dynamiek tussen de individuele personages naar boven komt, nadat je ze steeds in de groep hebt meegemaakt. Ik ben nog meer van Ronan gaan houden trouwens. En Adam is zo vooruit gegaan.
Er zaten wel een paar kleine nadelen aan dit boek. Om te beginnen was Blue/Gansey nog steeds irritant, omdat ze elkaar op een een-of-andere-manier niet echt lijken te kennen, waardoor het nog steeds niet overtuigend overkomt. Ik hou nog altijd onwijs van Noah, maar dit boek was heel vaag en hij verdween heel erg naar de achtergrond, afgezien van de momenten waarop hij leek te glitchen (en dat was meer om Blue's development te genereren dan voor Noah's verhaal zelf). En dit brengt me meteen bij het laatste nadeel: ik heb zo veel vragen. Zo veel. Hoe kwam Neeve daar? Hoe lang was ze daar al? Hoe is ze zo dom voor een psychic? Waarom kreeg Henry Cheng een rol in dit boek? Hoe ging Adam's rechtzaak? Hoe zit het met Ronan's mam en broers? Waar waren ze? Hoe zit het met Noah's family? Waarom heeft hij de Raven Boys uitgekozen om rond te hangen en niet zijn familie? Wat was er nou met Persephone en waarom werd er niets uitgelegd daarover? Wat gebeurde er met Gwenllian aan het eind? Wat was Maura nou eigenlijk van plan? En Artemus slaat sowieso helemaal nergens op so far.
Persoonlijk ben ik blij dat ik gewacht heb met het (her)lezen van deze serie tot alle delen uit waren, want als ik hierna op deel 4 had moeten wachten, was ik erg chagrijnig geworden, denk ik.
Morgen begin ik aan deel 4, The Raven King. Ik ben benieuwd hoe alle eindjes aan elkaar geknoopt worden! Ik denk dat ik daarna stop met de boek-marathon, het heeft wel lang genoeg geduurd zo.
Ik snap niet helemaal wat het weer aan het doen is in Nederland. Vorige week sneeuwde en hagelde het, en deze week zit mijn zusje een uur buiten en kun je de ongekleurde afdruk van haar korte broek al zien zitten terwijl ze met de minuut bruiner wordt. Het Nederlandse weer is raar. Ik kan niet echt zeggen dat ik nou sta te stuiteren voor de 22 graden dit weekend. Ik hoop dat ik niet smelt.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Ps, De tags zijn aangepast! Als het goed is kun je nu door op een tag te klikken, alle andere posts met die tag zien. Ik maak misschien ook nog wat losse knoppen ervoor op mijn blog, als dat kan.
maandag 2 mei 2016
Boek-marathon deel 5
Hallo internet! Hier is deel 5 van mijn marathon! Ik moet wel even melden dat ik The Rest of Us Just Live Here van Patrick Ness ook heb gelezen, maar dat de redenen dat ik het zo'n sterk boek vond nogal persoonlijk zijn en ik dus geen review ga schrijven. Het enige wat ik erover ga zeggen is dat 'niet iedereen is uitverkoren om de wereld te redden, sommigen proberen gewoon het leven door te komen en te overleven' een verfrissend onderwerp was en de personages heel echt waren.
The Raven Boys - Maggie Stiefvater (review)
Voor ik begin moet ik even zeggen dat ik dit boek al eerder gelezen heb, namelijk in september 2014. Toen heb ik het boek 2 (uit 5) sterren toegekend en was ik teleurgesteld in het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters. Ik moet ook zeggen dat ik de helft niet begreep en niet echt iets gaf om de personages.
Maar ondertussen heb ik zoveel mensen met lof over deze serie horen praten, en is de serie nu vier delen en daarmee compleet, dus besloot ik het opnieuw een kans te geven. Deze keer in het Engels in plaats van in het Nederlands.
Ik weet niet of het komt door hoe ik nu in het leven sta en ik me beter in kan leven, of doordat ik deze keer veel meer aandacht en moeite heb besteed aan het verhaal, maar ik ga toch echt mijn rating ophogen naar 3 sterren. Het is nog steeds niet een van mijn favoriete boeken. En omdat de verassingen geen verassingen meer waren was de spanning en drama er een beetje vanaf. Maar ik gaf veel meer om de personages en zie nu wat anderen in Blue, Gansey, Adam, Ronan, Noah en de anderen zien. Dat was een welkome verassing. Bovendien heb ik het idee dat ik de verhaallijn ook beter snapte, al bleef het gevoel dat er niet zo veel leek te gebeuren en er niet echt een enorme climax aan zat.
De conclusie is dus dat ik nu deel 2, deel 3 en deel 4 ook ga lezen, al hoop ik dat het niet al te dramatisch en donker wordt. Een kwestie van afwachten, I guess!
Ik zit er trouwen aan te denken mijn reviews iets meer structuur te geven, en iets meer standaard dingetjes ga toevoegen aan mijn posts. Een kopje throw-back-thursday op donderdagen bijvoorbeeld.
Oude reviews zal ik misschien dus nog aanpassen, net als dat ik de tags hier en daar zal aanpassen voor iets meer structuur.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
The Raven Boys - Maggie Stiefvater (review)
Voor ik begin moet ik even zeggen dat ik dit boek al eerder gelezen heb, namelijk in september 2014. Toen heb ik het boek 2 (uit 5) sterren toegekend en was ik teleurgesteld in het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters. Ik moet ook zeggen dat ik de helft niet begreep en niet echt iets gaf om de personages.
Maar ondertussen heb ik zoveel mensen met lof over deze serie horen praten, en is de serie nu vier delen en daarmee compleet, dus besloot ik het opnieuw een kans te geven. Deze keer in het Engels in plaats van in het Nederlands.
Ik weet niet of het komt door hoe ik nu in het leven sta en ik me beter in kan leven, of doordat ik deze keer veel meer aandacht en moeite heb besteed aan het verhaal, maar ik ga toch echt mijn rating ophogen naar 3 sterren. Het is nog steeds niet een van mijn favoriete boeken. En omdat de verassingen geen verassingen meer waren was de spanning en drama er een beetje vanaf. Maar ik gaf veel meer om de personages en zie nu wat anderen in Blue, Gansey, Adam, Ronan, Noah en de anderen zien. Dat was een welkome verassing. Bovendien heb ik het idee dat ik de verhaallijn ook beter snapte, al bleef het gevoel dat er niet zo veel leek te gebeuren en er niet echt een enorme climax aan zat.
De conclusie is dus dat ik nu deel 2, deel 3 en deel 4 ook ga lezen, al hoop ik dat het niet al te dramatisch en donker wordt. Een kwestie van afwachten, I guess!
Ik zit er trouwen aan te denken mijn reviews iets meer structuur te geven, en iets meer standaard dingetjes ga toevoegen aan mijn posts. Een kopje throw-back-thursday op donderdagen bijvoorbeeld.
Oude reviews zal ik misschien dus nog aanpassen, net als dat ik de tags hier en daar zal aanpassen voor iets meer structuur.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
zaterdag 7 november 2015
The Scorpio Races Are Here
Hallo internet! Even een post naar aanleiding van een boek wat zich afspeelt in november :)
The Scorpio Races - Maggie Stiefvater (review)
"It is the first day of November and so, today, someone will die." Dat is de eerste zin in het boek. Technisch gezien ben ik dus een paar dagen te laat, maar dat is verder niet erg. Het verhaal speelt zich af op het fictionele eiland Thisby, waar ieder jaar rond november paarden de zee uit komen. Maar niet zomaar paarden. Deze paarden, de capaill uisce, zijn vleesetende volbloeden die een ongeevenaarde snelheid hebben en altijd terugtrekken naar de zee. En ieder jaar, op de eerste dag van november, wordt er een race gehouden. Maar deze keer hebben de twee hoofdpersonen veel meer te verliezen.
Maggie Stiefvater is een van mijn favoriete schrijvers. Niet per se omdat ze nou zo mooi schrijft, maar omdat ze onwijs origineel is en het heerlijk vind om keltische mythen in haar boeken te verwerken. Ook dit boek heeft dat. En daarnaast lezen haar boeken makkelijk weg en weet ze heel goed sfeer neer te zetten. Thisby in november is iets waar je aan het einde van het boek niet alleen een beeld bij hebt, maar ook een gevoel. En het is toch wel onwijs inspirerend.
Dus nu heb ik het boek maar weer eens uit de kast gehaald en gebruik ik het stormachtige weer als achtergrond voor tekeningen en schetsjes van de monsterpaarden die leven op zeewater en bloed.
The Scorpio Races is echt een aanrader voor iedereen die van mythes, paarden en spanning houdt. En zelfs als je het niet leest, de cover is ook iets om van te genieten:
The Scorpio Races - Maggie Stiefvater (review)
"It is the first day of November and so, today, someone will die." Dat is de eerste zin in het boek. Technisch gezien ben ik dus een paar dagen te laat, maar dat is verder niet erg. Het verhaal speelt zich af op het fictionele eiland Thisby, waar ieder jaar rond november paarden de zee uit komen. Maar niet zomaar paarden. Deze paarden, de capaill uisce, zijn vleesetende volbloeden die een ongeevenaarde snelheid hebben en altijd terugtrekken naar de zee. En ieder jaar, op de eerste dag van november, wordt er een race gehouden. Maar deze keer hebben de twee hoofdpersonen veel meer te verliezen.
Maggie Stiefvater is een van mijn favoriete schrijvers. Niet per se omdat ze nou zo mooi schrijft, maar omdat ze onwijs origineel is en het heerlijk vind om keltische mythen in haar boeken te verwerken. Ook dit boek heeft dat. En daarnaast lezen haar boeken makkelijk weg en weet ze heel goed sfeer neer te zetten. Thisby in november is iets waar je aan het einde van het boek niet alleen een beeld bij hebt, maar ook een gevoel. En het is toch wel onwijs inspirerend.
Dus nu heb ik het boek maar weer eens uit de kast gehaald en gebruik ik het stormachtige weer als achtergrond voor tekeningen en schetsjes van de monsterpaarden die leven op zeewater en bloed.
The Scorpio Races is echt een aanrader voor iedereen die van mythes, paarden en spanning houdt. En zelfs als je het niet leest, de cover is ook iets om van te genieten:
Dat was het weer! Ik ga lekker verder met het tekenen van wilde zeepaarden met scherpe tanden en belletjes in hun manen.
Misschien ga ik hierna de andere boeken van Maggie Stiefvater maar weer eens lezen. Tot nu toe heb ik ze allemaal, op The Raven Boys na. Daarmee klikte het niet, ik kon er niet in komen. Persoonlijk kan ik me eigenlijk nog maar nauwelijks herrineren waar het over ging, ik weet alleen nog dat Noah heel zielig was en de hoofdpersoon Blue heette. Misschien moet ik het een tweede kans geven.
Tot morgen!
❤ Elisah
Abonneren op:
Posts (Atom)