Hallo internet! Het Nederlandse weer is nog steeds idioot en mijn hoofd zit vol met Raven Boys, want ik heb de serie nu officieel uitgelezen. WAARSCHUWING: DEZE REVIEW BEVAT SPOILERS. NIET LEZEN ALS JE DE SERIE ZELF NOG WIL LEZEN.
The Raven King - Maggie Stiefvater (review)
Dit was het beste deel. Hands down. Deels beantwoordde het mijn vragen na deel 3, deels ook niet, maar het voelde als een goed einde. Je zou verwachten dat het vinden van de dode koning een ontzettende anti-climax is, maar het klopte. Hetzelfde gold voor Adam en Ronan's relatie. Ik wist voor ik de serie herlas dat ze bij elkaar zouden zijn aan het eind van de serie, maar na de eerste twee delen snapte ik niet waar het vandaan kwam. In deel 1 waren ze enkel aan het vechten, hun verschillen zo overduidelijk. In deel 2 werd het contrast eigenlijk alleen maar groter: Ronan die Cabeswater uitput en vernietigd met alles wat hij droomt, en Adam die Cabeswater probeert te repareren en versterken. Maar dat maakte vervolgens de verandering nog veel mooier, zeker toen er momenten kwamen waarin ze samenwerkten met Cabeswater en elkaar. Hun vriendschap veranderde op een heel natuurlijke wijze, waarin Ronan Adam puzzelstukjes van zichzelf gaf en Adam de connecties legde. Hoe meer ik erover nadenk, hoe mooier het wordt. Ik had persoonlijk niet verwacht dat Ronan degene zou zijn die actie zou ondernemen, maar ook dat voelde niet raar op het moment dat ik het las. Ik vond Blue en Gansey veel minder vervelend samen. Hun connectie en de reden dat ze het zo goed kunnen vinden kwam steeds meer naar boven, waardoor het geloofwaardiger werd.
Henry was verassend genoeg een welkome nieuweling. Ik had niet verwacht dat hij zo deel zou worden van de gang, maar dat deed hij wel. En Stiefvater wist in een korte tijd toch een realistisch personage neer te zetten met Henry.
Piper's dood was wel enigszins abrupt, vond ik. Vooral ook het feit dat haar eigen vader de trekker overhaalt. Daarnaast had ik moeite met Noah. Ik hou ontzettend veel van Noah, okee? En ik had het idee dat hij in dit deel nog meer naar de achtergrond verdween dan in de andere delen, wat ik onwijs jammer vond. Hij was deel van de Raven Boys, maar hij was nauwelijks aanwezig. En zijn verhaallijn had beter gekund (ik snap nog steeds niet waarom hij niet naar zijn familie gegaan is na zijn dood, of hoe hij precies was toen hij nog leefde, etc.)
En mr. Gray had ook geen mooi einde, vond ik eigenlijk. Die kwam niet meer terug in de epiloog of in de laatste hoofdstukken, en dat had anders gekund.
Al met al vond ik het een waardig einde van de serie, en ben ik onwijs blij dat ik het aan een stuk door gelezen heb. Alle delen achter elkaar. Dus daarom nog even een korte over-all review hieronder.
The Raven Cycle
Deze serie was een verassing. Het lijkt het volledige omgekeerde van Stiefvater's andere boeken, die uitblinken in verhaal en fantasie maar vlakke personages hebben. Ik ben volledig verlieft geworden op alle geweldige, realistische en prachtige mensen in dit boek: Ronan, de felle beschermer en dromer die altijd de waarheid spreekt, ruzie zoekt, straatraces houdt, gewoon thuis op de boerderij wil werken en elke zondag naar de kerk gaat, Adam, de enigszins sceptische, onzekere maar koppige jongen die zo hard werkt voor wat hij wil bereiken in het leven en zonder liefde moest opgroeien, Noah, een schim van de persoon die hij ooit was, laf maar ook zo loyaal, Gansey, de jongen met zo veel gezichten en zo veel mogelijkheden die waarde hecht aan de minst voor de hand liggende dingen zoals zijn kapotte oranje auto, zijn notebook en zijn mint-plantje, en Blue, een felle, ongeduldige meid met vooroordelen die van aanpakken weet en zo haar best doet om haar eigen weg te volgen. En ze zijn allemaal nog zo veel meer dan dat. En juist omdat geen van hen een specifieke hoofdeigenschap hadden, waren ze zo echt. Mensen zijn meer dan alleen een paar interesses en eigenschappen: hoe je over komt op anderen hangt af van met wie je bent en hoe je je voelt en nog zo veel andere dingen. En juist die dynamiek was zo sterk aanwezig in dit boek.
Daarnaast was de sfeer ook een onwijs sterk punt in deze boeken, maar dat merkte ik eigenlijk pas achteraf. De sfeer is uniek en echt en blijft hangen nadat de boeken al uit zijn, samen met een gevoel van 'something more' maar niet precies weten wat dan.
Als je de boeken gelezen hebt, kijk alsjeblieft deze video, want hij is ZO GOED. En deze tekeningen zijn ook heel fijn.
En nu ga ik zelf alles tekenen.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Posts tonen met het label boek-marathon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boek-marathon. Alle posts tonen
zaterdag 7 mei 2016
donderdag 5 mei 2016
Boek-marathon deel 6
Hallo internet! De marathon gaat lekker. Ik ga alle Raven Boys boeken toch los van elkaar reviewen, en niet als een serie. Ondanks het feit dat het duidelijk een doorlopende serie is, zijn de individuele boeken toch heel verschillend. Ik schrijf de reviews trouwens direct na het lezen, en voordat ik begin aan het volgende boek.
The Dream Thieves - Maggie Stiefvater (review)
Ronan Lynch. Dat is het enige wat ik te zeggen heb eigenlijk. Ronan Lynch.
Maar dat is niet echt een volledige review, dus ik zal mijn best doen om het iets uit te breiden. Ik had moeite met dit boek. Het boek af en toe wegleggen koste me eigenlijk geen moeite, wat niet echt een goed teken is, wat waarschijnlijk kwam door het lage tempo. En ik heb een enorme hekel aan love triangles, en laat dat nou zeer aanwezig zijn in dit boek. En ik weet nog steeds niet of ik nou dol ben op Blue of haar heel vervelend vind. En waarom moest Noah nou zo nodig ook nog in de love triangle? Waarom mocht hij niet gewoon de golden retriever beste vriend zijn?
Maar.
De personages waren zo sterk en ik ben ondertussen toch wel heel erg gehecht aan ze. Hun problemen, twijfels en fouten zijn op geen enkel moment raar of onlogisch, en ze zijn allemaal uniek. Ik had nooit gedacht dat Ronan nog mijn favoriet zou worden, normaal ben ik helemaal geen fan van agressieve, gemene, ruziezoekende personages, maar Ronan is een geval apart. In deel 1 had ik meer een zwak voor Adam, maar dat neemt ondertussen iets af. Mijn waardering voor Gansey is wel toegenomen, wat ik ook niet echt verwacht had. En ik vind Blue's familie nog altijd geweldig.
Daarnaast vind ik het fijn hoe Maggie Stiefvater nieuwe personages in het verhaal weeft. Ze vallen niet zomaar binnen, het voelt heel natuurlijk en soepel. Alsof ze er al die tijd al waren, maar gewoon net buiten beeld stonden.
Blue Lily, Lily Blue - Maggie Stiefvater (review)
Okee. Okee. Ik denk dat dit mijn favoriete deel is van de serie, want het love traingle ding is weg, de focus is verschoven en IK HOU ZO VEEL VAN DEZE PERSONAGES. En ik ben zo ontzettend blij dat in dit boek de dynamiek tussen de individuele personages naar boven komt, nadat je ze steeds in de groep hebt meegemaakt. Ik ben nog meer van Ronan gaan houden trouwens. En Adam is zo vooruit gegaan.
Er zaten wel een paar kleine nadelen aan dit boek. Om te beginnen was Blue/Gansey nog steeds irritant, omdat ze elkaar op een een-of-andere-manier niet echt lijken te kennen, waardoor het nog steeds niet overtuigend overkomt. Ik hou nog altijd onwijs van Noah, maar dit boek was heel vaag en hij verdween heel erg naar de achtergrond, afgezien van de momenten waarop hij leek te glitchen (en dat was meer om Blue's development te genereren dan voor Noah's verhaal zelf). En dit brengt me meteen bij het laatste nadeel: ik heb zo veel vragen. Zo veel. Hoe kwam Neeve daar? Hoe lang was ze daar al? Hoe is ze zo dom voor een psychic? Waarom kreeg Henry Cheng een rol in dit boek? Hoe ging Adam's rechtzaak? Hoe zit het met Ronan's mam en broers? Waar waren ze? Hoe zit het met Noah's family? Waarom heeft hij de Raven Boys uitgekozen om rond te hangen en niet zijn familie? Wat was er nou met Persephone en waarom werd er niets uitgelegd daarover? Wat gebeurde er met Gwenllian aan het eind? Wat was Maura nou eigenlijk van plan? En Artemus slaat sowieso helemaal nergens op so far.
Persoonlijk ben ik blij dat ik gewacht heb met het (her)lezen van deze serie tot alle delen uit waren, want als ik hierna op deel 4 had moeten wachten, was ik erg chagrijnig geworden, denk ik.
Morgen begin ik aan deel 4, The Raven King. Ik ben benieuwd hoe alle eindjes aan elkaar geknoopt worden! Ik denk dat ik daarna stop met de boek-marathon, het heeft wel lang genoeg geduurd zo.
Ik snap niet helemaal wat het weer aan het doen is in Nederland. Vorige week sneeuwde en hagelde het, en deze week zit mijn zusje een uur buiten en kun je de ongekleurde afdruk van haar korte broek al zien zitten terwijl ze met de minuut bruiner wordt. Het Nederlandse weer is raar. Ik kan niet echt zeggen dat ik nou sta te stuiteren voor de 22 graden dit weekend. Ik hoop dat ik niet smelt.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Ps, De tags zijn aangepast! Als het goed is kun je nu door op een tag te klikken, alle andere posts met die tag zien. Ik maak misschien ook nog wat losse knoppen ervoor op mijn blog, als dat kan.
The Dream Thieves - Maggie Stiefvater (review)
Ronan Lynch. Dat is het enige wat ik te zeggen heb eigenlijk. Ronan Lynch.
Maar dat is niet echt een volledige review, dus ik zal mijn best doen om het iets uit te breiden. Ik had moeite met dit boek. Het boek af en toe wegleggen koste me eigenlijk geen moeite, wat niet echt een goed teken is, wat waarschijnlijk kwam door het lage tempo. En ik heb een enorme hekel aan love triangles, en laat dat nou zeer aanwezig zijn in dit boek. En ik weet nog steeds niet of ik nou dol ben op Blue of haar heel vervelend vind. En waarom moest Noah nou zo nodig ook nog in de love triangle? Waarom mocht hij niet gewoon de golden retriever beste vriend zijn?
Maar.
De personages waren zo sterk en ik ben ondertussen toch wel heel erg gehecht aan ze. Hun problemen, twijfels en fouten zijn op geen enkel moment raar of onlogisch, en ze zijn allemaal uniek. Ik had nooit gedacht dat Ronan nog mijn favoriet zou worden, normaal ben ik helemaal geen fan van agressieve, gemene, ruziezoekende personages, maar Ronan is een geval apart. In deel 1 had ik meer een zwak voor Adam, maar dat neemt ondertussen iets af. Mijn waardering voor Gansey is wel toegenomen, wat ik ook niet echt verwacht had. En ik vind Blue's familie nog altijd geweldig.
Daarnaast vind ik het fijn hoe Maggie Stiefvater nieuwe personages in het verhaal weeft. Ze vallen niet zomaar binnen, het voelt heel natuurlijk en soepel. Alsof ze er al die tijd al waren, maar gewoon net buiten beeld stonden.
Blue Lily, Lily Blue - Maggie Stiefvater (review)
Okee. Okee. Ik denk dat dit mijn favoriete deel is van de serie, want het love traingle ding is weg, de focus is verschoven en IK HOU ZO VEEL VAN DEZE PERSONAGES. En ik ben zo ontzettend blij dat in dit boek de dynamiek tussen de individuele personages naar boven komt, nadat je ze steeds in de groep hebt meegemaakt. Ik ben nog meer van Ronan gaan houden trouwens. En Adam is zo vooruit gegaan.
Er zaten wel een paar kleine nadelen aan dit boek. Om te beginnen was Blue/Gansey nog steeds irritant, omdat ze elkaar op een een-of-andere-manier niet echt lijken te kennen, waardoor het nog steeds niet overtuigend overkomt. Ik hou nog altijd onwijs van Noah, maar dit boek was heel vaag en hij verdween heel erg naar de achtergrond, afgezien van de momenten waarop hij leek te glitchen (en dat was meer om Blue's development te genereren dan voor Noah's verhaal zelf). En dit brengt me meteen bij het laatste nadeel: ik heb zo veel vragen. Zo veel. Hoe kwam Neeve daar? Hoe lang was ze daar al? Hoe is ze zo dom voor een psychic? Waarom kreeg Henry Cheng een rol in dit boek? Hoe ging Adam's rechtzaak? Hoe zit het met Ronan's mam en broers? Waar waren ze? Hoe zit het met Noah's family? Waarom heeft hij de Raven Boys uitgekozen om rond te hangen en niet zijn familie? Wat was er nou met Persephone en waarom werd er niets uitgelegd daarover? Wat gebeurde er met Gwenllian aan het eind? Wat was Maura nou eigenlijk van plan? En Artemus slaat sowieso helemaal nergens op so far.
Persoonlijk ben ik blij dat ik gewacht heb met het (her)lezen van deze serie tot alle delen uit waren, want als ik hierna op deel 4 had moeten wachten, was ik erg chagrijnig geworden, denk ik.
Morgen begin ik aan deel 4, The Raven King. Ik ben benieuwd hoe alle eindjes aan elkaar geknoopt worden! Ik denk dat ik daarna stop met de boek-marathon, het heeft wel lang genoeg geduurd zo.
Ik snap niet helemaal wat het weer aan het doen is in Nederland. Vorige week sneeuwde en hagelde het, en deze week zit mijn zusje een uur buiten en kun je de ongekleurde afdruk van haar korte broek al zien zitten terwijl ze met de minuut bruiner wordt. Het Nederlandse weer is raar. Ik kan niet echt zeggen dat ik nou sta te stuiteren voor de 22 graden dit weekend. Ik hoop dat ik niet smelt.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Ps, De tags zijn aangepast! Als het goed is kun je nu door op een tag te klikken, alle andere posts met die tag zien. Ik maak misschien ook nog wat losse knoppen ervoor op mijn blog, als dat kan.
maandag 2 mei 2016
Boek-marathon deel 5
Hallo internet! Hier is deel 5 van mijn marathon! Ik moet wel even melden dat ik The Rest of Us Just Live Here van Patrick Ness ook heb gelezen, maar dat de redenen dat ik het zo'n sterk boek vond nogal persoonlijk zijn en ik dus geen review ga schrijven. Het enige wat ik erover ga zeggen is dat 'niet iedereen is uitverkoren om de wereld te redden, sommigen proberen gewoon het leven door te komen en te overleven' een verfrissend onderwerp was en de personages heel echt waren.
The Raven Boys - Maggie Stiefvater (review)
Voor ik begin moet ik even zeggen dat ik dit boek al eerder gelezen heb, namelijk in september 2014. Toen heb ik het boek 2 (uit 5) sterren toegekend en was ik teleurgesteld in het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters. Ik moet ook zeggen dat ik de helft niet begreep en niet echt iets gaf om de personages.
Maar ondertussen heb ik zoveel mensen met lof over deze serie horen praten, en is de serie nu vier delen en daarmee compleet, dus besloot ik het opnieuw een kans te geven. Deze keer in het Engels in plaats van in het Nederlands.
Ik weet niet of het komt door hoe ik nu in het leven sta en ik me beter in kan leven, of doordat ik deze keer veel meer aandacht en moeite heb besteed aan het verhaal, maar ik ga toch echt mijn rating ophogen naar 3 sterren. Het is nog steeds niet een van mijn favoriete boeken. En omdat de verassingen geen verassingen meer waren was de spanning en drama er een beetje vanaf. Maar ik gaf veel meer om de personages en zie nu wat anderen in Blue, Gansey, Adam, Ronan, Noah en de anderen zien. Dat was een welkome verassing. Bovendien heb ik het idee dat ik de verhaallijn ook beter snapte, al bleef het gevoel dat er niet zo veel leek te gebeuren en er niet echt een enorme climax aan zat.
De conclusie is dus dat ik nu deel 2, deel 3 en deel 4 ook ga lezen, al hoop ik dat het niet al te dramatisch en donker wordt. Een kwestie van afwachten, I guess!
Ik zit er trouwen aan te denken mijn reviews iets meer structuur te geven, en iets meer standaard dingetjes ga toevoegen aan mijn posts. Een kopje throw-back-thursday op donderdagen bijvoorbeeld.
Oude reviews zal ik misschien dus nog aanpassen, net als dat ik de tags hier en daar zal aanpassen voor iets meer structuur.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
The Raven Boys - Maggie Stiefvater (review)
Voor ik begin moet ik even zeggen dat ik dit boek al eerder gelezen heb, namelijk in september 2014. Toen heb ik het boek 2 (uit 5) sterren toegekend en was ik teleurgesteld in het nieuwste boek van een van mijn favoriete schrijfsters. Ik moet ook zeggen dat ik de helft niet begreep en niet echt iets gaf om de personages.
Maar ondertussen heb ik zoveel mensen met lof over deze serie horen praten, en is de serie nu vier delen en daarmee compleet, dus besloot ik het opnieuw een kans te geven. Deze keer in het Engels in plaats van in het Nederlands.
Ik weet niet of het komt door hoe ik nu in het leven sta en ik me beter in kan leven, of doordat ik deze keer veel meer aandacht en moeite heb besteed aan het verhaal, maar ik ga toch echt mijn rating ophogen naar 3 sterren. Het is nog steeds niet een van mijn favoriete boeken. En omdat de verassingen geen verassingen meer waren was de spanning en drama er een beetje vanaf. Maar ik gaf veel meer om de personages en zie nu wat anderen in Blue, Gansey, Adam, Ronan, Noah en de anderen zien. Dat was een welkome verassing. Bovendien heb ik het idee dat ik de verhaallijn ook beter snapte, al bleef het gevoel dat er niet zo veel leek te gebeuren en er niet echt een enorme climax aan zat.
De conclusie is dus dat ik nu deel 2, deel 3 en deel 4 ook ga lezen, al hoop ik dat het niet al te dramatisch en donker wordt. Een kwestie van afwachten, I guess!
Ik zit er trouwen aan te denken mijn reviews iets meer structuur te geven, en iets meer standaard dingetjes ga toevoegen aan mijn posts. Een kopje throw-back-thursday op donderdagen bijvoorbeeld.
Oude reviews zal ik misschien dus nog aanpassen, net als dat ik de tags hier en daar zal aanpassen voor iets meer structuur.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
zaterdag 30 april 2016
Boek-marathon deel 4
Hallo internet! Tijd voor het vierde deel van de marathon. Ik heb weer drie boeken toe te voegen aan mijn review-lijstje.
De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant (review)
Er is eigenlijk maar 1 reden dat ik dit boek meenam uit de bibliotheek: mijn grote zwakte is verhalenvertellers. Nou ja, een van mijn vele zwaktes. Ik had niet echt verwachtingen van dit boek, dus ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld werd, maar het is niet een boek wat ik ooit een tweede keer ga lezen.
Op het gebied van wijze lessen was het boek sterk: als je niet kiest en niet buiten je comfort zone stapt, ga je niet erg gelukkig worden. En met keuzes komen consequenties en opofferingen. Maar helaas was het boek verder niet extreem geweldig. De schrijfstijl was standaard, er was weer een aardige dosis insta-love (not my cup of tea), de personages waren enigszins vlak en logica was soms ver te zoeken. Wat ik nog wel leuk vond was het fantasy-element van een groep pratende dieren en een groep mensen die in dieren kunnen veranderen. Daarnaast vond ik de setting en de natuur mooi beschreven.
The Second Mango - Shira Glass (review)
Okee, luister. Als ik een simpel, sprookjesachtig boek tegenkom met een lesbische, getinte prinses in de hoofdrol kan ik echt geen nee zeggen. Dat is gewoon heel erg mijn type boek. Helaas weet ik niet precies wat ik er nou van vind. Aan de ene kant vond ik de prinses en haar snazzy comebacks, de bodyguard die eigenlijk een vrouw was,het paard dat in een draak kon veranderen en alle andere originele en leuke personages en gebeurtenissen uitermate amusant (oh god dat klinkt oud), maar aan de andere kant zaten een aantal dingen me toch tegen of waren teleurstellend. De prinses was haast geobsedeerd door het zoeken naar een girlfriend en leek een crush te hebben op elk vrouwelijk personage, haar voedselprobleem was bijna overbodig (al kun je ook een argument verzinnen voor het feit dat nou eenmaal niet alles te fixen is), en Riv had best een nieuwe liefde mogen vinden. Bovendien waren de liefdesscenes niet zo goed geschreven en leken ze niet heel goed in het geheel te passen omdat de rest las als een kinderboek.
Al met al had ik gehoopt dit boek leuker te vinden.
Willful Machines - Tim Floreen (review)
Na die andere twee reviews heb ik nu weer een enthousiaste, positieve review.
Dit boek was een achtbaan met een depressieve homoseksuele zoon van een president in de hoofdrol. In een toekomst waarin robots gebouwd worden die een "vrije wil" hebben. Dit boek wil ik eigenlijk het liefst mijn filosofiedocent en mijn filosofiemattie aanraden vanwege de overwegingen over vrije wil.
Dit boek was spannend en intense en de schrijfstijl en worldbuilding was heerlijk. De personages waren verre van perfect, relatable en complex, en het verhaal en de spanningsopbouw waren onwijs goed gedaan. De plottwists aan het einde zorgden ervoor dat het alleen maar beter werd.
Het enige nadeel dat ik lan bedenken is het feit dat er sprake was van insta-love, wat ik nooit zo waardeer. Maar in dit geval was alles eromheen zo goed dat het me niet erg irriteerde.
Echt een aanrader dus!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
♥Elisah
De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant (review)
Er is eigenlijk maar 1 reden dat ik dit boek meenam uit de bibliotheek: mijn grote zwakte is verhalenvertellers. Nou ja, een van mijn vele zwaktes. Ik had niet echt verwachtingen van dit boek, dus ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld werd, maar het is niet een boek wat ik ooit een tweede keer ga lezen.
Op het gebied van wijze lessen was het boek sterk: als je niet kiest en niet buiten je comfort zone stapt, ga je niet erg gelukkig worden. En met keuzes komen consequenties en opofferingen. Maar helaas was het boek verder niet extreem geweldig. De schrijfstijl was standaard, er was weer een aardige dosis insta-love (not my cup of tea), de personages waren enigszins vlak en logica was soms ver te zoeken. Wat ik nog wel leuk vond was het fantasy-element van een groep pratende dieren en een groep mensen die in dieren kunnen veranderen. Daarnaast vond ik de setting en de natuur mooi beschreven.
The Second Mango - Shira Glass (review)
Okee, luister. Als ik een simpel, sprookjesachtig boek tegenkom met een lesbische, getinte prinses in de hoofdrol kan ik echt geen nee zeggen. Dat is gewoon heel erg mijn type boek. Helaas weet ik niet precies wat ik er nou van vind. Aan de ene kant vond ik de prinses en haar snazzy comebacks, de bodyguard die eigenlijk een vrouw was,het paard dat in een draak kon veranderen en alle andere originele en leuke personages en gebeurtenissen uitermate amusant (oh god dat klinkt oud), maar aan de andere kant zaten een aantal dingen me toch tegen of waren teleurstellend. De prinses was haast geobsedeerd door het zoeken naar een girlfriend en leek een crush te hebben op elk vrouwelijk personage, haar voedselprobleem was bijna overbodig (al kun je ook een argument verzinnen voor het feit dat nou eenmaal niet alles te fixen is), en Riv had best een nieuwe liefde mogen vinden. Bovendien waren de liefdesscenes niet zo goed geschreven en leken ze niet heel goed in het geheel te passen omdat de rest las als een kinderboek.
Al met al had ik gehoopt dit boek leuker te vinden.
Willful Machines - Tim Floreen (review)
Na die andere twee reviews heb ik nu weer een enthousiaste, positieve review.
Dit boek was een achtbaan met een depressieve homoseksuele zoon van een president in de hoofdrol. In een toekomst waarin robots gebouwd worden die een "vrije wil" hebben. Dit boek wil ik eigenlijk het liefst mijn filosofiedocent en mijn filosofiemattie aanraden vanwege de overwegingen over vrije wil.
Dit boek was spannend en intense en de schrijfstijl en worldbuilding was heerlijk. De personages waren verre van perfect, relatable en complex, en het verhaal en de spanningsopbouw waren onwijs goed gedaan. De plottwists aan het einde zorgden ervoor dat het alleen maar beter werd.
Het enige nadeel dat ik lan bedenken is het feit dat er sprake was van insta-love, wat ik nooit zo waardeer. Maar in dit geval was alles eromheen zo goed dat het me niet erg irriteerde.
Echt een aanrader dus!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
♥Elisah
vrijdag 29 april 2016
Boek-marathon deel 3
Hallo internet! Ik heb weer twee boeken uitgelezen die ik eigenlijk van plan was een enkele review te stoppen (gezien het feit dat ze deel zijn van een serie), maar bij nader inzicht doe ik ze apart.
Het Zwarte Geheimenboek - Fiona Higgins (review)
De enige reden dat ik besloot dit boek te lezen was het feit dat het vervolg De Bottentovenaar zo'n interessante titel had en de achterflaptekst me wel aanstond. Achteraf gezien vond ik dit deel leuker.
Het concept is interessant: een pandjesbaas die geheimen koopt en ze opschrijft in een boek. Wat doet dat met mensen? Hoe werkt dat in een klein, onderdrukt dorp waarin iedereen elkaar kent?
Dat deel was naar mijn mening goed uitgewerkt. De achterdocht en wantrouw voelde logisch en daardoor werd je door alle perspectieven meegenomen. Het was een spannend boek met mensen die zich psychologisch gezien realistisch gedragen, wat me verraste omdat de doelgroep 13 jarigen was.
Wat ik wel jammer vond was hoe weinig invloed de geheimen echt hadden. Ik had verwacht dat er iets mee gedaan zou worden in de eindontknoping waarbij ze onthuld zouden worden, maar dat was niet het geval.
Hoe dan ook, het was een interessant, kort boek dat geen moment verveelde en lekker geschreven was.
De Bottentovenaar - Fiona Higgins (review)
Het vervolg op Het Zwarte Geheimenboek was alleen een vervolg van de wereld die Higgins schepte. De hoofdpersonen, plaatsen en gebeurtenissen waren volledig anders. Er waren wel verwijzingen naar deel 1 hier en daar.
Dit boek had het spannings-element als bijplot in de vorm van een moordenaar, maar helaas was dat zeer voorspelbaar. Hetzelfde geld voor de centrale verhaallijn. Er was nog wel een verassingselement aan het einde, maar de rest was minder spannend dan het eerste deel. Bovendien had ik gehoopt op iets meer magie.
Verder was het wel een aardig boek met leuke personages.
Dat was het weer voor vandaag! Ik zit heel erg te twijfelen welk boek ik nu ga lezen. De opties zijn The BFG - Roald Dahl, De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant, The Second Mango - Shira Glassman, The Raven Boys (en vervolgen) - Maggie Stiefvater, Sabriël (en vervolgen) - ?, Willful Machines - Tim Floreen en The Rest of Us Just Live Here - Patrick Ness. Genoeg te lezen dus!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
♥Elisah
Het Zwarte Geheimenboek - Fiona Higgins (review)
De enige reden dat ik besloot dit boek te lezen was het feit dat het vervolg De Bottentovenaar zo'n interessante titel had en de achterflaptekst me wel aanstond. Achteraf gezien vond ik dit deel leuker.
Het concept is interessant: een pandjesbaas die geheimen koopt en ze opschrijft in een boek. Wat doet dat met mensen? Hoe werkt dat in een klein, onderdrukt dorp waarin iedereen elkaar kent?
Dat deel was naar mijn mening goed uitgewerkt. De achterdocht en wantrouw voelde logisch en daardoor werd je door alle perspectieven meegenomen. Het was een spannend boek met mensen die zich psychologisch gezien realistisch gedragen, wat me verraste omdat de doelgroep 13 jarigen was.
Wat ik wel jammer vond was hoe weinig invloed de geheimen echt hadden. Ik had verwacht dat er iets mee gedaan zou worden in de eindontknoping waarbij ze onthuld zouden worden, maar dat was niet het geval.
Hoe dan ook, het was een interessant, kort boek dat geen moment verveelde en lekker geschreven was.
De Bottentovenaar - Fiona Higgins (review)
Het vervolg op Het Zwarte Geheimenboek was alleen een vervolg van de wereld die Higgins schepte. De hoofdpersonen, plaatsen en gebeurtenissen waren volledig anders. Er waren wel verwijzingen naar deel 1 hier en daar.
Dit boek had het spannings-element als bijplot in de vorm van een moordenaar, maar helaas was dat zeer voorspelbaar. Hetzelfde geld voor de centrale verhaallijn. Er was nog wel een verassingselement aan het einde, maar de rest was minder spannend dan het eerste deel. Bovendien had ik gehoopt op iets meer magie.
Verder was het wel een aardig boek met leuke personages.
Dat was het weer voor vandaag! Ik zit heel erg te twijfelen welk boek ik nu ga lezen. De opties zijn The BFG - Roald Dahl, De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant, The Second Mango - Shira Glassman, The Raven Boys (en vervolgen) - Maggie Stiefvater, Sabriël (en vervolgen) - ?, Willful Machines - Tim Floreen en The Rest of Us Just Live Here - Patrick Ness. Genoeg te lezen dus!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
♥Elisah
zondag 24 april 2016
Boek-marathon deel 2
Hallo internet! Dag 2 van de boek-marathon was nogal rustig gezien het feit dat ik geen boek gelezen heb, maar enkel stukjes uit Carry On terug gelezen heb en Simon getekend heb. Gelukkig heb ik vorige week de Kane Chronicles uitgelezen en heb ik daar nog geen review over geschreven.
The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Nu ik deze serie ook heb uitgelezen, is er bijna niets meer over van Riordan wat ik nog moet lezen. De Kane Chronicles was pittig. Ik had eigenlijk best moeite er doorheen te komen, grotendeels door het formaat van de boeken. Net als de andere Riordanverse-boeken waren deze zeer plotgedreven en zat er weinig aan onderliggende laag bij. Toch waren de personages leuk en divers: de twee hoofdpersonen, Carter en Sadie, zijn van gemixte afkomst en zijn zeer verschillend. Hetzelfde gold voor alle vrienden, familieleden en goden die langs komen in de boeken.
Ook de relaties tussen de personages waren top: er was veel aandacht voor de waarde van familie en vrienden.
Waar ik me wel erg aan irriteerde waren de romance-verhaallijnen: Sadie was de helf van de tijd aan het zeuren over haar love triangle met een god en een stervende jongen (serieus) en Carter's prioriteiten lagen bij zijn obsessie voor een meisje die hem nauwelijks kende. Bovendien waren de love-interests niet heel driedimensionaal: ze kwamen veel te perfect over.
Conclusie: als je de andere Rick Riordan boeken (Percy Jackson, etc.) leuk vond en niet zoveel moeite heb met love-triangles en andere zoetsappigheid, is dit iets voor jou. Het is een leuke draai aan Egyptische mythologie.
Ik moet nu alleen de drie Percy Jackson/Kane Chronicles crossovers nog lezen, en dan wordt het wachten op Riordans nieuwe boeken. The Hidden Oracle, het eerste boek in zijn nieuwe serie met Apollo in de hoofdrol, komt volgende maand uit. En in november komt het vervolg op Magnus Chase and the Sword of Summer, mijn persoonlijke favoriet.
Naast Simon heb ik ook nog een zeeweermin (merwolf? Een zeemeermin gebeten door een weerwolf), Lardo uit Check Please!, Undertale's Undyne die piano speelt en het coolste wezen ooit met berijder getekend. Ik had een artistieke bui :)
De foto's komen nog.
Anyways, tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Nu ik deze serie ook heb uitgelezen, is er bijna niets meer over van Riordan wat ik nog moet lezen. De Kane Chronicles was pittig. Ik had eigenlijk best moeite er doorheen te komen, grotendeels door het formaat van de boeken. Net als de andere Riordanverse-boeken waren deze zeer plotgedreven en zat er weinig aan onderliggende laag bij. Toch waren de personages leuk en divers: de twee hoofdpersonen, Carter en Sadie, zijn van gemixte afkomst en zijn zeer verschillend. Hetzelfde gold voor alle vrienden, familieleden en goden die langs komen in de boeken.
Ook de relaties tussen de personages waren top: er was veel aandacht voor de waarde van familie en vrienden.
Waar ik me wel erg aan irriteerde waren de romance-verhaallijnen: Sadie was de helf van de tijd aan het zeuren over haar love triangle met een god en een stervende jongen (serieus) en Carter's prioriteiten lagen bij zijn obsessie voor een meisje die hem nauwelijks kende. Bovendien waren de love-interests niet heel driedimensionaal: ze kwamen veel te perfect over.
Conclusie: als je de andere Rick Riordan boeken (Percy Jackson, etc.) leuk vond en niet zoveel moeite heb met love-triangles en andere zoetsappigheid, is dit iets voor jou. Het is een leuke draai aan Egyptische mythologie.
Ik moet nu alleen de drie Percy Jackson/Kane Chronicles crossovers nog lezen, en dan wordt het wachten op Riordans nieuwe boeken. The Hidden Oracle, het eerste boek in zijn nieuwe serie met Apollo in de hoofdrol, komt volgende maand uit. En in november komt het vervolg op Magnus Chase and the Sword of Summer, mijn persoonlijke favoriet.
Naast Simon heb ik ook nog een zeeweermin (merwolf? Een zeemeermin gebeten door een weerwolf), Lardo uit Check Please!, Undertale's Undyne die piano speelt en het coolste wezen ooit met berijder getekend. Ik had een artistieke bui :)
De foto's komen nog.
Anyways, tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
zaterdag 23 april 2016
Boek-marathon deel 1
Hallo internet! Ik heb besloten om de (theoretische) vakantie te gebruiken om boeken te lezen. Goodreads zegt dat ik 1 boek achterloop op mijn challenge en ik heb nog een prachtige lijst met boeken die ik nog wil lezen. Tijd om er iets aan te doen!
Carry On - Rainbow Rowell (review)
Dit boek was GREAT. De eerste 100 pagina's waren langzaam: te veel telling instead of showing, te veel tijd besteed aan de wereld van Wannabe Hogwarts, en het enige dat er gebeurde was Harry die Draco stalkte (terwijl/omdat hij er niet was). Het voelde in eerste instantie als een Harry Potter/Draco Malfoy fanfic AU (Dumbledore lives).
Maar toen kwam Baz terug en begon het echt. En man wat was het goed. Het was spannend, onvoorspelbaar, dramatisch. Ik werd er volledig ingezogen en heb het boek 5 keer weg moeten leggen om even bij te komen (in the good way). Ik ben trots op mezelf dat ik het boek niet tegen de muur heb gegooid tijdens het lezen en het heb kunnen houden bij 'HOLY SHIT fuckfuckfuck oh my god FUCK'.
De personages waren top. Dat had ik niet verwacht. In eerste instantie leek iedereen vrij stereotype: the Chosen One, de slimme spunky sidekick, de sassy evil vampier, de morally gray headmaster, en de pretty girly love interest. Maar dat veranderde snel. Penelope was heerlijk en geweldig. Baz' zachte kant en struggles waren overtuigend. De pretty love interst ontwikkelde zich de volledig andere kant op, en was - ook al was ze niet geweldig als persoon - een ontzettend realistisch personage.
De romance was ook veel beter dan ik verwacht had. Dit was geen 'omg you're so hot when you try to kill me' maar iets wat zich ontwikkelde vanuit vriendschap. En het was verre van perfect, maar ze werkten er samen aan.
Ik vond het ook leuk dat er zo veel aandacht was voor de vorige generatie: de ouders van de hoofdpersognen speelden ook een grote rol in het verhaal.
Waar ik me nog wel aan irriteerde waren de spells. Het is prima als je een boek schrijft en er pop culture references in gooit, maar bohemium rhapsody quoten bij de super dramatische climax terwijl er iemand half-dood op de grond ligt kinda kills te mood. Bovendien sloeg het naar mijn mening nergens op, al vond ik de talen-variatie wel een leuk idee.
En verder: dear Rainbow Rowell, bisexuality is a thing, do your research.
Conclusie: Carry On was een succes, ben benieuwd hoe de rest gaat zijn.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Carry On - Rainbow Rowell (review)
Dit boek was GREAT. De eerste 100 pagina's waren langzaam: te veel telling instead of showing, te veel tijd besteed aan de wereld van Wannabe Hogwarts, en het enige dat er gebeurde was Harry die Draco stalkte (terwijl/omdat hij er niet was). Het voelde in eerste instantie als een Harry Potter/Draco Malfoy fanfic AU (Dumbledore lives).
Maar toen kwam Baz terug en begon het echt. En man wat was het goed. Het was spannend, onvoorspelbaar, dramatisch. Ik werd er volledig ingezogen en heb het boek 5 keer weg moeten leggen om even bij te komen (in the good way). Ik ben trots op mezelf dat ik het boek niet tegen de muur heb gegooid tijdens het lezen en het heb kunnen houden bij 'HOLY SHIT fuckfuckfuck oh my god FUCK'.
De personages waren top. Dat had ik niet verwacht. In eerste instantie leek iedereen vrij stereotype: the Chosen One, de slimme spunky sidekick, de sassy evil vampier, de morally gray headmaster, en de pretty girly love interest. Maar dat veranderde snel. Penelope was heerlijk en geweldig. Baz' zachte kant en struggles waren overtuigend. De pretty love interst ontwikkelde zich de volledig andere kant op, en was - ook al was ze niet geweldig als persoon - een ontzettend realistisch personage.
De romance was ook veel beter dan ik verwacht had. Dit was geen 'omg you're so hot when you try to kill me' maar iets wat zich ontwikkelde vanuit vriendschap. En het was verre van perfect, maar ze werkten er samen aan.
Ik vond het ook leuk dat er zo veel aandacht was voor de vorige generatie: de ouders van de hoofdpersognen speelden ook een grote rol in het verhaal.
Waar ik me nog wel aan irriteerde waren de spells. Het is prima als je een boek schrijft en er pop culture references in gooit, maar bohemium rhapsody quoten bij de super dramatische climax terwijl er iemand half-dood op de grond ligt kinda kills te mood. Bovendien sloeg het naar mijn mening nergens op, al vond ik de talen-variatie wel een leuk idee.
En verder: dear Rainbow Rowell, bisexuality is a thing, do your research.
Conclusie: Carry On was een succes, ben benieuwd hoe de rest gaat zijn.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Abonneren op:
Posts (Atom)