Hallo internet! Dag 2 van de boek-marathon was nogal rustig gezien het feit dat ik geen boek gelezen heb, maar enkel stukjes uit Carry On terug gelezen heb en Simon getekend heb. Gelukkig heb ik vorige week de Kane Chronicles uitgelezen en heb ik daar nog geen review over geschreven.
The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Nu ik deze serie ook heb uitgelezen, is er bijna niets meer over van Riordan wat ik nog moet lezen. De Kane Chronicles was pittig. Ik had eigenlijk best moeite er doorheen te komen, grotendeels door het formaat van de boeken. Net als de andere Riordanverse-boeken waren deze zeer plotgedreven en zat er weinig aan onderliggende laag bij. Toch waren de personages leuk en divers: de twee hoofdpersonen, Carter en Sadie, zijn van gemixte afkomst en zijn zeer verschillend. Hetzelfde gold voor alle vrienden, familieleden en goden die langs komen in de boeken.
Ook de relaties tussen de personages waren top: er was veel aandacht voor de waarde van familie en vrienden.
Waar ik me wel erg aan irriteerde waren de romance-verhaallijnen: Sadie was de helf van de tijd aan het zeuren over haar love triangle met een god en een stervende jongen (serieus) en Carter's prioriteiten lagen bij zijn obsessie voor een meisje die hem nauwelijks kende. Bovendien waren de love-interests niet heel driedimensionaal: ze kwamen veel te perfect over.
Conclusie: als je de andere Rick Riordan boeken (Percy Jackson, etc.) leuk vond en niet zoveel moeite heb met love-triangles en andere zoetsappigheid, is dit iets voor jou. Het is een leuke draai aan Egyptische mythologie.
Ik moet nu alleen de drie Percy Jackson/Kane Chronicles crossovers nog lezen, en dan wordt het wachten op Riordans nieuwe boeken. The Hidden Oracle, het eerste boek in zijn nieuwe serie met Apollo in de hoofdrol, komt volgende maand uit. En in november komt het vervolg op Magnus Chase and the Sword of Summer, mijn persoonlijke favoriet.
Naast Simon heb ik ook nog een zeeweermin (merwolf? Een zeemeermin gebeten door een weerwolf), Lardo uit Check Please!, Undertale's Undyne die piano speelt en het coolste wezen ooit met berijder getekend. Ik had een artistieke bui :)
De foto's komen nog.
Anyways, tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Wat doe je als je een tussenjaar neemt? Een heleboel. En om dat alles met de wereld te delen heb ik deze blog opgezet. Hier zul je lijstjes, tips, boekenrecensies, filmreviews, random feitjes, dingen over mijzelf, interessante artikelen en nog veel meer vinden! Ik ga mijn best doen iedere dag te posten. Enjoy! ❤ Elisah
Posts tonen met het label the kane chronicles. Alle posts tonen
Posts tonen met het label the kane chronicles. Alle posts tonen
zondag 24 april 2016
vrijdag 15 april 2016
How do I liiiiiive
Hallo internet! Ik ben een wervelwind van emoties op het moment, dus hier even een update van alle drama van de afgelopen paar weken (ik ben zo slecht in updates).
Magonia - Maria Dahvana Headley (review)
Dit boek heb ik vorige week uitgelezen, en het had zowel goede als slechte kanten. Het plot was onwijs origineel: vogelmens-aliens op schepen in de lucht die superpowers hebben als ze zingen. Er waren naar verhouding vrij veel vrouwelijke personages die onwijs verschillend waren: een kapitein, een piraat, een bemanningslid, de hoofdpersoon Aza, de twee moeders (!!) van haar beste vriend en haar eigen moeder. Dit was onwijs verfrissend en fijn om te lezen. De spanning is ook goed opgebouwd en de verhaallijn van het boek was niet echt voorspelbaar afgezien van de handelingen van de hoofdpersoon.
De nadelen van dit boek zaten hem heel erg in de young adult cliches. Je krijgt de klassieke 'chosen one' trope, samen met de 'opeens is ze beter dan iedereen zonder jaren training' zooi en de love triangle tussen haar beste vriend en de mysterieuze, donkerharige bad boy. Dat was heel jammer, omdat dat juist tropes zijn waar ik toch wel een hekel aan heb.
Over het geheel gezien is de uitkomst dus een 5,5/10. Misschien net een zesje.
Ik ga denk ik ook niet het vervolg lezen, al ga ik nog wel even fanart opzoeken of maken. Vogelmens-aliens zijn toch wel erg cool :)
Adam Lambert concert
Afgelopen woensdag had ik eindelijk de kans om Adam Lambert live mee te maken, en het was de beste ervaring ever. Dit was het derde concert waar ik tot nu toe heen geweest ben, en ik was eerst altijd van mening dat concerten niet echt iets voor mij waren: te veel mensen, te weinig ruimte, te warm, te harde muziek, etc. Maar dit, oh dit was iets anders. Het was idioot hoe geweldig dit was. Alles was perfect: Adam's stem kwam rechtstreeks uit de hemel en hij heeft geen verkeerde noot laten vallen, alles klonk nog een miljoen keer mooier dat welke opname dan ook, de lichteffecten waren geweldig, het geluid was perfect afgesteld en niet te hard, de twee back-up dansers/zangers waren een show op zich en hadden onwijs veel lol, de band was super, de setlist was perfect (alsof hij mijn persoonlijke favorieten had uitgekozen) en het publiek was niet drammerig, schreeuwerig of irritant. Het enige wat ik erop aan te merken had was dat het te snel afgelopen was. Maar verder had het niet geweldiger kunnen zijn. Het kaartje was 39 euro, maar achteraf gezien was het minstens 80 euro waard. Wat een show. En Adam had er echt lol in en was nog knapper in het echt dan op foto's.
Als je ooit de kans hebt: ga naar een Adam Lambert concert.
The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Op dit moment ben ik het laatste deel van deze serie aan het lezen, dus ik ga er nog niet te veel over zeggen. Dat bewaar ik tot ik het helemaal uit heb.
Wel moet ik even kwijt dat ik stiekem hoopte dat Sadie over zou stappen naar the dark side, gezien het feit dat ze nogal flexibel is met regels en graag overal tegenin gaat. Het is zo'n 'what if' in mijn achterhoofd als ik de boeken lees.
Filosofie
Vandaag had ik de proefstudeerdag filosofie bij de Universiteit Leiden, en ik denk dat dit het is. Ik heb geen idee waar ik over 6 jaar ben en hoe ik terecht ga komen, maar filosofie maakt me blij en ik vind het echt leuk. Bovendien heeft Leiden vrij veel contacturen (wat fijn is vanwege mijn tekort aan discipline) en vind ik de stad ook gewoon heel leuk. Ik heb een zwak voor die kleine knusse oude steegjes, bruggen en klinkerstraatjes.
Het is wel een grote stap, toch de keuze maken. En het gaat niet makkelijk worden. Maar ik heb het idee dat het wel de juiste keuze is.
Flynn
Het is vandaag precies een maand geleden dat Flynn werd ingeslapen. Mijn maatje. Ik heb in mijn hele leven nog geen enkele pony gereden die ik kon sturen op gedachten en die zo ontzettend haar best deed voor je. Rijden op haar voelde echt als samenwerken en plezier hebben. En het ging lang niet altijd perfect, maar ik ben eeuwig dankbaar voor de momenten die we samen hadden.
Flynn had een erfelijke afwijking aan haar hoeven (HWSD) die ervoor zorgden dat ze elke zomer een paar maanden kreupel stond en pijn had. Maar als ze er dan weer bovenop kwam, was ze dolgelukkig en begon ze meteen weer rond te rennen om te laten zien dat ze weer aan de slag kon. Maar dit jaar werd ze in de herfst niet beter. Heel af en toe was er een dag dat ze weer goed liep, maar verder had ze onwijs veel pijn. We weten niet of het door het warme weer kwam, of door de regen, of door de hoefbevangenheid die erbij kwam, maar uiteindelijk ging het echt niet meer. Toen begon zelfs de eeuwig optimistische Flynn op te geven.
Het stomme is dat het voelt alsof ze al jaren weg is. We hebben een week afscheid kunnen nemen, en ze was ook echt volledig weg na ze ingeslapen was, maar het is zo raar. De eerste week was vreselijk: een box minder uitmesten, een bak minder voer maken, drie witte connemara's in de paddock in plaats van vier, geen pony meer om de hele middag te knuffelen, borstelen en masseren (haar spieren waren aan het verstijven). De week daarop ben ik nauwelijks geweest, omdat ik er steeds weg ging met een zwaar gevoel. Bibi, Flynn's beste vriendin, was in de war en moest echt wennen.
Ondertussen is het bijna weer normaal. Maar het voelt nog steeds niet echt, en tegelijkertijd heb ik het al volledig geaccepteerd.
Verdriet en emoties zijn raar.
Anyways, dit alles verklaard hopelijk de emotionele rollercoaster op het moment. Het is ondertussen al middernacht geweest, dus alle 'vandaag' zijn eigenlijk 'gisteren'.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Magonia - Maria Dahvana Headley (review)
Dit boek heb ik vorige week uitgelezen, en het had zowel goede als slechte kanten. Het plot was onwijs origineel: vogelmens-aliens op schepen in de lucht die superpowers hebben als ze zingen. Er waren naar verhouding vrij veel vrouwelijke personages die onwijs verschillend waren: een kapitein, een piraat, een bemanningslid, de hoofdpersoon Aza, de twee moeders (!!) van haar beste vriend en haar eigen moeder. Dit was onwijs verfrissend en fijn om te lezen. De spanning is ook goed opgebouwd en de verhaallijn van het boek was niet echt voorspelbaar afgezien van de handelingen van de hoofdpersoon.
De nadelen van dit boek zaten hem heel erg in de young adult cliches. Je krijgt de klassieke 'chosen one' trope, samen met de 'opeens is ze beter dan iedereen zonder jaren training' zooi en de love triangle tussen haar beste vriend en de mysterieuze, donkerharige bad boy. Dat was heel jammer, omdat dat juist tropes zijn waar ik toch wel een hekel aan heb.
Over het geheel gezien is de uitkomst dus een 5,5/10. Misschien net een zesje.
Ik ga denk ik ook niet het vervolg lezen, al ga ik nog wel even fanart opzoeken of maken. Vogelmens-aliens zijn toch wel erg cool :)
Adam Lambert concert
Afgelopen woensdag had ik eindelijk de kans om Adam Lambert live mee te maken, en het was de beste ervaring ever. Dit was het derde concert waar ik tot nu toe heen geweest ben, en ik was eerst altijd van mening dat concerten niet echt iets voor mij waren: te veel mensen, te weinig ruimte, te warm, te harde muziek, etc. Maar dit, oh dit was iets anders. Het was idioot hoe geweldig dit was. Alles was perfect: Adam's stem kwam rechtstreeks uit de hemel en hij heeft geen verkeerde noot laten vallen, alles klonk nog een miljoen keer mooier dat welke opname dan ook, de lichteffecten waren geweldig, het geluid was perfect afgesteld en niet te hard, de twee back-up dansers/zangers waren een show op zich en hadden onwijs veel lol, de band was super, de setlist was perfect (alsof hij mijn persoonlijke favorieten had uitgekozen) en het publiek was niet drammerig, schreeuwerig of irritant. Het enige wat ik erop aan te merken had was dat het te snel afgelopen was. Maar verder had het niet geweldiger kunnen zijn. Het kaartje was 39 euro, maar achteraf gezien was het minstens 80 euro waard. Wat een show. En Adam had er echt lol in en was nog knapper in het echt dan op foto's.
Als je ooit de kans hebt: ga naar een Adam Lambert concert.
The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Op dit moment ben ik het laatste deel van deze serie aan het lezen, dus ik ga er nog niet te veel over zeggen. Dat bewaar ik tot ik het helemaal uit heb.
Wel moet ik even kwijt dat ik stiekem hoopte dat Sadie over zou stappen naar the dark side, gezien het feit dat ze nogal flexibel is met regels en graag overal tegenin gaat. Het is zo'n 'what if' in mijn achterhoofd als ik de boeken lees.
Filosofie
Vandaag had ik de proefstudeerdag filosofie bij de Universiteit Leiden, en ik denk dat dit het is. Ik heb geen idee waar ik over 6 jaar ben en hoe ik terecht ga komen, maar filosofie maakt me blij en ik vind het echt leuk. Bovendien heeft Leiden vrij veel contacturen (wat fijn is vanwege mijn tekort aan discipline) en vind ik de stad ook gewoon heel leuk. Ik heb een zwak voor die kleine knusse oude steegjes, bruggen en klinkerstraatjes.
Het is wel een grote stap, toch de keuze maken. En het gaat niet makkelijk worden. Maar ik heb het idee dat het wel de juiste keuze is.
Flynn
Het is vandaag precies een maand geleden dat Flynn werd ingeslapen. Mijn maatje. Ik heb in mijn hele leven nog geen enkele pony gereden die ik kon sturen op gedachten en die zo ontzettend haar best deed voor je. Rijden op haar voelde echt als samenwerken en plezier hebben. En het ging lang niet altijd perfect, maar ik ben eeuwig dankbaar voor de momenten die we samen hadden.
Flynn had een erfelijke afwijking aan haar hoeven (HWSD) die ervoor zorgden dat ze elke zomer een paar maanden kreupel stond en pijn had. Maar als ze er dan weer bovenop kwam, was ze dolgelukkig en begon ze meteen weer rond te rennen om te laten zien dat ze weer aan de slag kon. Maar dit jaar werd ze in de herfst niet beter. Heel af en toe was er een dag dat ze weer goed liep, maar verder had ze onwijs veel pijn. We weten niet of het door het warme weer kwam, of door de regen, of door de hoefbevangenheid die erbij kwam, maar uiteindelijk ging het echt niet meer. Toen begon zelfs de eeuwig optimistische Flynn op te geven.
Het stomme is dat het voelt alsof ze al jaren weg is. We hebben een week afscheid kunnen nemen, en ze was ook echt volledig weg na ze ingeslapen was, maar het is zo raar. De eerste week was vreselijk: een box minder uitmesten, een bak minder voer maken, drie witte connemara's in de paddock in plaats van vier, geen pony meer om de hele middag te knuffelen, borstelen en masseren (haar spieren waren aan het verstijven). De week daarop ben ik nauwelijks geweest, omdat ik er steeds weg ging met een zwaar gevoel. Bibi, Flynn's beste vriendin, was in de war en moest echt wennen.
Ondertussen is het bijna weer normaal. Maar het voelt nog steeds niet echt, en tegelijkertijd heb ik het al volledig geaccepteerd.
Verdriet en emoties zijn raar.
Anyways, dit alles verklaard hopelijk de emotionele rollercoaster op het moment. Het is ondertussen al middernacht geweest, dus alle 'vandaag' zijn eigenlijk 'gisteren'.
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Labels:
boek reviews,
boeken,
concerten,
magonia,
rick riordan,
the kane chronicles
dinsdag 23 februari 2016
Ghibliiiii
Hallo internet! Ik ben er weer. Ik was gisteravond een nieuwe post begonnen, maar toen kreeg ik heel slecht nieuws en zat ik de rest van de avond te janken. Gelukkig was het vals alarm (voor nu) en ondanks het feit dat ik me zeeeer belabberd voel (yay, verkoudheid!), is alles verder okee.
Het voordeel van ziek zijn is dat je een goed excuus hebt om comfy kleren te dragen, jezelf op te rollen in dekentjes en de hele dag feel goed films te kijken. Dus ik ben begonnen aan de Studio Ghibli films, met als eerste Howl's Moving Castle. Ik snapte de helft van het plot niet (waarom was Sophie's ouderdomsvloek opeens weg?), maar de animatie was ZO MOOI en ik heb zo'n enorme zwak voor grenzeloze fantasie. Een pratend vuurtje? Hell yes. Een springende vogelverschrikker die een handje helpt? Sign me up. Een enorm lopend steampunk kasteel? Awesome. Ik heb er dus absoluut geen spijt van gehad. Calcifer was mijn favoriet denk ik.
Ik heb net ook de tweede Studio Ghibli film gezien, Spirited Away. Opnieuw heerlijk, vooral ook omdat het zo ontzettend anders is dan ik gewend ben! De ouders doen het een keer fout voor de verandering en luisteren niet naar hun dochter, en Sen heeft zelf de touwtjes in handen. Ze deed me een beetje denken aan Tiana uit Princess and the Frog, vanwege het 'als je iets wil bereiken moet je er hard voor werken' thema. Maar wiens idee was het om de film een open einde te geven? Ik kan daar NIET GOED TEGEN. Ik heb closure nodig. Ik had een reunie en een happily ever after nodig voor Haku en Sen. En misschien een verklaring voor het feit dat Haku zichzelf in een draak kan veranderen.
Ik heb ondertussen ook deel 1 van de Kane Chronicles van Rick Riordan gelezen. Gezien het feit dat ik al zijn andere boeken nu gelezen heb, moesten deze ook maar eens. Tot nu toe ben ik echt dol op Carter. Iedereen lijkt Sadie als favoriet te hebben, maar Carter is zo lief! Hij doet zo zijn best en in tegenstelling tot Sadie (en een miljoen andere personages uit alle media) heeft hij respect voor regels. Serieus, regels zijn er niet voor niets mensen. Soms irriteren personages met een 'rules are ment to be broken' mentaliteit me ontzettend, omdat ze in allerlei situaties verzeild raken die makkelijk hadden kunnen voorkomen.
Verder was Bast echt geweldig. Het is de kattentante, maar dan de extreme versie daarvan. Heerlijk.
Persoonlijk vond ik het boek wel iets te lang. Het was grotendeels een introductie en uitgebreide uitleg over de Egyptische goden en de Egyptische cultuur, terwijl de verhaallijn soms volledig naar de achtergrond verdween. Bovendien spelen de bijna 500 pagina's zich allemaal af binnen 5 dagen ofzo, wat niet heel geloofwaardig over komt. Die dagen lijken 10 uur langer dan normaal te duren.
En dan is er ook nog de vertelstijl die me niet helemaal lag. Het idee is leuk, een transcript van audio-berichten, maar het voelt zo nep, juist door alle details. Niemand onthoud alles zo goed, en als het vanuit de ik-persoon geschreven is, merk je dat veel minder dan hier.
Ondanks dat alles ben ik toch wel benieuwd naar het volgende deel. Deze serie is maar drie boeken lang in plaats van vijf, dus dat scheelt.
Dat was het weer voor vandaag!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Het voordeel van ziek zijn is dat je een goed excuus hebt om comfy kleren te dragen, jezelf op te rollen in dekentjes en de hele dag feel goed films te kijken. Dus ik ben begonnen aan de Studio Ghibli films, met als eerste Howl's Moving Castle. Ik snapte de helft van het plot niet (waarom was Sophie's ouderdomsvloek opeens weg?), maar de animatie was ZO MOOI en ik heb zo'n enorme zwak voor grenzeloze fantasie. Een pratend vuurtje? Hell yes. Een springende vogelverschrikker die een handje helpt? Sign me up. Een enorm lopend steampunk kasteel? Awesome. Ik heb er dus absoluut geen spijt van gehad. Calcifer was mijn favoriet denk ik.
Ik heb net ook de tweede Studio Ghibli film gezien, Spirited Away. Opnieuw heerlijk, vooral ook omdat het zo ontzettend anders is dan ik gewend ben! De ouders doen het een keer fout voor de verandering en luisteren niet naar hun dochter, en Sen heeft zelf de touwtjes in handen. Ze deed me een beetje denken aan Tiana uit Princess and the Frog, vanwege het 'als je iets wil bereiken moet je er hard voor werken' thema. Maar wiens idee was het om de film een open einde te geven? Ik kan daar NIET GOED TEGEN. Ik heb closure nodig. Ik had een reunie en een happily ever after nodig voor Haku en Sen. En misschien een verklaring voor het feit dat Haku zichzelf in een draak kan veranderen.
Ik heb ondertussen ook deel 1 van de Kane Chronicles van Rick Riordan gelezen. Gezien het feit dat ik al zijn andere boeken nu gelezen heb, moesten deze ook maar eens. Tot nu toe ben ik echt dol op Carter. Iedereen lijkt Sadie als favoriet te hebben, maar Carter is zo lief! Hij doet zo zijn best en in tegenstelling tot Sadie (en een miljoen andere personages uit alle media) heeft hij respect voor regels. Serieus, regels zijn er niet voor niets mensen. Soms irriteren personages met een 'rules are ment to be broken' mentaliteit me ontzettend, omdat ze in allerlei situaties verzeild raken die makkelijk hadden kunnen voorkomen.
Verder was Bast echt geweldig. Het is de kattentante, maar dan de extreme versie daarvan. Heerlijk.
Persoonlijk vond ik het boek wel iets te lang. Het was grotendeels een introductie en uitgebreide uitleg over de Egyptische goden en de Egyptische cultuur, terwijl de verhaallijn soms volledig naar de achtergrond verdween. Bovendien spelen de bijna 500 pagina's zich allemaal af binnen 5 dagen ofzo, wat niet heel geloofwaardig over komt. Die dagen lijken 10 uur langer dan normaal te duren.
En dan is er ook nog de vertelstijl die me niet helemaal lag. Het idee is leuk, een transcript van audio-berichten, maar het voelt zo nep, juist door alle details. Niemand onthoud alles zo goed, en als het vanuit de ik-persoon geschreven is, merk je dat veel minder dan hier.
Ondanks dat alles ben ik toch wel benieuwd naar het volgende deel. Deze serie is maar drie boeken lang in plaats van vijf, dus dat scheelt.
Dat was het weer voor vandaag!
Tot morgen/overmorgen/ooit!
❤ Elisah
Labels:
boeken,
film reviews,
films,
rick riordan,
studio ghibli,
the kane chronicles
Abonneren op:
Posts (Atom)