Een open brief aan iedere niet-gehandicapte

Beste lezer,

Op 3 mei 2018 was mijn moeder slachtoffer van een aanrijding. Een tegenligger kwam op de verkeerde weghelft terecht en reed met zo'n 80 kilometer per uur tegen mijn moeder's auto. Ambulance en zelfs trauma-helicopter kwamen eraan te pas, en ze hebben mijn moeder uit de auto moeten zagen om haar vrij te krijgen. Ze was nog bij, maar in shock. Mijn jongste zusje kreeg thuis een hulpofficier aan de telefoon. 'Het valt mee,' zei hij. 'De ander is er erger aan toe.' Toen mijn vader thuis kwam zijn we met z'n drieën - mijn middelste zusje was op vakantie - naar het ziekenhuis in Alkmaar gereden. Daar aangekomen bleek het helemaal niet mee te vallen. Ze zag er vreselijk uit, bloed in haar mond, een ingevallen oog, en verder verstopt onder de dekens om ons het beeld van de open botbreuk in haar been te besparen. De lijst met gevonden breuken leek met het uur toe te nemen, en toen bekend werd dat er een scheurtje in haar aorta zat, werd ze met een ambulance overgebracht naar Amsterdam om daar geopereerd te worden. Tot diep in de nacht zaten we daar, wachtend op nieuws. De operatie duurde langer dan verwacht, maar ging gelukkig goed. Ze hadden stands geplaatst in haar aorta en een ader naar haar arm, en een metalen constructie vastgemaakt aan het gebroken been om het tijdelijk te stabiliseren.
De weken erna werd duidelijk hoe groot de schade was. Mijn moeder wist zich het ongeluk niet te herinneren, maar de gevolgen waren duidelijk zichtbaar. Scheur in haar oogkas. Losgeraakt jukbeen. Gebroken bovenkaak en neus. Twee hechtingen in haar gezicht. Gebroken sleutelbeen. Gebroken rib. Gebroken borstbeen. Klaplong. Beschadigde mild. Beschadigde lever. Open botbreuk aan het linker bovenbeen, waarbij een deel verbrijzeld was en zelfs een stuk miste. Gebroken scheenbeen. Op drie plekken gebroken hiel. Drie vingers die niet meer bewogen konden worden en wazig zicht. En oneindig veel schrammen en blauwe plekken.
Toen we haar auto leeg gingen halen kwam het pas echt aan hoeveel geluk ze gehad heeft dat ze het overleefd had. We vonden een stuk bot terug klem naast haar stuur. De motor van de auto lag los op de grond. Haar bril was nog heel.

Sindsdien is er anderhalf jaar voorbij gegaan. Een periode waarin mijn moeder veel pijn geleden heeft, operaties ondergaan heeft, en heel veel heeft moeten revalideren. Ze is een tijd in het ziekenhuis gebleven, en daarna een nog langere tijd in Heliomare, terwijl we thuis ons best deden om het huis toegankelijk te maken voor de rolstoel waar ze langzaamaan mee kon gaan oefenen. Mijn vader reed elke avond heen en weer naar Wijk aan Zee met avondeten in verband met haar allergieën. Op een bepaald moment maakte ik me bijna meer zorgen om hem dan om haar: hij leek op het randje van een burn out. Gelukkig ging het beter toen mijn moeder eindelijk naar huis kon.
Ondertussen hebben we een nieuw toilet, de oprit is opnieuw betegeld, naast de douche staat een douchestoel, en de oprijplaten voor de opstapjes in het huis zijn niet echt meer nodig. Mijn moeder, eerst gebonden aan de bank, is mobieler geworden en kan ondertussen haar rolstoel laten staan en korte afstanden met (en soms zelfs zonder) krukken lopen. Ze kan een beetje fietsen als ze niet te veel pijn heeft, en mag zelfs weer autorijden.

Vandaag gingen we een kerstboom die ooit van mijn opa was ophalen bij haar zus in Amsterdam. Mijn moeder reed, en ik was mee voor het tillen. Steile trappen lopen is nog steeds niet mogelijk voor haar, en tillen ook niet. Toen de kerstboom eenmaal in de auto zat, reden we door naar een 'Heliomaatje' van mijn moeder. Een Koerdische vrouw van een jaar ouder dan ik, die voor de rest van haar leven in een rolstoel zal zitten. Heliomare zit vol lotgenoten, en mijn moeder heeft er een aantal onverwachte vriendschappen aan over gehouden. Na wat fanta en een rondleiding in het huisje waar ze woont gingen we weer op huis aan. Onderweg praatten we over privileges, en hoe mensen leren kennen je ogen kan openen voor andere perspectieven en ervaringen.
We besloten nog even langs de Albert Heijn te gaan. De gehandicapten-parkeerplaatsen waren beide vol, dus dan maar een gewone. Ik nam mijn moeder's rugzak op mijn rug terwijl ze haar krukken van de achterbank haalde.
We liepen naar de ingang.
Een man loopt naar buiten.
Hij werpt een blik op mijn moeder's krukken.
En zegt
'Kan ook best zonder'

Een paar maanden terug miste mijn moeder nog steeds zo'n 50% van het bot in haar bovenbeen.

'Kan ook best zonder'

De voet waarvan haar hiel gebroken was doet nog steeds pijn bij elke stap die ze zet.

'Kan ook best zonder'

Ik zal heel eerlijk zijn. Het is ondertussen een uur geleden dat we de Albert Heijn inliepen, en ik kan nog steeds niet goed zeggen of ik spijt heb dat ik niet een van mijn moeders krukken gepakt heb om hem in zijn gezicht te slaan. Ik ben in lange tijd niet zo boos geweest.

Dus, lezer, hier is de moraal van het verhaal. Neem aan dat je niets weet. Wat je ook denkt als je iemand ziet die opstaat uit een rolstoel om een deur open te doen, of als je iemand die er gezond uit lijkt te zien zijn auto ziet parkeren op een gehandicapten-parkeerplaats, onthoudt dat je geen idee hebt hoe het leven van die persoon is. En als je waarde hecht aan de wereld een beter plek maken voor iedereen, overweeg eens je te verdiepen in de ervaringen van anderen. Of dat nu gehandicapten zijn of zwarte mensen, homoseksuelen, arme mensen, ouderen, mensen met een persoonlijkheidsstoornis, immigranten, etc.

En als je niets goeds te zeggen hebt tegen iemand die je tegenkomt op straat, zeg maar gewoon niets.

Met vriendelijke groet,

Elisah

De uitzonderingen-lijst

Hallo internet! Dit is waarschijnlijk het laatste deel van deze planten-reeks. Tenzij iemand heel graag wil dat ik nog mijn verzorgings-kennis deel (ik heb een prachtig documentje van zo'n 10 pagina's over het verzorgen van vetplantjes, zelf opgestelt). Maar eerst: de verlanglijst!

1. Aeonium arboreum "Zwartkop" (wordt ook wel aangeduid als Aeonium arboreum var. atropurpureum). Aeoniums zijn echt prachtig, maar dit is de allermooiste. Super donker, soms zelfs zo goed als zwart. Sommige Aeoniums blijven plat op de grond, maar deze krijgt echt een stam met rozetten eraan. Ik weet dat ze er eentje hebben bij de Dekatuin in de buurt, maar ik heb er momenteel geen ruimte voor. Als ik uiteindelijk het huis uit ga, neem ik er een.
Persoonlijk vind ik de Aeonium "Starburst" en de Aeonium "Mardi Gras" ook echt geweldig. Zo kleurrijk en fel!

2. Echeveria "Rainbow". Wat een beauty. Zoveel kleur! Het is een variegated cultivar van de Echeveria "Perle von Nurnberg". Ze zijn redelijk zeldzaam, maar ik vind ze echt geweldig. Ik zou er dolgraag eentje hebben! Wie weet staat er ooit een in mijn vensterbank.

3. Echeveria nodulosa. Een Echeveria die er heel anders uiziet dan de Echeverias die ik al heb. Dunnere, langere bladeren met donkerrode lijnen? Heel cool. Ze worden ook wel 'Painted Echeveria' genoemd.

4. Aloe Polyphylla (ook bekend als Spiraal Aloë). Deze planten krijgen bijna nooit stekken, en zijn niet te stekken met bladeren. De enige manier om ze te kweken is dus met zaad, maar ook dat schijnt erg moeilijk te zijn. Al met al zijn ze dus zeer zeldzaam en moeilijk te houden, dus ik denk niet dat ik er ooit een zal hebben. Maar ik zou er dolgraag ooit eentje zien, want het is echt een natuurwonder: volwassen Polyphylla's hebben een symmetrische spiraalvorm. Sommigen draaien linksom, anderen rechtsom, en niemand weet wat de kant bepaalt.

5. Ceropegia linearis subsp. woodii (ook bekend als String of Hearts of Chinees Lantaarnplantje). Je zou het niet meteen denken, maar het is een vetplantje. Het zijn redelijk snelle groeiers, en zolang je ze niet te veel water geeft en niet te donker houdt, zijn ze gelukkig. Het lijkt me echt superleuk om er eentje te hebben, zo'n gordijn met blaadjes in de vorm van hartjes. Helaas heb ik momenteel geen goede plek om er een op te hangen: mijn kamer is redelijk donker, dus dan zou ik hem dicht bij het raam moeten hangen, en dat gaat hem niet worden denk ik.

6. Echeveria agavoides "Romeo Rubin". In tegenstelling tot veel andere Echeverias heeft deze geen pastelkleur. De Romeo Rubin is intens rood en heeft dikke, stevige bladeren, zonder witte waas erover ter bescherming. Ik heb nog geen enkel echt rood vetplantje, dus dit zou echt een eyecatcher zijn!

7. Acanthocereus tetragonus "Fairy Castle". Toen ik Prince kocht, hadden ze deze cactus ook. Ik ben nog een keer terug geweest, de week erna, om te kijken of ze er nog een hadden, maar nee. Misschien maar beter zo, mogelijk had die cactus hetzelfde ondergaan als Prince. Fairy Castles zijn coole groene cactussen die ik persoonlijk wat weg vind hebben van koraal. Ze hebben er een paar bij het tuincentrum tegenover mijn huis, maar die zien er geen van allen echt gezond uit. Pech!

8. Oxalis triangularis (Geluksklaver). Ik was wat video's aan het kijken op Youtube waarbij mensen hun eigen plantencollectie lieten zien, en toen ik deze zag, was ik op slag verliefd. Het is een intens paars plantje (geen vetplantje), met drie blaadjes op elke stengel. De variegated vorm heeft daarbij ook nog mooie zwarte randen. Leuke bonus: ze zijn eetbaar (smaakt naar limoen) en de blaadjes gaan dicht 's nachts.

Er zijn nog wat grotere planten die ik graag zou hebben, maar opnieuw: mijn kamer is er niet geschikt voor. Bovendien heb ik de meeste plantjes die ik momenteel heb gekocht omdat ik verliefd werd op het individu, en dat wil ik graag blijven doen. Ik begin verzamelaar-neigingen te krijgen.

Maar om toch even te noemen: Dracaena surculosa "Florida Beauty" (een Drakenbloedboom. We hebben ooit wel een enorme Dracaena in huis gehad, maar ivm ruimte hebben we die uiteindelijk weg moeten doen), Ficus elastica "Ruby" (groot fan van de variegation en de roze tint), Begonia Rex (ze zijn allemaal zo kleurrijk! Neem de "Salsa" bijvoorbeeld, of de "Harmony's Red Robin"), Begonia maculata (stippen! Rode onderkant! Cool!), een Aglaonema (opnieuw, zo veel verschillende kleurvarianten, zoals bijvoorbeeld de "Crete"), Ctenanthe burle-marxii (cool patroon op de bladeren, paarse onderkant), Calathea "Medallion" (ZO MOOI), Maranta Leuconeura "Fascinator Tricolor" (zo funky, echt geweldig), Codiaeum "Petra" (als paradijsvogels planten waren), Caladium "White Queen" (hoe bestaat deze sprookjesplant?), en als je opgelet hebt, begin je nu een patroon te herkennen: als het aankomt op kamerplanten heb ik een zwak voor coole patronen (vooral vlekjes en nerven), interessante kleurtjes, en bladeren met een donkere onderkant. Dus als ik nu ook nog even de Fittonia, Hypoestes, en Aphelandra squarrosa noem, ben je waarschijnlijk niet verbaasd.
Nog iets wat veel van deze planten gemeen hebben is dat ze het liefst zich in een heel vochtige omgeving bevinden. Nog iets wat AL deze planten gemeen hebben is dat ze ruimte innemen die ik momenteel niet heb. Dus voor nu bewonder ik ze van een afstandje.

Hoe dan ook, neem even een momentje om al deze prachtige plantjes te bewonderen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Dat was het weer voor de plantenposts! (Voor nu in ieder geval...) Dus zoals altijd:

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Even voorstellen: de baby's

Hallo internet!

Prince en Patricia zijn niet de enige met een naam, en Prince was misschien de eerste plant waar ik gehecht aan geraakt ben, maar het is zeker niet de laatste! Dus hierbij wil ik graag even mijn huidige plantjes voorstellen.

Patricia (Pilea peperomioides, 'pannekoekplant'). Ze begon ooit met drie kleine ronde blaadjes, maar heeft ondertussen 15 grote bladeren, een sterk stammetje, en 4 nieuwe stekjes. Ze groeit uitbundig en snel, en ondertussen weet ik precies hoeveel water ze nodig heeft en wanneer. Ze moet wel elke paar dagen even gedraaid worden, want ze groeit naar het licht toe. Momenteel is Patricia mijn enige niet-vetplant.
Prince (Echeveria "Purple Pearl"). Een variant van een van de meest bekende Echeverias: de Echeveria Perle von Nurnberg). Ah, Prince. Nog steeds zo prachtig paars met roze, en de bladeren glitteren in de zon, maar echt een zorgenkindje.
Jupiter (Haworthiopsis attenuata var. radula, al zie ik deze plant ook aangeduid als Haworthia fasciata "Concolor"). Ik ben dol op Jupiter. De naam, net als bij de voorgenoemde plantjes, klikte meteen. Niet vanwege de Romeinse oppergod, eerder vanwege de planeet. Jupiter groeit een stuk langzamer, maar heeft me wel een prachtige bloemstengel gegeven eind april! Ik was zo blij toen ik het zag. Iets minder blij toen de stengel na twee weken al zo'n 25 centimeter was en zich uitstrekte over mijn vensterbank. De stengel is uiteindelijk 53 centimeter geworden, met twee vertakkingen en een heleboel kleine witte bloemetjes.

Dawn (Echeveria lilacina). Ik twijfelde eerst nog of ik haar niet liever Rose wilde noemen (omdat 'a single pale rose' me te binnen schoot toen ik haar zag), maar Dawn past beter: de kleur is heel licht, maar heeft een blauw-groene gloed en zacht roze randjes, net de kleuren van een zonsopkomst. Ik heb nog een beetje moeite met de hoeveelheid water, het is me al eens gebeurt dat ze na 2 weken nog in vochtige grond stond. Niet ideaal. Gelukkig gaat het nog goed.
Silk (Aristaloe aristata). Ik ben nog steeds niet helemaal tevreden met de naam, maar ik ben dol op het plantje. Je kunt aan de bladeren voelen of ze nog genoeg watervoorraad heeft, en op Patricia na groeit ze het snelst. Ik ben dol op de stipjes en streepjes en de uiteinden van de bladeren. En de stekjes die ze uit zet zijn top! Ze doen het goed, en ik heb er al eentje cadeau gedaan aan iemand.

Roxy (Echeveria pulidonis). Mijn derde Echeveria. Een stuk dunnere en langere bladeren, met prachtige rode randjes. Roxy is ook best gegroeid sinds ik haar heb. Het is jammer dat ze nu in de zomer iets minder intens gekleurd is, maar ze is er niet minder mooi om!

Arum (Echeveria shaviana, waarschijnlijk, frillies lijken ontzettend op elkaar dus het kan ook een kruising zijn). Op dit punt had ik tegen mezelf gezegd: okay, iets langzamer aan, dit loopt een klein beetje uit de hand. Ik had een lijstje gemaakt met uitzonderingen, en een frilly Echeveria stond ertussen. Dus toen ik deze kleine baby zag bij het tuincentrum tegenover mijn huis, kon ik het niet laten. Arum is nu nog heel groen, en wil niet heel lekker wortelen in zijn nieuwe potje, maar dat komt wel. Het wordt vast een prachtplantje later! De naam is een verwijzing naar het hagedismonster uit The Penumbra Podcast, vanwege de frills.
Mara (Agave victoriae-reginae). Mijn eerste Agave! Agaves zijn heel langzame groeiers, dus het gaat jaren duren voor ze die prachtige glas-in-lood look heeft en echt een dichte bol stekels is, maar het gaat het wachten zo waard zijn. Ik vond haar online, bij ikhebeencactus.nl. Ik heb haar (en de volgende twee) op kunnen halen in Limmen, waar ik meteen even een tour kreeg door de vetplanten-kas van de eigenaars. Ik moet zeggen, zo'n kas is wel echt een droom. Of nog beter: een serre.
Calcifer (Sempervivum calcareum "Fire Dragon"). De naam is "Fire Dragon". Geef me eens ongelijk dat ik deze baby in huis gehaald heb. Dit vetplantje heeft een stuk stuggere bladeren dan de Echeveria's, en de naam geeft ook al aan dat het een stuk robuustere soort is. Sempervivums kunnen meestal buiten blijven in de winter, en groeien in het wild op rotsen. Deze heeft ook een prachtige dichte rozet. Calcifer is vernoemd naar het vuurduiveltje uit Howl's Moving Castle.
Comet (Aloe "Starfire"). Eigenlijk een ongelukje: toen ik Mara en Calcifer op ging halen, mocht ik gratis een stekje meenemen als bonus. En Comet is toch wel echt een schatje met haar donkere bladeren met rode randen en stippen. Ik wist dat mijn zusje Ciara zou mopperen dat ik haar aan het kopieren was (zij had immers ook een Aloe), maar het kon me niets schelen. En de naam klikte meteen! Wat ook erg fijn is dat je duidelijk kan zien wanneer ze water nodig heeft: de bladeren krullen een beetje op naar binnen als ze ietwat uitdrogen.

Nico (Echeveria affinis "Black Knight"). Deze stond op mijn uitzonderingen-lijstje, dus toen ik haar tegenkwam als enige exemplaar in de Dekatuin moest ik hem wel meenemen. Ik heb haar pas een week, dus ze moet nog een beetje wennen, maar ik ben groot fan van de look. Ze is echt pikzwart, en ziet eruit als de rebelse dochter die door haar goth/punk fase gaat en heerlijk uit de toon valt bij de anderen, die netjes in pasteltinten gehuld zijn. Ik ben nog niet helemaal zeker over de naam, ik wilde haar eerst Nakia noemen, naar het personage uit Black Panther, maar dat paste gewoon niet helemaal. Dit plantje is te edgy. Dus momenteel heb ik haar vernoemd naar het Marvel-personage Nico en het Percy Jackson-personage Nico.
Sproet (Echeveria chihuahuaensis, waarschijnlijk). Sproet en de overige plantjes zijn pas gisteren bij de familie gekomen. Sproet had ik al gespot toen ik Nico mee naar huis nam, maar besloot haar toen niet mee te nemen omdat ze niet op mijn uitzonderingen-lijstje stond en ik al een Echeveria met rode puntjes had (Roxy). Maar een week later dwaalde ze nog steeds door mijn hoofd, dus toen ik een potje ging halen en zag dat ze er nog was, heb ik haar toch maar meegenomen. Ik hoop dat het lichtblauwe kleurtje een beetje blijft.

Elsa (Pachyveria "Bea"). Ik had niet verwacht dat ik verliefd zou worden op een Pachyveria, maar toen ik deze zag kon ik haar niet achterlaten. Ze ziet er redelijk sneu uit: mist wat blaadjes, en de blaadjes die ze heeft zijn niet allemaal even goed. De aarde was vochtig, dus ik hoop dat er geen rot is in de wortels, maar we zullen zien. De bladeren die wel gezond zijn, zien er prachtig uit: er zitten patronen in de witte bescherminslaag. Dat is ook de reden dat ik haar Elsa genoemd heb. Ik probeer me nog niet te veel te hechten, omdat ik niet weet of het goed gaat komen, maar ik wilde haar zo graag een kans geven.
????? (Echeveria setosa var. deminuta). Wat een verrassing toen ik deze baby tegenkwam bij het tuincentrum aan de overkant! Ik had nog een 'fluffy' Echeveria op mijn uitzonderingen-lijst staan, en zo'n kleintje neemt toch niet zoveel ruimte in. Bovendien is het donkerblauwe kleurtje zo leuk! Dit plantje heeft nog geen naam, dus ik sta open voor suggesties. Liefst iets piraterigs, de haartjes doen me denken aan baardstoppels :p

Rembrandt (Echeveria "Fabiola", waarschijnlijk). Deze mooie donkergroene Echeveria had ik al gespot toen ik Arum kocht, en is nooit echt uit mijn achterhoofd verdwenen. De bladeren zijn bijna driehoekig en zien er cool uit, en ondanks dat er iets te weinig licht was in het tuincentrum om de compacte vorm helemaal te behouden, vind ik het een mooi plantje. Het is jammer dat de bloemstengels afgeknipt zijn, het had leuk geweest om die te zien!

Ik heb momenteel ook nog twee stekjes van Silk (een heet Archie, de ander heeft geen naam, ik probeer me niet te hechten zodat ik ze cadeau kan doen), en vijf bladstekjes van Dawn (ze groeien zo goed! Ieniemienie rozetjes). Een van de bladstekjes gaat mee met mijn zusje Fiona als ze het huis uit gaat. De bladstekken van Prince willen maar niet wortelen helaas, maar ik geef nog niet op. Alle kleintjes staan nu op mijn bureau, omdat mijn vensterbank ondertussen echt vol is.

Ik heb per ongeluk ook een plant beneden geadopteerd. Mijn moeder heeft wat planten geerfd toen mijn opa stierf, waaronder een Vioolbladplant (Ficus lyrata, 'Fiddle-Leaf Fig'). Die heeft het super moeilijk gehad met de overgang naar ons huis, en heeft flink wat bladeren laten vallen. De bladeren zien er nog steeds niet helemaal goed uit en er is weinig groei. Ik denk dat het niet vochtig genoeg is (het zijn immers van origine regenwoudbewoners). Ik heb de plant Fenris genoemd, omdat de bladnerven lijken op de patronen op de huid van het gelijknamige personage in Dragon Age 2. Ondanks dat het geen vetplantje is, ben ik er toch gehecht aan geraakt. Ik kom nu eens per week even langs met een stofdoek en een plantenspuit.

Ik ben dolgelukkig met al mijn plantjes, al moet ik me nu wel echt in gaaan houden. Meer ruimte heb ik momenteel niet. En plantjes brengen blijvend geluk, in tegenstelling tot bloemen die met een week op zijn.

Morgen komt nog een laatste deel in deze serie: mijn uitzonderingen-lijstje (oftewel: mijn verlanglijstje). Want er zijn nog een boel prachtige vetplantjes die ik niet heb!

Tot morgen!

❤ Elisah

Succulents & Sunshine

Hallo internet! Tijd voor wat nieuwe blogposts!

De 'writer's block' (zie de post van november vorig jaar) is niet weggegaan helaas, en ondertussen ben ik er ook wel achter dat het niet simpelweg een writer's block is maar dat er meer mis is. Het gevolg is in ieder geval dat ik geen woorden op papier kreeg voor de twee vakken die ik gevolgd heb dit semester, maar wel de wetenschappelijke naam van een heel stel vetplantjes uit mijn hoofd ken nu. Dus hier is mijn 'ik ben per ongeluk een plantenmens geworden'-post.

PLANTS
Ik heb geen geweldig reputatie als het aankomt op planten. Mijn ouders zijn allebei groot natuurliefhebber, en ondanks dat ik hun liefde voor dieren wel overgenomen heb, was ik nooit geinteresseerd in flora. Het gebeurde vaker dat we gingen wandelen met z'n allen, en dat ik als mijn vader zei 'kijk, een ruggestreeppad!' meteen naast hem stond om te kijken, gefascineerd door het bultige beestje in de berm. Maar als mijn moeder dan een paar honderd meter later zei 'kijk, leeuwenbekjes!' rolde ik met mijn ogen en liep ik alvast verder, ongeduldig als mijn ouders dan voor enkele minuten over het plantje heengebogen stonden. Diertjes waren super: van de salamanders in onze vijver, tot de roofvogels hoog in de lucht in de duinen, ik vond het top. Ik weet nog altijd de naam van de zweefvlieg die ik het vaakst ving (de blinde bij, Eristales tenax) en de prachtige libellen wiens larven in onze vijver zaten (blauwe glazenmaker, Aeshna cyanea).
Ik heb als kind wel een keer een plantje gehad. Gekregen van iemand op een verjaardag ofzo, misschien na een verhuizing. Geen idee wat voor plantje het was, ik kan me enkel rode bloemetjes herinneren. Het plantje heeft het niet lang overleefd. Gewoon vergeten.
Sindsdien heb ik geen plantjes meer gehad. Tot mijn moeder een auto-ongeluk kreeg in mei vorig jaar. Een paar maanden na het ongeluk kwamen er kenissen langs om ons sterkte te wensen. Ze waren niet de eersten, maar waar anderen aankwamen met een bosje bloemen, hadden zij voor mij en mijn twee zusjes pannekoekplantjes meegenomen. Zouden geluk moeten brengen. Het plantje deed me destijds niets, al maakte ik er uiteindelijk wel ruimte voor op mijn vensterbank, terwijl mijn zusjes die van hun een plekje gaven in de keuken. Een van de keukenplantjes heeft het niet overleefd (rot in de wortels door te veel water), maar die van mij ging wel lekker. Het duurde eventje voor ik het onder de knie had, hoor. Mijn plantje liet in eerste instantie vaak blaadjes vallen, omdat ik, geschrokken door het lot van het andere plantje, probeerde niet te veel water te geven.
Ik was nog steeds geen plantenmens, maar het was leuk om te zien hoe mijn pannekoekplantje, nu Patricia genaamd, steeds uitbundiger werd, zeker toen ik haar in een nieuwe pot zette.
En toen kwam zaterdag 2 februari 2019. We waren naar de Hema, met mam in een rolstoel, op zoek naar een warm vest. In de buurt van de ingang was een display met daarop lente-gerelateerde spulletjes, waaronder een aantal vetplantjes en cactussen in plastic. We hadden toen al een paar cactussen in huis. Mam heeft er eentje die ik ooit aan haar gegeven heb, toen ik haar vorige (die zo'n 2 meter lang was gegroeid) per ongeluk brak. Dat was jaren terug. Wat voelde ik me schuldig! Ik snapte er geen ruk van, dat ze zo verdrietig was over het verlies van die cactus, maar ik vond het vreselijk haar zo te zien. In ieder geval, naast mam's ondertussen-niet-zo-nieuwe cactus, had Ciara ook nog een drietal kleine cactusjes en een Aloe vera, gekocht bij de Ikea. Verder hadden we geen vetplanten in huis.
Het vetplantje wat ik zag in de Hema had ik ooit eens online gezien, maar nog nooit in het echt. Maar daar was ie. Een prachtige paars-roze rozet, mooi compact en rond. Ik heb mijn moeder heel lief aangekeken en gevraagd of ik haar mocht hebben, en nog voor we de winkel uit waren had ik hem al een naam gegeven. Prince. Omdat ik Purple Rain in mijn hoofd kreeg toen ik haar zag.

Eenmaal thuis heb ik haar in mijn vensterbank gezet, helemaal gelukkig. Maar mijn geluk duurde niet heel lang. Na een paar dagen merkte ik dat Prince steeds minder compact werd: ik kon opeens tussen de bladeren door de stengel zien. En met een week begon ik me echt zorgen te maken. De afstand tussen de bladeren werd steeds groter. Ik begon op internet te zoeken wat de oorzaak zou kunnen zijn, en kwam erachter dat mijn Prince een Echeveria was (waarschijnlijk een Echeveria Purple Pearl), en aan het uitrekken ('etiolating' in het Engels) was omdat ze te weinig zon kreeg. Ik besloot haar 's ochtends voor het raam van de achterdeur te zetten, 's middags in het raamkozijn van de huiskamer (uitkijkend op het zuiden), en aan het eind van de middag weer terug in mijn kamer. Helaas was het niet genoeg. De afstand werd steeds groter. (Foto hieronder is van vandaag)

Ondertussen was ik toevallig bij de Ikea langsgeweest, en was ik verliefd geworden op nog twee vetplantjes: een Echeveria lilacina en een Haworthia fasciata (tenminste, dat is wat er op hun potjes stond). En een week erna voegde ik daar nog twee baby's aan toe: een Echeveria pulidonis (zie foto hieronder) en een Aloe aristata. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat mijn Haworthia eigenlijk een Haworthiopsis attenuata var. radula is, en mijn Aloe is eigenlijk een Aristaloe.
Dankzij mijn zorgen om Prince is mijn kennis als het aankomt op vetplanten (vooral Echeverias) enorm gegroeid, en met uitzondering van Prince ziet mijn collectie er helemaal gezond en gelukkig uit.

Achteraf gezien zat Prince waarschijnlijk vol met groeihormonen, wat vaak gedaan wordt om ervoor te zorgen dat planten sneller groeien en dus ook sneller verkocht kunnen worden. Misschien ken je het wel: als je wat kruidenplantjes koopt bij een supermarkt of vergelijkbare winkel, zien ze er eerst heel goed uit. Maar binnen een week is alles dood, ondanks dat je niets geks gedaan hebt. De schok van perfecte omstandigheden naar huiselijke omstandigheden in combinatie met groeiversnellers wordt een plantje fataal. Mijn andere Echeverias zijn niet uitgerekt, ondanks dat ik die ook eind van de winter kocht, toen de dagen nog kort en relatief donker waren. Momenteel probeer ik Prince te stekken met blaadjes, maar het is me nog niet gelukt. En dat terwijl mijn lilacina stekjes groeien als kool!

Ik hoop dat Prince het overleefd, maar ik denk niet dat het nog echt goed gaat komen. De compacte vorm krijgt ze sowieso nooit meer terug (het is een onomkeerbaar process), en als ik de bladeren niet kan stekken denk ik ook niet dat onthoofden goed zal gaan. We zullen zien. Ik heb in ieder geval alles gedaan wat ik kon.

Morgen zal ik even alle plantjes in mijn huidige collectie voorstellen! Het zijn er ondertussen 22, inclusief losse stekjes (exclusief de plant beneden). Oeps.

Tot morgen!

❤ Elisah

Een brute review van Fantastic Beasts 2 (SPOILERS)

Hallo internet! Deze post is anders dan wat ik meestal post. Het is een essay over mijn ervaring van Fantastic Beasts: The Crimes of Grindlewald. Heb je de film nog niet gezien maar wil je dat nog wel, laat dit essay dan volledig links liggen, want loopt over van spoilers. Je bent gewaarschuwd!

The Crimes of Grundlewad

1. Grote gebeurtenissen in deel 1 worden ontdaan van betekenis

Allereerst blijkt Credence aan het begin van deel 2 niet dood te zijn. Daarmee is zijn dood in de eerste film, de emotionele climax, helemaal niet zwaar meer en heeft geen consequenties voor het verhaal of de personages. De dramatische scene in deel 1 wordt praktisch gezien ongedaan gemaakt.

Hetzelfde geldt voor een andere emotionele scene: de scene waarbij Queenie gedag moet zeggen tegen Jacob omdat zijn geheugen gewist gaat worden. Hij is in het verloop van de film vertrouwd geraakt met de magische wereld en is van angst naar verwondering gegaan, en dat maakt het afscheid emotioneel. De tweede film begint met dat hij magischerwijs alles nog weet te herinneren. En niet een goede 'magischerwijs': de reden ('the rain only works on bad memories!') voelt als een goedkope retcon en ontdoet de scene in de eerste film van zijn impact.

En dan is er Newt. In de eerste film een onhandige maar liefdevolle jonge man die langzaamaan opwarmt en vrienden wordt met Jacob, Queenie en natuurlijk Tina. Alle drie deze vriendschappen zijn volledig van de kaart geveegd in deze film: Jacob heeft geen oog voor hem en miept enkel over Queenie, Queenie is boos op Newt omdat hij haar manipulatieve acties afkeurt, en Tina heeft alle contact verbroken omdat ze denkt dat Newt verloofd is. Wat echt nergens op slaat. Ze hadden geen relatie in de eerste film, geen indicatie van romantische gevoelens voor elkaar, maar een artikel in een roddelblad is genoeg voor Tina om de hele vriendschap af te breken en Newt het grootste deel van de film koud en afstandelijk te behandelen, wat ontzettend kinderachtig overkwam. De opbouw van hun vriendschap werd, net als de andere twee elementen uit de eerste film, volledig van betekenis ontdaan.

En als laatste: bepaalde elementen in de eerste film worden gewoon vergeten. Jacobs bakkerij? Geen idee wat daarmee gebeurd is.

2. Het is inconsistent met de Harry Potter films/boeken of neemt betekenis ervan weg

Je kunt zeggen dat het muggenzifterij is, maar het viel me oprecht op dat de dodelijke Unforgivable Curse gebruikt werd alsof het niets was. Dit is een fenomeen wat steeds vaker terugkomt in actiefilms heb ik het idee: onbekende of insignificante figuren sterven in bosjes om te laten zien dat The Bad Guy echt echt slecht is. Echt waar. Het is ontzettend lui en ongeïnspireerd, voornamelijk omdat het de slechterik geen individu maakt met specifieke overtuigingen of motieven maar introduceert als 'slecht want hij is een moordenaar'. Niet erg overtuigend.

Nog een ander detail was het gebruik van spreuken zonder gesproken component. In de Harry Potter boeken (ik weet niet 100% of het ook aangekaart wordt in de films) wordt duidelijk gemaakt dat alleen de beste tovenaars spreuken kunnen gebruiken zonder de spreuk te zeggen, en zelfs dan kost het flink wat concentratie en moeite. Zelfs Voldemort zegt wat hij doet. Fantastic Beasts 2 begint met een scene waarin Grindlewald (en volgens mij een aantal andere tovenaars) geen enkele spreuk zegt maar wel gebruikt. Alsof het niets was. En er werd geen punt van gemaakt. Hij is machtig (dat wordt benadrukt door de personages maar minder door de gebeurtenissen) maar dat geldt niet per se voor de anderen. En trouwens, een groot deel van de spreuken die gebruikt werden (maar niet uitgesproken) fungeerden als soort kogels, er werden bijvoorbeeld vuurbollen afgeschoten een aantal keer. Goh, was dat niet praktisch geweest in de Battle of Hogwarts?

Hier en daar leek het ook gewoon inconsistent met Harry Potter. Neem bijvoorbeeld de onthulling aan het einde van de film dat Credence Dumbledore's broer Aurelius is. Aurelius, niet Aberforth, de broer waar men vanaf weet. Dit voegt totaal niet met wat we weten over Dumbledore van de originele serie, waar niets gezegd wordt over nog een broer. Niet in zijn biografie, niet door Aberforth, niet door Dumbledore zelf. Niet door de bad guys, die maar wat graag Dumbledore wilden onthullen als problematisch persoon. Bovendien voelde het ontzettend onwaarschijnlijk en maakte het de wizarding world veel kleiner: natuurlijk was het net Dumbledore's broertje voor wie Leta haar broertje inruilde op het schip. Niet erg geloofwaardig. Ook de bloedeed en de presentatie ervan klopte niet met wat eerder vastgesteld is. Het is onduidelijk wat een bloedeed anders maakt dan een onbreekbare eed, laat staan wanneer precies het smeden van de eed heeft plaatsgevonden. Was het nadat Dumbledore's zusje vermoord werd in een gevecht tussen Dumbledore en Grindlewald? Waarom zou Dumbledore instemmen met een eed als hij weet waar Grindlewald toe in staat is? En als het ervoor was, hoe hebben ze ooit dat gevecht kunnen hebben? Ze hadden een bloedeed, dus waarom zouden ze het ook maar geprobeerd hebben? Wat te zien was in de spiegel was op zijn minst onduidelijk. En trouwens, dat is niet hoe de spiegel werkt. Het laat je diepste verlangen zien, niet een pijnlijke herinnering. Zelfs als Dumbledore's grootste verlangen nog steeds zijn ex was, had hij nog steeds niet positief gestaan tegenover het smeden van de eed. Is J.K. Rowling vergeten hoe haar eigen wereldgeschiedenis is? Er is een extra Dumbledore broer, de spiegel kan herinneringen laten zien, Boggarts veranderen in ongewenste toekomstbeelden en traumatische herinneringen in plaats van iets wat doodsangst oproept, en Fawkes de Feniks kan opeens in een baby raaf veranderen. Hoe is Rowling zoveel vergeten?

Maar de meest pijnlijke scheiding tussen deze film en het originele materiaal is wel de gigantische focus op bloedlijnen en afkomst. In de Harry Potter serie ging het over hoe het niet uit maakt of je een 'volbloed' tovenaar bent of je ouders gewone mensen zijn: een volbloed kan niet veel soeps zijn terwijl Hermoine de 'brightest witch of her age' is. Je biologische familie kan vreselijk zijn, denk aan Harry's stiefouders, maar dat is niet erg want gevonden familie is waar het echt om gaat. Deze film daarentegen is doordrenkt met familiegeschiedenis en zoektochten daarnaar: Credence doet de hele film niets anders dan wanhopig zoeken naar wie zijn ouders en familie zijn, voor onduidelijke redenen. De climax ervan bevat een hele uitleg over Leta's familiegeschiedenis en relaties. Waar in de originele serie de obsessie met bloedlijnen toegeschreven werd aan het Nazi-gedachtegoed van de slechteriken, steekt het in deze film juist de kop op bij de good guys. Het was misschien een beetje te makkelijk geweest om Grindlewald een soort pre-Voldemort te maken, maar dit vervaagt enkel zijn personage. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de personages die moeten zeggen dat hij goed is met woorden, zonder een overtuigende demonstratie te laten zien. Goedkoooooop.

3. De personages lijken geschreven te zijn door een amateur die de eerste film niet gezien heeft

Waar was de liefdevolle, onhandige maar vriendelijke Newt uit de eerst film? Ik zag hier alleen een smachtende, grove tiener die kortaf was tegen de persoon die hem helpt met zijn dieren en de hele film lang verdrietige gezichten trok en zich rond liet commanderen door Dumbledore. In de eerste film was zijn kracht dat hij zijn eigen aanpak had, en zijn zorgzame natuur kon verlengen naar mensen in nood (lees: Credence). In deze film wordt hij een pion in een machtsspel waar hij niets mee te maken heeft, enkel omdat hij niet uit is op macht. Wat betekent dat hij eigenlijk geen reden had om mee te werken aan het complot. Zijn fantastic beasts waren in ieder geval geen motivatie, want die zaten er bijna niet in. Als er consistentie geweest was, had hij zich bezig gehouden met een misunderstood monster in de Amazone tijdens de gebeurtenissen in deze film. In plaats daarvan wordt hij gedwongen een kant te kiezen door zijn broer. Wat hij uiteindelijk doet en wat een Groot Moment moest zijn maar leeg overkwam. Hij was het vanaf het begin al niet eens met Grindlewald's ideeën, dus in hoeverre was het significant?

Jacob begint de film als de down-to-earth guy die hij de eerste film was: ondanks dat hij ontzettend veel van Queenie houdt, weet hij rationeel dat trouwen een ontzettend slecht idee zou zijn. Het zou ze allebei een reisje naar Azkaban opleveren, en dat was het niet waard. Logisch! Als je je partner vertrouwd heb je immers geen officiële verbintenis nodig toch? Bovendien is trouwens met zo veel risico niet iets wat je zomaar doet omdat je het wil. Daarna verloor Jacob helaas zijn charme als personage: zoals ik al zei spendeert hij de rest van de film op zoek naar Queenie, verdrietig en gebroken en zielig. Vormde echt een leuke combinatie met de sip-kijkende Newt...

Tina heeft relatief veel behouden van haar persoonlijkheid in deel 1, maar de focus lag op Tina als soort jaloerse ex (ook al was het nooit aan). Met uitzondering van het moment dat Newt haar vertelt dat hij helemaal niet verloofd is, doet ze kortaf, enigszins gemeen en vooral erg ondankbaar. Er was weinig om van te genieten of fan van te zijn met haar kinderachtige gedrag, en ze maakte het niet echt goed. Als ik eerlijk ben, had ik het waarschijnlijk meer weten te waarderen als ze beseft had dat haar gedrag niet eerlijk was tegenover Newt en haar best gedaan had om vriendelijker te zijn voordat de waarheid onthuld werd. Dan had het nog een beetje character development gehad.

Maar het ergste aan deze film was wel de vreselijke behandeling van Queenie's personage. In de eerste film wordt ze neergezet als vrouwelijk personage die zich flirty gedraagt en gedachten kan lezen. Ze gebruikt deze elementen van zichzelf om Newt en Tina te redden. Haar vrouwelijkheid is een troefkaart in plaats van haar in de weg te staan. En door haar legimancy (gedachtelezen) kan ze mensen zien zoals ze van binnen zijn, en valt zodoende voor Jacob. In de tweede film is er niets over van dit personage. In haar eerste scene blijkt ze Jacob gehersenspoeld te hebben om ervoor te zorgen dat hij met haar zal trouwen, tegen zijn wil (waarin hij 100% gerechtvaardigd was). Ze wordt boos als Newt haar acties afkeurt, en vervalt in hysteria wanneer Jacob zegt dat hij liever niet trouwt, ondanks dat hij van haar houdt. Haar introductie in deze film is als manipulatieve over-emotionele tiener die geobsedeerd is met trouwen. En dat houdt de rest van de film aan. Ze stormt weg en gaat op zoek naar haar zus Tina in Parijs, waarbij ze overkomt als een hulpeloos meisje, overweldigd geraakt door haar emoties en de gedachten van iedereen om haar heen. En blijkbaar is dat genoeg voor Grindlewald om haar naar de dark side te krijgen, ondanks het feit dat hij geen geheim maakt van zijn plannen om af te doen van alle normale mensen (waaronder dus Jacob) en ze met haar legimency zijn ware aard zou moeten kunnen zien. Haar personage was zwak, haar character arc sloeg nergens op, en er werd duidelijk niet consistent omgegaan met wat ze kon en wilde. Daarbij speelde in op een vreselijk stereotype: het hysterische hulpeloze meisje. 

4. Sommige dingen zijn gewoon slecht geschreven

De vrouwelijke personages, niet alleen Queenie maar ook Nagini en Leta hingen de hele film op de mannelijke personages. Waar ze in de eerste film nog een soort onafhankelijkheid hadden, was daar in deze film niet veel van te zien. Queenie was de hele film bezig met Jacob, Nagini deed niets anders dan zich aan Credence arm vastklampen (zonder eigen motieven of doelen, haar enige rol in deze film was Credence helpen met het vinden van zijn familie en verder niets) en Leta offert zichzelf aan het eind van de film op voor Newt en zijn broer, terwijl ze juist een van de weinige personages was die nog wat interessant toevoegde aan de film. Zelfs Tina, die juist afstand neemt en haar eigen ding besluit te doen, lijkt het grootste deel van de film met Newt en zijn 'verloofde' in haar hoofd te zitten. 

Ondanks het feit dat het een vervolg is op Fantastic Beasts and Where to Find Them en deze film ook Fantastic Beasts heet (the Crimes of Grindlewald is de subtitel), zijn de fantastic beasts ver te zoeken. Ze lijken er achteraf ingeplakt te zijn. Alsof de film geschreven was en iemand vervolgens opmerkte 'uhm, moeten er niet nog monsters in zitten?' Dus hebben ze er nog even een Kelpie show ingestopt en een Zouwu om mee te spelen, in de hoop dat dat genoeg was. Maar ze voegden niets toe aan het verhaal. Zelfs de rol van Pickett, die wel relevant was voor het plot, voelde geforceerd. Ik was Pickett bijna alweer vergeten. En de Nifflers zaten er enkel in voor de verkoop van merchandise. En met de irrelevantie van de fantastic beasts wordt Newt's rol in de film onlogisch: waarom hij? Waarom niet iemand anders? Newt is een magizoologist, geen auror. Hij had geen plaats in deze film, het enige wat hem bond was zijn crush op Tina die uit de lucht kon vallen.

Nog een andere slecht-geschreven element was het introduceren van personages waar verder niets mee gedaan werd. Een voorbeeld daarvan is Newt's assistente, wiens rol is een crush hebben op Newt aan het begin van de film en daarna nooit meer genoemd worden of voorkomen. Ook Nicholas Flamel werd groots geïntroduceerd maar speelde verder niet echt een rol. En ook Leta's halfbroer verdiende beter dan zijn uiteindelijke rol. 

Al met al was er geen logische opvolging van gebeurtenissen en veranderingen in personages, werd er te veel gezegd en niet genoeg laten zien, en als ik niet beter wist, had ik je niet geloofd als je me verteld had dat dit geschreven was door de schrijver van Harry Potter. Als je dan besluit een filmserie te maken om gaten op te vullen of te verbinden met de originele serie, doe het dan in ieder geval goed en maak er iets origineels van in plaats van de ene nazi te vervangen door een ander. 

5. UGH LOVE TRIANGLES

Ahhhh, het deel van de film dat me persoonlijk het meest irriteerde. Mensen die mij persoonlijk kennen weten misschien dat ik niet heel makkelijk overtuigd ben door een romantisch plot. Tenzij het goed en niet te snel opgebouwd wordt en ik kan begrijpen waarom twee personages bij elkaar passen, doet het me niets. In dit geval was er zelfs alleen maar irritatie: relatiedrama leek de emotionele focus te zijn van deze film. Als je telt, zijn er drie mensen die interesse hebben in Newt: zijn assistente die hij volledig negeert, Tina, en Leta. Newt zelf loopt voornamelijk achter Tina aan in de film, maar hij heeft duidelijk een geschiedenis met Leta, wat Tina jaloers maakt. Deze hele situatie was uiterst vermoeiend: tussen de eerste en de tweede film lijkt Tina en Newt vriendschap volledig omgeslagen te zijn, en er zat geen opbouw in hun relatie in deze film. In plaats daarvan moest ik luisteren naar Newt die zei dat Tina kleine voeten en salamanderogen heeft. In plaats van zoveel tijd in de film te besteden aan love triangles en de drama in de relatie tussen Queenie en Jacob hadden ze beter die waardevolle tijd kunnen stoppen in het uitdiepen van personages en het aan elkaar knopen van gebeurtenissen. Dat had voor een veel beter geheel gezorgd. Deze drama maakte de film niet beter, eerder slechter en vermoeiender. 

(En p.s. niets was ongeloofwaardiger dan het idee dat Jude Law's Dumbledore ooit verliefd was op deze Grindlewald. Hij was zo lelijk, hoe kan dat ooit aantrekkelijk zijn?)

7. Elisah, was er dan echt niets goeds aan deze film?

Een begrijpelijke vraag. Ik was dol op de eerste film. Ik was dol op de magische wezens, de manier waarop Newt ermee omging, de humor, de personages, en vooral ook Newt. Ik zag mezelf in Newt: comfortabeler rond dieren dan rond mensen, niet zo handig in sociale interactie, moeite met mensen aankijken. Zorgzaam en behulpzaam zonder zijn introversie te verliezen. Ik was er zo blij mee. Ik had nooit eerder zo'n personage gezien, laat staan als hoofdpersoon in een actiefilm. Dat in combinatie met de prachtige monsters zorgde ervoor dat ik onwijs uitkeek naar de tweede film. Helaas werd dat steeds minder in de aanloop naar de film. Eerst het schandaal rond Johnny Depp die aangeklaagd werd voor huishoudelijk geweld en de steun van J.K. Rowling, wiens eerste serie ging over een slachtoffer van huishoudelijk geweld (kun je je voorstellen hoe pijnlijk dat geweest moet zijn voor fans die zich in hetzelfde schuitje bevonden, voor wie Harry Potter hoop gaf? Om te zien dat je favoriete auteur jouw pijn enkel ziet als iets met fictionele waarde?), daarna de onthulling dat de film over Grindlewald zou gaan (meer dan over fantastic beasts) maar de relatie tussen Grindlewald en Dumbledore als romantisch vaag en impliciet zou blijven, en als laatste de ophef om Nagini waar ik een volledig essay over zou kunnen schrijven. Mijn enthousiasme nam steeds meer af, maar ik wilde de film nog steeds leuk vinden. Toen mijn vriendin zei dat ze de film heel graag wilde zien, heb ik ingestemd samen te gaan, hopend dat het me positief zou verrassen. En ik zeg niet dat er geen positieve elementen van de eerste film terugkwamen in deze film: ik vond de animatie van de Kelpie en vooral ook de Zouwu echt prachtig, ik zou die scènes nog wel 100 keer willen zien. En niets was herkenbaarder dan toen Newt's broer hem ongevraagd een knuffel gaf en Newt volledig verstijfde. En natuurlijk is het mogelijk dat in de volgende film essentiële uitleg zit over deze film, en dingen niet blijken te zijn zoals ze overkwamen. Wie weet heeft Queenie wel Grindlewald's kant gekozen om zijn plannen van binnenuit tegen te werken. Maar dat praat deze film als film op zich nog niet oké. Het feit dat ik een volledig essay van ruim 3000 woorden heb kunnen schrijven over wat er allemaal aan te merken was na het een enkele keer gezien te hebben, geeft wel aan dat er meer slecht dan goed was aan de film. Ik denk ook niet dat ik de deze film nog een tweede keer ga kijken of geld uit ga geven aan het vervolg.

Als laatste is het belangrijk dat ik nog even vermeld dat dit is hoe ik persoonlijk de film ervaren heb. Het is mogelijk dat jij, de persoon die dit leest, de film geweldig vond! En mogelijk was je het volledig oneens met dit essay. Dat is helemaal prima. Ieder heeft een eigen ervaring van een film, en recht op een eigen mening. Ik heb dit niet geschreven om deze film voor je te verpesten. Ik heb het geschreven omdat alle dingen die me frustreerden door mijn hoofd bleven spoken en ik het graag vorm wilde geven in dit essay. En dus heb ik dat gedaan.

Ik denk dat het tijd is om me weer te storten op huiswerk.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Writer's block, Halloween, Deltarune en nieuwe muziek

Hallo internet! Het is 20 november, precies 1 jaar en 7 maanden sinds de laatste blogpost.

Momenteel zit ik in een beetje rare situatie. Afgelopen maanden zijn goed geweest: ik ben dol op de vakken die ik momenteel volg, alles voelt weer een beetje normaal, en mentaal gezien ben ik in lange tijd niet zo lekker gegaan. Enige probleem is dat ik afgelopen week vast ben komen te zitten in een soort writer's block. Persoonlijk denk ik dat het een gevolg is van alleen maar lezen en kijken, wat passief is, en niet meer actief dingen ermee doen. Ik teken bijna nooit meer, en schrijven doe ik ook nauwelijks nu dat ik deze blog niet meer gebruik. Ik ben een toeschouwer en lijk vergeten te zijn hoe het is om zelf iets te doen. Niet erg handig als je nog 5 gedichten voor sinterklaas moet schrijven en 3x4000 woorden voor filosofie.
Dus begin ik weer bij af: deze blogpost. Lage drempel qua druk, makkelijker omdat het informeel is. Bovendien is er genoeg om over te praten als je zoveel langs ziet komen :)

Halloween
Ik heb dit jaar geen lenzen gekocht voor Halloween, maar ik heb het wel op een andere manier gevierd. Ik heb 7 grote pompoenen gekocht en wat vrienden uitgenodigd om ze samen uit te snijden. Geen van ons had het ooit eerder gedaan maar wilde het wel heel graag een keer doen, dus dit was een ideale manier om Halloween te vieren. Pompoenen uithollen is verrassend slijmerig en vies, en het hielp niet dat ze rechtstreeks van buiten kwamen en dus niet alleen slijmerig maar ook heel koud waren. Ondanks dat hadden we onwijs veel lol en waren de resultaten echt top! Ondertussen zijn de pompoenen die bij ons thuis achterbleven gestorven aan rot en schimmel, maar ze toch tot mijn verjaardag gestaan.

Deltarune
Wat Halloween dit jaar nog beter maakte was een demo/het eerste hoofdstuk van de nieuwe game van Toby Fox. Undertale is mijn favoriete game (ik heb er eerder over verteld) dus ik was dolgelukkig toen hij Deltarune aankondigde. Deltarune is niet een vervolg, maar een soort alternatief universum met deels dezelfde personages, maar een ander verhaal en een andere wereld. En ik kan je vertellen, de game heeft met op geen enkel punt teleurgesteld. De nieuwe personages zijn interessant, goed uitgewerkt, en zijn zo leuk. Ik heb echt een gigantische zwak voor de hoofdpersonages, vooral Ralsei, maar ook de sidecharacters zijn top. Het gevoel voor humor wat Undertale zo leuk maakte zat hier ook weer in, en ik heb op bepaalde momenten moeite gehad mijn lachen in te houden.

De vernieuwde battle mechanics (met meerdere personages vechten) voegen echt wat toe en krijg je redelijk snel onder de knie. Mijn fictionele familie uit Undertale weer terugzien aan het eind was erg emotioneel voor me, ik zal maar eerlijk toegeven. Het is grappig hoe Toby Fox de personages in de nieuwe wereld geplaatst heeft: sommige personages als de oude Gerson zijn er niet meer en hebben een grafsteen bij de kerk, Burgerpants werkt bij Ice-E's Pezza in plaats van het MTT resort, en Undyne is een politieagent terwijl ze hoofd van de royal guard was in Undertale.
Ik ben erg benieuwd hoe de volledige game gaat zijn. Het kan jaren duren voordat die uitkomt helaas. Gelukkig hebben we tot die tijd deze demo :)

Nieuwe albums
In de afgelopen weken zijn er vier albums uitgekomen waar ik naar uit keek: LM5 van Little Mix, Origins van Imagine Dragons, You Know I Know van Olly Murs, en The Greatest Showman Reimagined. Persoonlijk vond ik 3 van deze 4 albums licht teleurstellend.
LM5 is heel ver verwijderd van de eerste 2 a 3 albums die ze uitbrachten. Er zit weinig energie in de nummers, weinig melodie in de zang en het instrumentele deel is heel saai en simpel, met weinig verschillende geluiden of variatie. Niet dat er geen nummers tussen zitten die ik leuk vind (Notice, Think About Us, en American Boy staan in mijn maandelijkse playlist, en ik vond Told You So een lief nummer) maar een meesterwerk is dit album niet. In mijn oren klinkt het hetzelfde als de meeste popmuziek die momenteel uitgebracht wordt.
Origins leek qua sound heel erg op Evolve, waarschijnlijk omdat de nummers rond dezelfde tijd geschreven zijn. Ik hoopte zelf dat het de zonnige kant van Evolve zou zijn, met iets vrolijkere muziek (beetje als hun eerste album) maar dat viel tegen. Geen van de nummers was echt memorabel vond ik, alleen West Coast sprong eruit omdat het een stuk lichter was dan de rest en een beetje het gevoel van Take Me Home, Country Roads heeft.
You Know I Know was een aangename verrassing. Ik was Olly een beetje uit het oog verloren na Never Been Better, waar zijn muziek meer mainstream werd in vergelijking met zijn eerdere, simpele vrolijke vibe. Maar dit album is een feestje, de nummers uitgebracht voor het album waren al veelbelovend en de rest van het album was zeker geen teleurstelling. Ik ga de CD voor lange tijd draaien gok ik.
Toen The Greatest Showman Reimagined werd aangekondigd was ik meteen enthousiast. Ik draai de nummers van de film nog steeds, de soundtrack is heerlijk. Toen Reimagined uit kwam, vond ik het dus ook heel jammer om te horen dat bijna elk van de artiesten de musicalnummers zingen alsof ze hun eigen muziek zingen: zonder echt te laten merken dat ze weten wat ze zingen. De magie van muscialmuziek is dat ze een verhaal meebrengen, en dat was ver te zoeken. Een groot deel van de covers klinken dus vrij leeg. De eerste twee nummers (The Greatest Show door Panic! at the Disco en A Million Dreams door P!nk) waren goed, en Kesha zingt This Is Me met de juiste hoeveelheid emotie, maar de rest deed me heel weinig en hebben er enkel voor gezorgd dat ik de originele nummers meer weet te waarderen. Achteraf gezien had ik het kunnen zien aankomen, het is immers 'reimagined' niet precies hetzelfde gezongen door andere artiesten, maar toch vond ik het jammer.

Dat was het wel voor nu. Het was fijn om weer eens gewoon te schrijven wat ik denk, zonder de regeltjes voor academische essays en technische termen. Hopelijk heeft het geholpen, en anders heeft het er in ieder geval voor gezorgd dat ik me iets beter voel.

Tot de volgende keer/ooit!

❤ Elisah

A New Medium

Hallo internet!

In theorie zou ik op dit moment een samenvatting Medieval Philosophy moeten schrijven, maar bol.com stuurde me dit mailtje:

en de enige manier om niet dit advies op te volgen is door een blogpost te schrijven, wat minder tijd kost dan een boek lezen.

En bovendien heb ik inspiratie :)

PODCASTS
Ik zal maar meteen eerlijk zijn: deze blogpost is een schaamteloze poging mensen enthousiast te maken over mijn huidige obsessie. Want hey, er zijn eerder meta-posts over een Captain America trailer langs gekomen, dus ik vind dat het mag.
Podcasts zijn vergelijkbaar met tv-series, maar in plaats van video is het enkel audio. Dat klinkt misschien saai, maar dat is het niet. Je kunt het misschien beter vergelijken met een luisterboek, maar dan met verschillende stemmen en geluidseffecten. De grootste voordelen eraan zijn eigenlijk dat kunt genieten van verhalen tijdens het fietsen, afwassen, kranten bezorgen, etc. en het feit dat je je eigen beeld kunt vormen bij stemmen. Bovendien is het verfrissend en anders!
Op dit moment luister ik vijf podcasts, maar ik heb er nog een heel stel die ik ook wil gaan luisteren. Tijd voor een lijstje met aanraders!

Welcome to Night Vale
Dit is het moment dat je mag zeggen 'hey, Elisah, niet om vervelend te doen, maar luisterde je daar een jaar geleden niet al naar?' en je zou gelijk hebben. Dat verandert niets aan het feit dat deze podcast nog altijd geweldig is. Ondertussen zijn we de 100 afleveringen gepasseerd en is er nog altijd genoeg intrige om te blijven luisteren. De absurde humor en het omgekeerde-wereld gevoel die deze serie mee geeft houdt het interessant. Het is heerlijk anders: hoe raarder hoe normaler, en normaal is raar. En het feit dat er ondertussen een losstaand boek in dezelfde wereld bijgekomen is, en de transcripts van de afleveringen ook uitgebracht zijn inclusief commentaar maakt het des te cooler! Bovendien hoop ik in september opnieuw een liveshow bij te wonen. Ben weer onwijs benieuwd!
Welcome to Night Vale is een radioshow van een fictioneel stadje in het midden van de woestijn, waar vijfkoppige draken rondlopen, het hondenpark niet toegankelijk is voor mensen, of honden, of wie dan ook, en engelen meehelpen in het huishouden. De lichtgevende wolk die dode dieren regent sluit zich aan bij de schoolcommissie en dat huis daar ziet er misschien uit alsof ie bestaat, en het is misschien logisch dat ie zou bestaan, want er staan twee identieke huizen naast, maar uit onderzoek is gebleken dat het huis toch echt niet bestaat. Welcome to Night Vale.

The Penumbra podcast
Waarschuwing: deze podcast is diehard progressief. Wat het eigenlijk is (het eerste seizoen in ieder geval) is een originele nieuwe invulling van bekende, bestaande genres met veel clichés. De film noir private detective is biseksueel en woont in Hyperion city op Mars, waar de gender-binary eigenlijk niet meer bestaat. Zijn femme fatale is een homme fatale. De verloofde van de sheriff valt uiteindelijk voor de vrouwelijke bandiet die de trein overviel en haar ontvoerde. Een van de twee wannabe-ridders in de klassieke middeleeuwse setting is verlamd en heeft een paard waar mensen nu rolstoelen hebben. Het horrorverhaal lijkt een typische case van een spook, maar nee, het is het huis dat zijn inwoners probeert te vermoorden. Enzovoort. Het is heerlijk om niet het standaard 'oh de hoofdpersonen zijn een man en een vrouw, goh wat zou daar nou mee gebeuren' te hebben. Zoveel diversiteit, zoveel mensen die zichzelf nooit terug zien in personages en nu juist wel zichzelf terug zien, zonder alle heisa die de echte wereld ervan maakt. De Penumbra-schrijvers maken het normaal, en het is geweldig.
En als dat nog niet genoeg reden is om het te gaan luisteren: de serie afleveringen over Juno Steel, Private Investigator zijn echt ontzettend goed. Het verhaal is ontzettend sterk, spannend, en uniek. Murder, mystery and Martian artefacts. En is horror meer iets voor jou? Luister naar Shaken, als je het aan kan. Half uurtje horror om je dag mee te beginnen ;)

What Should We Draw
Geen fan van fantasy/fictie verhalen? What Should We Draw is volledig anders. Het is een podcast van twee dudes, Nathan en Caldwell, die beide cartoontekenaars zijn bij Drawfee. Het doel van de podcast is dat ze, soms met een gast erbij, er door een gesprek te voeren achter komen wat ze zouden kunnen tekenen. Het lijkt ironisch dat het audio is over iets visueels, maar ik beloof dat het echt hilarisch is. En na de podcast, zetten ze de tekening online. Om je een beeld te geven kun je de tekeningen bekijken, of de namen van de afleveringen. Zo is er bijvoorbeeld een die 'Magic Mikes and Where to Find Them' heet, een met de naam 'Art Jail', en 'CUBE'. En met tekeningen zoals dit, waar wacht je nog op?

Lore
Ik ben vandaag begonnen met luisteren en ik vind het geweldig. Dit is ook weer een heel ander soort podcast: het is informatief. Het gaat over mythes, verhalen en cultuur-fenomen en waar ze vandaan komen. De eerste aflevering gaat bijvoorbeeld over vampiers, en hoe uit de dood opgestane mensen die de levenden het leven zuur maken in verschillende mythes en verhalen voorkomen. Wist je dat de eerste 'Amerikaanse vampier' het meisje Mercy Brown was, die overleed aan tuberculose? Wat er met haar en haar familie gebeurde was inspiratie voor Bram Stoker, die Dracula schreef. De persoon die deze podcast doet heeft een fijne stem en kan goed vertellen. Ik ben ook begonnen aan The Mythology Podcast maar de persoon die dat doet heeft een uhm... enigszins saaie stem, wat vervelend is gezien het feit dat mythologie eindeloos fascinerend is. Dus waarschijnlijk ga ik daar gewoon de transcripts van lezen uiteindelijk.

The Orbiting Human Circus (of the air)
Deze podcast is gemaakt door dezelfde mensen die Welcome to Night Vale maken, wat absoluut te merken is. Als Welcome to Night Vale niets voor jou was, dan is dit ook niets. Als je Welcome to Night Vale wel leuk vond: dit gaat over een awkward congierge met een liefde voor het audiocircus gebroadcast vanaf het topje van de Eiffeltoren. Het is maf, er zijn allemaal verschillende stemmen, en je bent vrij om je eigen inbeeldingsvermogen te gebruiken om je voor te stellen hoe het er allemaal in hemelsnaam uit zou kunnen zien. Geniet van de zingende zagen en de verhalen vertellende krekel.

Wolf 359
Deze staat nog op de planning, ik kan er nog niet heel van van zeggen omdat ik enkel de eerste aflevering gehoord heb so far. Maar de eerste aflevering was wel genoeg om me meteen nog 10 afleveringen te laten downloaden, dus dat is een goed teken. Wolf 359 zijn audio-logs van Doug Eiffel, een bemanningslid op een ruimtestation die in een baan rond een rode dwerg cirkelt, op zoek naar signalen uit de ruimte. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat lopen :)

Andere podcasts op mijn to do list zijn Mabel, ars Paradoxica en The Strange Case of Starship Iris. Maar ik ga eerst the Penumbra podcast nog een keer luisteren, want het einde van seizoen 1 was wild.

Ik ga denk ik toch maar die samenvatting Medieval Philosophy schrijven nu.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps. de titel van deze post is een Undertale-reference :3

TIJD VOOR EEN UPDATE

HALLOOOO INTERNET. It's been a while. De laatste blogpost die ik maakte was wat, 5 maanden geleden? En er is veeeeel gebeurt in die tussentijd.

2016-2017
2016 is officieel ten einde gelopen nu. In zijn algemeenheid, op grote schaal, is het een zeer belabberd jaar geweest. Op kleine schaal (laten we zeggen mijn leven) eigenlijk ook wel. Al maakten de laatste maanden het weer een beetje goed.
Tijd om de 2016 bucketlist die ik maakte december 2015 door te nemen!
In 2016...
...ga ik mijn best doen meer te drinken.
Gezien het feit dat ik elke dag ruim een liter thee naar binnen gooi, mag ik denk ik wel zeggen dat ik geslaagd ben hierin. Al duurde het wel even.
...ga ik mijn best doen productiever en gestructureerder aan de slag te gaan. Geen dagenlange uitstel meer. Geen stress op de deadline. Geen mindless scrolling op het internet meer. PRODUCTIVITEIT.
Well 2015 me, you semi-succeeded. Universiteit heeft je zeer productief gemaakt, en je doet zowaar je huiswerk want het is toch best heel leuk, en je loopt eigenlijk nooit achter! Te veel druk zorgt nog steeds voor stress en licht uitstelgedrag, maar je eisen waren dan ook wel vrij hoog weet je.
...maak ik eindelijk een studiekeuze.
OH MAN DID YOU SUCCEED. CONGRATULATIONS 2015 ME. YOU DID IT.
...haal ik opnieuw het doel van 50 boeken lezen in een jaar.
Uhmmmmm... Helaas... is dat niet gelukt... 5 boeken tekort... it's a shame...
De Goodreads challenge van dit jaar staat op 30. Dat lijkt me wel haalbaar.
...blijf ik mijn best doen positief tegen dingen aan te kijken en niet te snel op te geven.
Nou ja, ik heb mijn best gedaan. Dus op dat punt ben ik geslaagd I guess.
...ga ik mijn eigen boekenkast in elkaar zetten om al mijn favoriete boeken kwijt te kunnen.
DONE. En hij is prachtig. En vol. Oeps.
...verbeter ik mijn tekenkunsten opnieuw. Oefening baart kunst :)
Kan je dit meten? Geen idee. Ik zou zeggen dat ik vooruitgang geboekt heb, maar zeker weten doe ik het niet.
...verf ik mijn plafond als glow-in-the-dark sterrenhemel
En nu is het het mooiste plafond wat ik ooit gehad heb. En staat er een Peter Pan reference, een silhouette van Toothless uit How To Train Your Dragon, en een sterrenbeeld van Flynn op het plafond.
...ga ik iets vaker sportieve dingen doen. Lekker zwemmen, schaatsen, paardrijden, boogschieten, skeeleren, etc.
No comment.
...hou ik contact met de mensen waar ik van hou maar niet heel vaak meer zie. Ik ben nog al introvert en vergeet soms bijna dat sociale contacten onderhouden moeten worden. Ik ben zo slecht in conversations starten. Maar ik ga er toch mijn best voor doen.
Altijd lastig. Ben ik erin geslaagd? Ik heb nog steeds contact met mijn dierbaarste middelbare school vriendinnen, al is het veel minder dan eerst. Gelukkig zijn echte vrienden er ook voor je als je ze een paar weken niet spreekt. Dat is wel een opluchting. En anders brengt Pokemon Go mensen wel weer samen blijkt.
Op naar een nieuw jaar, deze keer zonder goede voornemens afgezien van levensmotto's volgen. Hopelijk is 2017 iets aardiger voor ons allemaal.

Het studentenleven
Jawel. Ik ben nu een student. Het eerste semester is onofficieel ten einde gelopen nu en jongens, meisjes en anderen: ik heb het overleeft.
De eerste week was niet leuk. Het was idioot stressvol: er was zo weinig duidelijkheid over waar je je voor in moest schrijven en hoe, ik kende niemand, er leek geen specifieke boekenlijst te zijn, en mijn eerste college was in een haast onvindbaar lokaal en werd gegeven door een man die geen Nederlands spreekt en begon met 'ik hoop dat jullie de tekst die opgegeven stond als huiswerk gelezen hebben en jullie moeten de komende periode presentaties van 15 min. gaan geven in het Engels'. Dus zeker mijn eerste dag bestond uit veel paniek en onzekerheid.
Gelukkig werd het daarna beter. Ik kwam erachter dat al mijn leraren aardig en grappig zijn en houden van hun vak, dat aantekeningen maken best mee valt als alle powerpoints online komen, en dat alles onwijs interessant was. Toen ik vervolgens ook nog eens mensen leerde kennen en bleek dat wijsbegeertestudenten harstikke gezellig zijn, kon ik mijn geluk helemaal niet meer op.
Al met al heb ik nog geen moment spijt gehad van mijn keuze. Mijn eerste reeks cijfers van de deeltentamens waren allemaal boven de 7, iets wat me denk ik zelfs in de brugklas nooit gebeurt is.

De student (ik dus)
Mijn tussenjaar was niet echt leuk. Hoe beter ik me nu voel, hoe meer ik me besef hoe miserabel ik me voelde hiervoor. Gelukkig weet ik daardoor alles nog beter te waarderen. Ik neem mijn huidige geluk en gezondheid niet voor lief maar geniet er elke dag van, zolang het mag duren.
Dat houdt niet in dat alles helemaal beter is en het net is alsof er nooit iets gebeurt is. Mijn eindtentamens waren niet leuk. De week voor de kerst, dus de week dat mijn tentamens begonnen, overleed mijn opa. Niet alleen was dat vreselijk, maar dankzij de lichte achterstand in schoolwerk en de kerst was er ook geen moment om dat te laten bezinken. Mijn kerstvakantie bestond grotendeels uit leren, om de dag naar Amsterdam voor familiezaken (incl. kerst en oud-en-nieuw) en wanhopig mijn best doen niet terug te vallen in slechte gewoontes.
Heel makkelijk of obstakelloos is het dus niet gegaan. Maar ik heb het nu achter de rug, en me er nu nog zorgen over maken heeft geen nut. (Dat is nog iets waar ik aan gewerkt heb: als je er niets aan kan doen, laat het los. Klinkt makkelijker dan het is, maar het gaat.)
Voor nu ga ik even twee weken genieten van welverdiende rust. Even op adem komen, tijd doorbrengen met vriendinnen en pony's, en misschien Pushing Daisies maar weer bingewatchen.

Anyways.

Ik wilde deze post vooral schrijven omdat ik een beeld wilde vormen van hoe studeren nou eigenlijk is. Folders en informatiedagen kunnen je van alles vertellen, maar in het echt is het toch altijd net iets anders. Dus voor de mensen die tegen studeren op zien: same. En het valt best mee. Geef het wat tijd.
Daarnaast wilde ik nog iets anders meegeven. Soms lijkt het alsof goede dagen onmogelijk zijn, alsof je aan het vergeten bent hoe oprecht blij zijn precies voelt. Soms weet je van de paniek en angst niet waar je het zoeken moet en zou je het liefst jezelf zo klein mogelijk opvouwen tot je verdwijnt. En ik weet dat iedereen dit zegt, en dat het klinkt als loze woorden, maar echt. Je gevoel liegt tegen je. Je hoofd liegt tegen je. En al is het geen makkelijke weg, er is licht aan het eind van de tunnel. Het wordt echt beter. Maar je moet er wel zijn om het te ervaren. So hang in there.
Als je me een half jaar geleden vertelt had dat twee maanden lang er geen enkele slechte dag zou optreden en ik in plaats daarvan hilarische discussies zou voeren en tijd zou doorbrengen met een geweldige groep nieuwe vrienden tijdens een studie die ik echt leuk vind, had ik je nooit geloofd.

Zo zie je maar.

Dat is het weer voor deze post. Ik ben onder de indruk van mezelf tbh. Ik heb in de afgelopen dagen zoveel woorden getypt voor essays en samenvattingen dat ik niet verwachtte zoveel woorden nog over te hebben voor een blogpost, maar dit is toch wel een lang verhaal geworden.

En zoals altijd:

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

PS. Ik weet niet wie er verantwoordelijk is/zijn voor de 46 nieuwe weergaven van mijn Captain America: Civil War post (de gestructureerde van de twee), maar uhm, ik hoop dat je/jullie ervan genoten hebt/hebben?

PPS. 1.313 woorden? Dat is meer dan mijn History of Modern Philosophy essay!