Boek-marathon deel 4

Hallo internet! Tijd voor het vierde deel van de marathon. Ik heb weer drie boeken toe te voegen aan mijn review-lijstje.

De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant (review)
Er is eigenlijk maar 1 reden dat ik dit boek meenam uit de bibliotheek: mijn grote zwakte is verhalenvertellers. Nou ja, een van mijn vele zwaktes. Ik had niet echt verwachtingen van dit boek, dus ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld werd, maar het is niet een boek wat ik ooit een tweede keer ga lezen.
Op het gebied van wijze lessen was het boek sterk: als je niet kiest en niet buiten je comfort zone stapt, ga je niet erg gelukkig worden. En met keuzes komen consequenties en opofferingen. Maar helaas was het boek verder niet extreem geweldig. De schrijfstijl was standaard, er was weer een aardige dosis insta-love (not my cup of tea), de personages waren enigszins vlak en logica was soms ver te zoeken. Wat ik nog wel leuk vond was het fantasy-element van een groep pratende dieren en een groep mensen die in dieren kunnen veranderen. Daarnaast vond ik de setting en de natuur mooi beschreven.

The Second Mango - Shira Glass (review)
Okee, luister. Als ik een simpel, sprookjesachtig boek tegenkom met een lesbische, getinte prinses in de hoofdrol kan ik echt geen nee zeggen. Dat is gewoon heel erg mijn type boek. Helaas weet ik niet precies wat ik er nou van vind. Aan de ene kant vond ik de prinses en haar snazzy comebacks, de bodyguard die eigenlijk een vrouw was,het paard dat in een draak kon veranderen en alle andere originele en leuke personages en gebeurtenissen uitermate amusant (oh god dat klinkt oud), maar aan de andere kant zaten een aantal dingen me toch tegen of waren teleurstellend. De prinses was haast geobsedeerd door het zoeken naar een girlfriend en leek een crush te hebben op elk vrouwelijk personage, haar voedselprobleem was bijna overbodig (al kun je ook een argument verzinnen voor het feit dat nou eenmaal niet alles te fixen is), en Riv had best een nieuwe liefde mogen vinden. Bovendien waren de liefdesscenes niet zo goed geschreven en leken ze niet heel goed in het geheel te passen omdat de rest las als een kinderboek.
Al met al had ik gehoopt dit boek leuker te vinden.

Willful Machines - Tim Floreen (review)
Na die andere twee reviews heb ik nu weer een enthousiaste, positieve review.
Dit boek was een achtbaan met een depressieve homoseksuele zoon van een president in de hoofdrol. In een toekomst waarin robots gebouwd worden die een "vrije wil" hebben. Dit boek wil ik eigenlijk het liefst mijn filosofiedocent en mijn filosofiemattie aanraden vanwege de overwegingen over vrije wil.
Dit boek was spannend en intense en de schrijfstijl en worldbuilding was heerlijk. De personages waren verre van perfect, relatable en complex, en het verhaal en de spanningsopbouw waren onwijs goed gedaan. De plottwists aan het einde zorgden ervoor dat het alleen maar beter werd.
Het enige nadeel dat ik lan bedenken is het feit dat er sprake was van insta-love, wat ik nooit zo waardeer. Maar in dit geval was alles eromheen zo goed dat het me niet erg irriteerde.
Echt een aanrader dus!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

♥Elisah

Boek-marathon deel 3

Hallo internet! Ik heb weer twee boeken uitgelezen die ik eigenlijk van plan was een enkele review te stoppen (gezien het feit dat ze deel zijn van een serie), maar bij nader inzicht doe ik ze apart.

Het Zwarte Geheimenboek - Fiona Higgins (review)
De enige reden dat ik besloot dit boek te lezen was het feit dat het vervolg De Bottentovenaar zo'n interessante titel had en de achterflaptekst me wel aanstond. Achteraf gezien vond ik dit deel leuker.
Het concept is interessant: een pandjesbaas die geheimen koopt en ze opschrijft in een boek. Wat doet dat met mensen? Hoe werkt dat in een klein, onderdrukt dorp waarin iedereen elkaar kent?
Dat deel was naar mijn mening goed uitgewerkt. De achterdocht en wantrouw voelde logisch en daardoor werd je door alle perspectieven meegenomen. Het was een spannend boek met mensen die zich psychologisch gezien realistisch gedragen, wat me verraste omdat de doelgroep 13 jarigen was.
Wat ik wel jammer vond was hoe weinig invloed de geheimen echt hadden. Ik had verwacht dat er iets mee gedaan zou worden in de eindontknoping waarbij ze onthuld zouden worden, maar dat was niet het geval.
Hoe dan ook, het was een interessant, kort boek dat geen moment verveelde en lekker geschreven was.

De Bottentovenaar - Fiona Higgins (review)
Het vervolg op Het Zwarte Geheimenboek was alleen een vervolg van de wereld die Higgins schepte. De hoofdpersonen, plaatsen en gebeurtenissen waren volledig anders. Er waren wel verwijzingen naar deel 1 hier en daar.
Dit boek had het spannings-element als bijplot in de vorm van een moordenaar, maar helaas was dat zeer voorspelbaar. Hetzelfde geld voor de centrale verhaallijn. Er was nog wel een verassingselement aan het einde, maar de rest was minder spannend dan het eerste deel. Bovendien had ik gehoopt op iets meer magie.
Verder was het wel een aardig boek met leuke personages.

Dat was het weer voor vandaag! Ik zit heel erg te twijfelen welk boek ik nu ga lezen. De opties zijn The BFG - Roald Dahl, De Verteller van Beorga - Saskia Maaskant, The Second Mango - Shira Glassman, The Raven Boys (en vervolgen) - Maggie Stiefvater, Sabriël (en vervolgen) - ?, Willful Machines - Tim Floreen en The Rest of Us Just Live Here - Patrick Ness. Genoeg te lezen dus!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

♥Elisah

Boek-marathon deel 2

Hallo internet! Dag 2 van de boek-marathon was nogal rustig gezien het feit dat ik geen boek gelezen heb, maar enkel stukjes uit Carry On terug gelezen heb en Simon getekend heb. Gelukkig heb ik vorige week de Kane Chronicles uitgelezen en heb ik daar nog geen review over geschreven.

The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Nu ik deze serie ook heb uitgelezen, is er bijna niets meer over van Riordan wat ik nog moet lezen. De Kane Chronicles was pittig. Ik had eigenlijk best moeite er doorheen te komen, grotendeels door het formaat van de boeken. Net als de andere Riordanverse-boeken waren deze zeer plotgedreven en zat er weinig aan onderliggende laag bij. Toch waren de personages leuk en divers: de twee hoofdpersonen, Carter en Sadie, zijn van gemixte afkomst en zijn zeer verschillend. Hetzelfde gold voor alle vrienden, familieleden en goden die langs komen in de boeken.
Ook de relaties tussen de personages waren top: er was veel aandacht voor de waarde van familie en vrienden.
Waar ik me wel erg aan irriteerde waren de romance-verhaallijnen: Sadie was de helf van de tijd aan het zeuren over haar love triangle met een god en een stervende jongen (serieus) en Carter's prioriteiten lagen bij zijn obsessie voor een meisje die hem nauwelijks kende. Bovendien waren de love-interests niet heel driedimensionaal: ze kwamen veel te perfect over.
Conclusie: als je de andere Rick Riordan boeken (Percy Jackson, etc.) leuk vond en niet zoveel moeite heb met love-triangles en andere zoetsappigheid, is dit iets voor jou. Het is een leuke draai aan Egyptische mythologie.

Ik moet nu alleen de drie Percy Jackson/Kane Chronicles crossovers nog lezen, en dan wordt het wachten op Riordans nieuwe boeken. The Hidden Oracle, het eerste boek in zijn nieuwe serie met Apollo in de hoofdrol, komt volgende maand uit. En in november komt het vervolg op Magnus Chase and the Sword of Summer, mijn persoonlijke favoriet.

Naast Simon heb ik ook nog een zeeweermin (merwolf? Een zeemeermin gebeten door een weerwolf), Lardo uit Check Please!, Undertale's Undyne die piano speelt en het coolste wezen ooit met berijder getekend. Ik had een artistieke bui :)
De foto's komen nog.

Anyways, tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Boek-marathon deel 1

Hallo internet! Ik heb besloten om de (theoretische) vakantie te gebruiken om boeken te lezen. Goodreads zegt dat ik 1 boek achterloop op mijn challenge en ik heb nog een prachtige lijst met boeken die ik nog wil lezen. Tijd om er iets aan te doen!

Carry On - Rainbow Rowell (review)
Dit boek was GREAT. De eerste 100 pagina's waren langzaam: te veel telling instead of showing, te veel tijd besteed aan de wereld van Wannabe Hogwarts, en het enige dat er gebeurde was Harry die Draco stalkte (terwijl/omdat hij er niet was). Het voelde in eerste instantie als een Harry Potter/Draco Malfoy fanfic AU (Dumbledore lives).
Maar toen kwam Baz terug en begon het echt. En man wat was het goed. Het was spannend, onvoorspelbaar, dramatisch. Ik werd er volledig ingezogen en heb het boek 5 keer weg moeten leggen om even bij te komen (in the good way). Ik ben trots op mezelf dat ik het boek niet tegen de muur heb gegooid tijdens het lezen en het heb kunnen houden bij 'HOLY SHIT fuckfuckfuck oh my god FUCK'.
De personages waren top. Dat had ik niet verwacht. In eerste instantie leek iedereen vrij stereotype: the Chosen One, de slimme spunky sidekick, de sassy evil vampier, de morally gray headmaster, en de pretty girly love interest. Maar dat veranderde snel. Penelope was heerlijk en geweldig. Baz' zachte kant en struggles waren overtuigend. De pretty love interst ontwikkelde zich de volledig andere kant op, en was - ook al was ze niet geweldig als persoon - een ontzettend realistisch personage.
De romance was ook veel beter dan ik verwacht had. Dit was geen 'omg you're so hot when you try to kill me' maar iets wat zich ontwikkelde vanuit vriendschap. En het was verre van perfect, maar ze werkten er samen aan.
Ik vond het ook leuk dat er zo veel aandacht was voor de vorige generatie: de ouders van de hoofdpersognen speelden ook een grote rol in het verhaal.
Waar ik me nog wel aan irriteerde waren de spells. Het is prima als je een boek schrijft en er pop culture references in gooit, maar bohemium rhapsody quoten bij de super dramatische climax terwijl er iemand half-dood op de grond ligt kinda kills te mood. Bovendien sloeg het naar mijn mening nergens op, al vond ik de talen-variatie wel een leuk idee.

En verder: dear Rainbow Rowell, bisexuality is a thing, do your research.

Conclusie: Carry On was een succes, ben benieuwd hoe de rest gaat zijn.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

How do I liiiiiive

Hallo internet! Ik ben een wervelwind van emoties op het moment, dus hier even een update van alle drama van de afgelopen paar weken (ik ben zo slecht in updates).

Magonia - Maria Dahvana Headley (review)
Dit boek heb ik vorige week uitgelezen, en het had zowel goede als slechte kanten. Het plot was onwijs origineel: vogelmens-aliens op schepen in de lucht die superpowers hebben als ze zingen. Er waren naar verhouding vrij veel vrouwelijke personages die onwijs verschillend waren: een kapitein, een piraat, een bemanningslid, de hoofdpersoon Aza, de twee moeders (!!) van haar beste vriend en haar eigen moeder. Dit was onwijs verfrissend en fijn om te lezen. De spanning is ook goed opgebouwd en de verhaallijn van het boek was niet echt voorspelbaar afgezien van de handelingen van de hoofdpersoon.
De nadelen van dit boek zaten hem heel erg in de young adult cliches. Je krijgt de klassieke 'chosen one' trope, samen met de 'opeens is ze beter dan iedereen zonder jaren training' zooi en de love triangle tussen haar beste vriend en de mysterieuze, donkerharige bad boy. Dat was heel jammer, omdat dat juist tropes zijn waar ik toch wel een hekel aan heb.
Over het geheel gezien is de uitkomst dus een 5,5/10. Misschien net een zesje.
Ik ga denk ik ook niet het vervolg lezen, al ga ik nog wel even fanart opzoeken of maken. Vogelmens-aliens zijn toch wel erg cool :)

Adam Lambert concert
Afgelopen woensdag had ik eindelijk de kans om Adam Lambert live mee te maken, en het was de beste ervaring ever. Dit was het derde concert waar ik tot nu toe heen geweest ben, en ik was eerst altijd van mening dat concerten niet echt iets voor mij waren: te veel mensen, te weinig ruimte, te warm, te harde muziek, etc. Maar dit, oh dit was iets anders. Het was idioot hoe geweldig dit was. Alles was perfect: Adam's stem kwam rechtstreeks uit de hemel en hij heeft geen verkeerde noot laten vallen, alles klonk nog een miljoen keer mooier dat welke opname dan ook, de lichteffecten waren geweldig, het geluid was perfect afgesteld en niet te hard, de twee back-up dansers/zangers waren een show op zich en hadden onwijs veel lol, de band was super, de setlist was perfect (alsof hij mijn persoonlijke favorieten had uitgekozen) en het publiek was niet drammerig, schreeuwerig of irritant. Het enige wat ik erop aan te merken had was dat het te snel afgelopen was. Maar verder had het niet geweldiger kunnen zijn. Het kaartje was 39 euro, maar achteraf gezien was het minstens 80 euro waard. Wat een show. En Adam had er echt lol in en was nog knapper in het echt dan op foto's.
Als je ooit de kans hebt: ga naar een Adam Lambert concert.

The Kane Chronicles - Rick Riordan (review)
Op dit moment ben ik het laatste deel van deze serie aan het lezen, dus ik ga er nog niet te veel over zeggen. Dat bewaar ik tot ik het helemaal uit heb.
Wel moet ik even kwijt dat ik stiekem hoopte dat Sadie over zou stappen naar the dark side, gezien het feit dat ze nogal flexibel is met regels en graag overal tegenin gaat. Het is zo'n 'what if' in mijn achterhoofd als ik de boeken lees.

Filosofie
Vandaag had ik de proefstudeerdag filosofie bij de Universiteit Leiden, en ik denk dat dit het is. Ik heb geen idee waar ik over 6 jaar ben en hoe ik terecht ga komen, maar filosofie maakt me blij en ik vind het echt leuk. Bovendien heeft Leiden vrij veel contacturen (wat fijn is vanwege mijn tekort aan discipline) en vind ik de stad ook gewoon heel leuk. Ik heb een zwak voor die kleine knusse oude steegjes, bruggen en klinkerstraatjes.
Het is wel een grote stap, toch de keuze maken. En het gaat niet makkelijk worden. Maar ik heb het idee dat het wel de juiste keuze is.

Flynn
Het is vandaag precies een maand geleden dat Flynn werd ingeslapen. Mijn maatje. Ik heb in mijn hele leven nog geen enkele pony gereden die ik kon sturen op gedachten en die zo ontzettend haar best deed voor je. Rijden op haar voelde echt als samenwerken en plezier hebben. En het ging lang niet altijd perfect, maar ik ben eeuwig dankbaar voor de momenten die we samen hadden.
Flynn had een erfelijke afwijking aan haar hoeven (HWSD) die ervoor zorgden dat ze elke zomer een paar maanden kreupel stond en pijn had. Maar als ze er dan weer bovenop kwam, was ze dolgelukkig en begon ze meteen weer rond te rennen om te laten zien dat ze weer aan de slag kon. Maar dit jaar werd ze in de herfst niet beter. Heel af en toe was er een dag dat ze weer goed liep, maar verder had ze onwijs veel pijn. We weten niet of het door het warme weer kwam, of door de regen, of door de hoefbevangenheid die erbij kwam, maar uiteindelijk ging het echt niet meer. Toen begon zelfs de eeuwig optimistische Flynn op te geven.
Het stomme is dat het voelt alsof ze al jaren weg is. We hebben een week afscheid kunnen nemen, en ze was ook echt volledig weg na ze ingeslapen was, maar het is zo raar. De eerste week was vreselijk: een box minder uitmesten, een bak minder voer maken, drie witte connemara's in de paddock in plaats van vier, geen pony meer om de hele middag te knuffelen, borstelen en masseren (haar spieren waren aan het verstijven). De week daarop ben ik nauwelijks geweest, omdat ik er steeds weg ging met een zwaar gevoel. Bibi, Flynn's beste vriendin, was in de war en moest echt wennen.
Ondertussen is het bijna weer normaal. Maar het voelt nog steeds niet echt, en tegelijkertijd heb ik het al volledig geaccepteerd.
Verdriet en emoties zijn raar.

Anyways, dit alles verklaard hopelijk de emotionele rollercoaster op het moment. Het is ondertussen al middernacht geweest, dus alle 'vandaag' zijn eigenlijk 'gisteren'.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Pundertale en andere shenanigans

Hallo internet! De 1 mei deadline voor het kiezen van een studie komt steeds dichterbij dus ik doe mijn best om vooral bezig te zijn met die belangrijke keuze. Dat heeft me er niet van weerhouden om Undertale uit te spelen en mee te helpen met de paddenoversteek.

Undertale (de true pacifist route)
Ik begon deze game met het idee dat het een grappig, simpel en droog spel was. I was mistaken. Het gehele eerste deel van het spel valt absoluut onder dit idee, maar op het moment dat je bij het kasteel aan komt verandert dat. Dan komt opeens het zwaar emotionele en complexe plot naar boven.
Dus hierbij de verschillende redenen om dit spel te spelen:
- Zoveel woordgrappen. Zo veel.
- Dogs. So many white dogs. Annoying dogs, cute dogs, big dogs, weird dogs, married dogs.
- Spooky scary skeletons die praten in aparte lettertypes
- 'It's a conveniently shaped lamp'
- Napstablook is Iejoor maar dan als spookje. En hij heeft een hoed en zure tranen. En een snail farm.
- Alle personages zijn zo goed? En zo complex en uitgewerkt! Je raakt zwaar gehecht aan de main characters.
- Undyne is een blauw vis-monster met een enorme liefde voor speren, kussengevechten en in plassen springen, speelt piano, is erg goed in thee zetten, is eigenlijk een enorme nerd en heeft een enorme crush op Alphys, de royal scientist.
- Alphys is een geweldig personage. Niet in de zin van 'ik zou haar beste vriendin willen zijn', maar in de zin van 'ze is een personage met flaws en problemen en komt onwijs realistisch over'. Ze is ongemakkelijk, stottert, kan slecht omgaan met confrontatie en is bang dat mensen haar een loser vinden.
- Je kunt het hele spel spelen zonder een enkel personage te vermoorden.
- De soundtrack is ZO GOED.
- Als je de no killing route volgt eindig je met een geweldige fictionele familie en butterscotch pie.
- Het plot is geweldig. Ik ga verder niets zeggen, zo blijf je enigszins spoiler vrij. Het is gaver om het zelf mee te maken.
- Het is niet een extreem lastig spel. Ik ben zelf bar slecht in computerspellen en zelfs ik ben tot aan het eind gekomen. Undyne mag me dan 3 keer om zeep geholpen hebben, maar het was een eer.
- Ik denk niet dat je dit ooit in een ander spel zal tegenkomen:

- PUZZLES

- Ik kan serieus eeuwig door blijven gaan dus ga het nou maar gewoon spelen. Je gaat er geen spijt van krijgen.

De Undertale-fanart is tot nu toe dit (maar gaat absoluut toenemen):

Undyne

Asriel Dreemurr 

De padden (en kikkers, loopkevers, salamanders, etc.)
Het paddenbroedseizoen is weer begonnen en op het traject Bakkum - Egmond-Binnen zijn de beestjes flink aan de wandel. Ik merkte het op de terugweg vanaf Comic Con vorige week en besloot mee te helpen. De hoeveelheid overstekende padden hangt wel heel erg af van de temperatuur, neerslag en windrichting, dus het nut van meehelpen wisselt met de dag. Toch vind ik het leuk een steentje bij te dragen.

Dat was het weer voor vandaag! Ik was eigenlijk van plan een 1 april post te maken, maar 1 april viel hevig tegen qua internet pranks en als ik heel eerlijk ben had ik er gewoon niet zo'n zin in. Dus jammer maar helaas!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Being a nerd is cool!

Hallo internet! Ik ben weer terug en ik leef nog (weer?). We hebben net weer een moordlustig spelletje Barricade gespeeld waaruit vier conclusies te trekken waren:
1. Ik ben erg goed in Barricade
2. Je moet me niet uitdagen door het keukenluik te klimmen want ik kan het en ik doe het
3. Barricade brengt het slechtste in ons naar boven
4. De neiging 'fuck' te zeggen en de drang liedjes te zingen gerelateerd aan elk woord wat er gezegd wordt is heel lastig te onderdrukken.
Anyways, de afgelopen paar dagen waren lekker druk, dus naast deze Comic Con post komt er ook nog een update-post binnenkort.

Dutch Comic Con 2016
Jawel, net als vorig jaar heb ik weer lekker de nerd uitgehangen in de Jaarbeurs Utrecht. Dit jaar was het een hele hal groter dan tijdens de eerste editie, maar de extra ruimte zorgde er niet voor dat het rustiger leek. Integendeel, de animo was enorm. Het grootste deel van de tijd hebben we gewoon rondgelopen in de dealers hal, omringt door alle soorten merchandise van iedere mogelijke franchise, maar we hebben ook nog twee Q&A's bezocht en een voorproefje gekregen van de serie Outcast, die officieel pas komende zomer uitkomt.
Doug Jones was superleuk. Persoonlijk kende ik hem alleen als Abe Sapien in Hellboy en als de Silver Surfer in de tweede Fantastic Four films, maar het was ontzettend gaaf om hem te zien. Hij vertelde over hoe ze hem en de andere Gentlemen hadden laten zweven in Buffy the Vampire Slayer, over hoe hij zich had voorbereid op zijn rol als Faun in Pan's Labyrinth en Abe Sapien en zijn irritatie over de stem van de Silver Surfer. Hij wist het onwijs interessant te houden en zijn talenten kwamen ook echt weer naar voren. Sommige acteurs hebben zo'n enorme controle over hun bewegingen en hij is er absoluut een van.
Ook de meiden van de Hillywood Show waren leuk. Heel enthousiast en heel aardig tegen de enorme hoeveelheid fans die waren gekomen. Het was leuk om te horen over hoe het was om samen te werken met de cast van Supernatural en over dat ze nu werken aan een Sherlock parodie.
De cosplay wedstrijd was ook weer onwijs leuk, al vond ik het niveau hier en daar wat laag liggen en vond ik het jammer dat de focus gelegd werd op de presentatie. De kwaliteit en originaliteit van het costuum en de moeite en tijd die erin gezeten heeft is toch ook heel belangrijk? Mijn persoonlijke favorieten waren het meisje dat Rapunzel omgetoverd had tot ridder en When Will My Life Begin zong met iets aangepaste lyrics, en de winnaars van de cosplay duo's die met zijn tweeen een geweldige vechtchoreografie neergezet hadden als Nightwing en een corrupte Batman (inclusief slow-motion momenten).
De vertoning van de eerste aflevering van Outcast was minder mijn ding, maar dat was grotendeels omdat ik niet goed tegen horror kan. Ik kan best gore, bloederige beelden aan, maar ik kan heel slecht tegen paranormale dingen en beelden die ervoor zorgen dat ik paranoia wordt. Ik kan me wel voorstellen dat mensen dit een gave serie gaan vinden. Ik vond het zelf op zich wel heel leuk om eens een andere manier van filmen langs te zien komen. Ik blijf normaal gesproken ver weg van dit genre, dus het was onverwacht voor me om zo veel shots te zien van onderen, of vanuit aparte hoeken. Het opbouwen van sfeer door eerst iemands schaduw te laten zien en hem daarna pas in beeld te laten komen was nieuw voor me, en ik vond het best wel interessant.
Een andere hoogtepunt waren de geweldige cosplayers die overal rondliepen: de spiderman-gang in de rij voor het toilet, de twee glimmende Stormtroopers, de fellowship of the ring, Comic Sans, Khal Drogo in het Game of Thrones kamp, en zelfs een paar Ladybugs.
En als laatste was de ABC corner een leuke bonus, met alle comics die ze meegenomen hadden.
Conclusie: het was weer een groot succes, de nerd is weer volledig omhoog gehaald. Het is heerlijk om zo omringt te zijn door mensen met dezelfde interesses en obsessies als ik.
Nu heb ik alleen wel weer heel erg zin om Star Wars, the Nightmare Before Christmas, Hellboy en Pan's Labyrinth te kijken.

Dat was het weer! Ik wilde alleen nog even zeggen dat je als je niet tevreden was met Batman vs, Superman (aka Dawn of Justice), ik de Starkid versie zeer aanraad. Zeker als je de Lego Movie leuk vond, is er geen mogelijkheid dat je dit niks vind.
En alle pun-lovers, do yourself a favor and play Undertale. It's great.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Go green!

Hallo internet! Vandaag is St. Patrick's Day en dat ga ik vieren met een geschiedenislesje over deze feestdag.

Saint Patrick's Day
St. Patrick's Day is een culturele en Christelijke herdenkingsdag waatop de beschermheilige van Ierland, Saint Patrick, herdacht wordt. De datum is naar zeggen de sterfdag van de heilige. St. Patrick was van origine geen Ier, maar heeft lang in Ierland geleefd en heeft daar het Katholieke geloof verspreid. Het Katholieke geloof is erg sterk en aanwezig in Ierland en is een groot deel van de Ierse cultuur. Ieren vieren het dan ook onder andere door naar de kerk te gaan. Naast het introduceren van het Katholieke geloof wordt ook de rest van de Ierse cultuur gevierd. De feestdag gaat samen met groene kleding (ondanks het feit dat Ieren vroeger geloofden dat de kleur ongeluk bracht), klavertjes (een heilig symbool), Keltische kruizen, alcoholgebruik (maar enkel sinds de opheffing van de ban in 1970) en grote parades.
Naast Ierland zelf wordt de feestdag ook in de UK, de US, Canada, Argentinië, Australië en Nieuw-Zeeland gevierd. De reden hiervoor is dat er een enorme hoeveelheid Ierse immigranten waren in de 18e eeuw, die de feestdag met zich meenamen.
Het nadeel van het huidige formaat de feestdag is dat het ondertussen erg commercieel geworden is en sommige Ieren het gevoel hebben dat er negatieve stereotypes naar boven komen. Een voorbeeld hiervan is de afbeelding van een 'leprechaun', wat een type Ierse fairy is maar nu gebruikt wordt als een karikatuur van een Ier.

Fun!

Er staat nog een leuke lange post over dromen op de planning, maar voor nu is dit het informatiestukje.

Voor ik ga wil ik nog even dit juweeltje delen:

Ha. Daar is geen discussie over te voeren. Lekker bestellen, pizza is het lekkerste eten en je loopt geen risico je avondeten te verpesten.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Throwback Thursday on a monday

Hallo internet! De laatste paar weken waren niet echt leuk vanwege de ziekte van mijn favoriete pony. Ze wordt morgen ingeslapen na een lang en pijnlijk gevecht. Ik ga er verder niet op in, ik heb niet erg de drang om op dit moment een post over haar te schrijven. Misschien later.

Desondanks wilde ik toch graag iets posten omdat het zo uitgestorven is hier. Vandaag heb ik een post over dingen uit mijn kindertijd in de aanbieding. Mijn vriendin en ik sturen elkaar voor de lol brieven via de post, en de brief die ik een paar dagen geleden in de brievenbus vond was geschreven op Diddl-blaadjes. Vandaar de inspiratie!

Ahhh, de goede oude tijd
Mijn vroege basisschoolherinneringen bestaan grotendeels uit knikkers, pokemon-kaarten en Diddl-blaadjes. Knikkeren was een intense sport en iedereen had als missie de meest zeldzame kaarten/blaadjes in handen te krijgen door te ruilen. Er waren heuse clubs op het schoolplein om alles bij te houden en het werd allemaal uitermate serieus genomen.
Verzamelen was sowieso een groot deel van kind zijn. Flippo's in de chipszakken, de stickers en nep-tattoos die bij de kauwgum zaten, Littlest Pet Shops, alle verschillende verzamelacties van supermarkten (van bungels tot huisjes), sleutelhangers, de lijst is eindeloos.
Afgezien van de verzamelcultuur was er natuurlijk ook nog gewoon spelen. Soms waren we Winx club feeën, soms waren we Totally Spies meiden, en soms waren we gewoon verslaafd aan het duikelrek en bedachten we spookverhalen over het stukje park naast de school.
Natuurlijk waren Winx Club en Totally Spies niet de enige televisieseries die gekeken werden.
Dus hier nog even een lijstje met de dingen waar ik om 7 uur 's ochtends naar beneden rende om als eerste voor de tv te zitten: Villa achterwerk, Jean Jaques is aangespoeld ('hallo hallo wie stinkt daar zo?' is nog steeds een klassieker thuis), Schepperdeschep (de intro hiervan ook), Nu is Nu, Erwtje Doperwtje, Cowboy en Indiaan, Buurman en Buurman (ajeto!), Keepvogel (mijn vaders favoriet, ik heb het internet nog afgezocht naar een dvd, maar tevergeefs), Taarten van Abel, Oma Hondje, ZAAI (...duuuuus), Pingu (NOET NOET), de achtertuin van Jan Wolkers, Wallace en Gromit, Bobby's body (nasty), Bassie en Adriaan, Alfred Jodocus Kwak (de muziek was geweldig), bruine beer in het blauwe huis, Pipo de clown, Boes Boes, Thomas de stoomlocomotief, Pieter Post, Paulus de boskabouter, Maja de bij, Ernst, Bobbie en de rest, de Smurfen, Wizzy en Wopppy, Samson en Gert ('ik moest kloppen want de bel doet het niet'), hey Arnold, Piet Pieraat, meneer de uil, de ark van Noah (persoonlijke favoriet, de soundtrack was HEILIG), boze bevers, Calimero ('want zij zijn groot en ik ben klein het is niet eerlijk oh nee'), CatDog, DE FREGGELS, Inspector Gadget, Jellabies, Tweenies, Sesamstraat, de Moomins, Rescue Rangers, Pokemon (maar dat mochten we officieel niet kijken want dat was te 'geweldadig'), Pippi Langkous, Robbedoes en Kwabbernoot, de Film van Ome Willem (grote grijze geitenbreier), Hamtaro, Otje (ik heb mijn hele kindertijd niet geweten dat Otje een meisje was, het was niet belangrijk voor me), Ti-Ta-Tovenaar, de Fabeltjeskrant, de Thunderbirds, Zoostraat 64 (was ik dol op), Dierendokter Tom, Waterschapsheuvel, Lucky Luke, Tom en Jerry, en Beestenbos is Boos (nog een persoonlijke favoriet).
Ik ga niet eens beginnen over het jaar dat alle muziekartiesten raar geanimeerde dier-wezens waren (Schnappie, Crazy Frog, Gummi Bear, etc.)
En dan was er school zelf nog: iedereen een eigen vulpen, boeken lezen bij AVI's, een weeksluiting met playbackshows en toneelstukjes en tafeltjes van verschillende hoogte omdat niet iedereen even snel groeide. De grootste problemen waren als iemand anders hetzelfde onderwerp wilde doen bij het werkstuk, als je met twee verschillende mensen op hetzelfde moment had afgesproken en als iemand die je niet mocht je uitnodigde voor zijn verjaardag en je hem terug moest uitnodigen voor die van jou.
Goeie tijden.

Ondertussen draai ik Hot 'n Cold van Katy Perry en oude Rihanna nummers, terwijl ik me afvraag wat er met Akon en Jordin Sparks gebeurt is. Mijn oude bedelarmbandje heb ik maar weer terug gelegd naast het doosje met mijn melktandjes.

Soms zijn dingen in het verleden pijnlijk. Beste vrienden die je nooit meer spreekt, al had je 'best friends forever' belooft, het jaloerse gevoel als je terugdenkt aan je eigen naïviteit en hoe weinig je het echt waardeerde. Het leven loopt zoals het loopt, en je kunt helaas (vooralsnog) alleen maar vooruit en niet meer terug.

Er zijn een heleboel dingen waar ik spijt van heb in het verleden, maar het heeft me wel gebracht waar ik nu ben, en daar ben ik op sommige punten best dankbaar voor.

Deze post gaat uit naar de vrienden en vriendinnen die uit mijn leven verdwenen zijn, de vriendinnen die ik daarvoor in de plaats heb gekregen, en iedereen die wanhopig terug wil naar de simpele kindertijd. Hou je taai allemaal.

Aju paraplu/zie je later alligator/toedeledokie!

❤ Elisah

Een mening over meningen, een geweldige uitvinding en een superpower

Hallo internet! Ik zie net dat het al 8 maart is en ik pas twee posts gemaakt heb deze maand. Het is wel erg rustig...

Ik wilde vandaag een algemene handleiding over het geven van je mening maken, maar na een uur geknutseld en gedaan te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat er geen regels te maken zijn. Het hangt volledig af van de situatie of je mening geven goed is of niet. Dus laten we het op de enige regel houden die wel toe te passen is: DON'T BE A DICK. Iets negatiefs zeggen over iemands uiterlijk terwijl die persoon er niets aan kan doen is gemeen. Onnodig gezeur over iets wat toch niet gaat veranderen is volledig overbodig. En hou je mening voor jezelf als je niet genoeg af weet van de situatie om je mening te kunnen geven.
Dus als je niets goeds te zeggen hebt, hou dan gewoon je mond! (tenzij iemands aanspreekt op problematisch gedrag dat moet veranderen, maar zelfs dan moet je goed nadenken voor je iets zegt!)

In ander nieuws wil ik iedereen even op de hoogte brengen van de geweldigste uitvinding die ik de afgelopen tijd heb ontdekt: de tomsoes. DIT IS EEN BESTAAND DING. Het is een tompouce... maar in de vorm van een soesje. Dus je hoeft het niet uit elkaar te halen om te eten, het komt niet over je hele gezicht en kleren te zitten en het is te eten zonder vorkje! WAT EEN UITVINDING. Toen ik mijn eerste hap nam had ik echt even een momentje nodig om het te verwerken.
Ga naar de Hema en wees ondersteboven van deze sensatie. (Nee, ik wordt niet betaald om dit te zeggen).

Verder kwam mijn theezakje met een goede start-vraag vandaag:

Waar ik met plezier antwoord op geef. Als ik een superpower kon kiezen, zou het gedaanteverwisselen zijn. Het is de ultieme superkracht. Je wil supersnel zwemmen en ademen onderwater? Done, wees een haai. Je wil kunnen vliegen? No problem, channel your inner albatros. Wil je onzichtbaar zijn? Echt niet dat iemand gaat zoeken naar een vlo. Altijd al die ene pestkop een lesje willen leren? BE A DRAGON AND BURN HIS FACE OFF.

En dan hebben we het alleen nog maar gehad over dieren. Gedaanteverwisselen is een lekker vage term, dus wie zegt dat je er niet uit kunt zien als een model of een klein kind? (Peter Pan syndrome drijft weer boven hier.) Het is de perfecte undercover superpower. De perfecte spion, altijd onzichtbaar (achtervolg je target als een puppy, of verander in een stoel als hij zich omdraait, etc.)

Heb je altijd al een regenboogvlag willen zijn? PAK JE KANS.

Shapeshifting is the best superpower ever. Endless possibilities.

Dat was het weer voor vandaag! Het is eigenlijk weer eens tijd voor een informatieve post, maar ik heb een zwaar tekort aan inspiratie en motivatie op het moment. Excuses!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Vanille-fantasieën en andere dingen

Hallo internet! Vandaag was een speciale dag met een belangrijke mijlpaal! Helaas heb ik best wel erg last van een van mijn vinger en is typen niet heel geweldig nu. Maar ik ga toch nog even delen wat ik gedaan heb de laatste paar dagen.

Woensdag
Zoals elke woensdag ben ik weer begonnen met een lange ochtend in de bibliotheek. Daar kwam ik erachter dat ik nog maar een week naar 'we hebben er een geitje bij' hoef te kijken, want daarna is de projectmap als het goed is ook helemaal af! VERLOST VAN HET GEITJE.
Vervolgens heb ik ondanks de hagel en het feit dat ik maar net weer beter ben mijn krantenwijk gedaan, zodat ik daarna nog even langs stal kon. Drukke dag dus!

Donderdag
Dinsdag hebben mijn moeder en ik alle verfspullen uitgezocht, zodat we donderdag het plafond opnieuw zouden kunnen witten. Wat een wijze les opleverde: Een plafond schilderen met stroperige verf en een blokkwast is super zwaar. Maar achteraf gezien deed ik het wel beter dan mam :)
's Avonds zijn we uit eten gegaan bij de japanner, voor mijn zusjes verjaardag. Mijn probleem was dat ik geen sushi lust, maar gelukkig was de gegrilde makreel onwijs lekker en het vanille ijs was HEMELS. Als je ooit weer eens Japans wil eten: Tokyoto. Ze hebben heilig vanille ijs. Ik heb vier bolletjes ijs naar binnen gewerkt. Het was een verassing dat ik er geen brainfreeze aan over hield.

Vandaag
Mijn kleine zusje is nu officieel 15! Ik geloof er helemaal niets van. Ik heb het gevoel alsof ik vorig jaar nog 15 was. Heel idioot. Maar goed, ik had een tekening gemaakt met allemaal goede ideeen (omdat ik niets kon verzinnen maar mijn zusje en mijn beste vriendin wel), haar stoel versierd (traditie) en ontbijt op bed gemaakt. Daarna zijn mijn zusjes met mam naar Alkmaar gegaan en ben ik met pap thuis gebleven.
En hier komt het hoor, de mijlpaal. Ik heb vandaag TWEE TAARTEN GEBAKKEN. En het huis staat nog, de keuken is niet afgefikt/ontploft en de oven is nog heel. En als kers op de taart (pun intended): DE TAARTEN ZIJN EETBAAR. Amazing. En ik heb ze helemaal zelf gemaakt.
Ik moet er wel bij vermelden dat ik bij de eerste appel al in mijn vinger schilde, waardoor ik extra afwas maakte door bloedspetters te laten slingeren, en dat pap nog een heel stel appels heeft geschild.

Nu is de dag bijna voorbij, is de eerste taart al zo goed als op (met dank aan mijn zusje en haar vriendinnen) en zit ik lekker in mijn pyjama.

Morgen lekker oefenen met gebarentaal en weer naar stal!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Waarom feestjes zo uitputtend zijn soms (ook als je niet danst)

Hallo internet! Het is weer een van die dagen waarop ik vrij weinig te melden heb. Ik ben zo goed als weer beter (afgezien van de minimale hoeveelheid energie en de hoofdpijn) en heb net weer een halve liter vanille-caramel thee met honing naar binnen gegooid.
Anyways, gisteren was er als aanvulling van mijn dagelijkse teken-wat-zooi-en-ga-naar-stal routine een groot feest ter ere van de verjaardagen van mijn tante en mijn nicht (samen 80 jaar, mijn tante werd 50 en mijn nicht 30). Het punt is, feesten zijn niet mijn ding. In algemene zin. Ik ben erg slecht in smalltalk (doe mij maar gesprekken die nergens over gaan of gesprekken over life, the universe and everything), en daarnaast ben ik eigenlijk nooit echt op mijn gemak bij enorme groepen mensen (zeker als ik het merendeel nauwelijks ken).
Ik zag er dus best wel tegen op. Gelukkig viel het best mee; de muziek die gedraaid werd was goed, mijn zusje had genoeg lef om te dansen (wat aanstekelijk werkt) en er waren brownies en chips (ik ben dol op snacks).
Het gevolg was wel dat ik volledig op was naderhand. Wat me deed denken aan een discussie van een hele tijd terug over introvert en extravert. Tijd voor een psychologielesje!

(Even tussendoor: na het typen van het bovenstaande werd ik afgeleid door de superschattige online strip Check Please! over een taartenbakkende hockeyspeler en zijn bros (lees incl. extra's vanaf het begin hier) en daarom ga ik nu, de dag erna, om half 11 pas verder. Oeps.)

Introvert vs. extravert
Ik ben altijd uitgegaan van krijgt energie van sociale situaties vs. krijgt energie van alleen zijn, maar er zijn flink wat verschillende definities.
Introversie heeft vaak als betekenis 'liever alleen met hun gevoelens/gedachten', 'rustig en stil', 'naar binnen gekeerd', 'raakt vermoeid na veel sociaal contact', etc. Introverte mensen zijn dus mensen die vaak liever alleen zijn en hun gedachten meer voor zichzelf houden.
Extravert wordt meestal beschreven als 'naar buiten toe', 'naar de buitenwereld gericht', 'sociaal en uitbundig', 'gemakkelijk contact makend', 'krijgen energie van contact', etc. Extroverte mensen zijn dus mensen die gericht zijn op anderen en graag contact leggen.
Introversie en extraversie zijn tegenpolen van elkaar, maar dat betekent niet dat er geen grijs gebied tussen zit. Bovendien spreken deze definities elkaar nog wel eens tegen: sommige mensen leggen makkelijk contact en zijn heel sociaal, maar raken er wel door uitgeput. En andere mensen krijgen misschien best energie van met anderen zijn, maar zijn toch liever alleen.
Afgezien daarvan kunnen de verschillen tussen mensen ook heel groot zijn en voor problemen zorgen. Ik ben persoonlijk zeer introvert: ik vind het lekker om alleen te zijn, kan maar een bepaalde hoeveelheid socialising aan per dag en kijk liever een film dan een enorm feest te bezoeken. Als nadeel heeft dat wel dat ik niet heel goed ben in contacten onderhouden: introverte vrienden heb ik soms weken geen contact mee omdat we het beiden vergeten. Daarom is het goed dat ik ook extroverte vrienden heb. Dat brengt wel een nadeel met zich mee: het lijkt alsof het niets is, maar het verschil kan wel degelijk problemen opleveren. Het is soms lastig elkaar te begrijpen en bevriend zijn met extroverte personen kan onwijs vermoeiend zijn voor introverte mensen.
Daarom is het belangrijk dat mensen dit soort dingen van elkaar weten en dat respecteren. Zo blijven samenwerkingen en vriendschappen goed lopen :)

Ondertussen heb ik mijn tweede serieuze portret getekend (en per ongeluk uitgewerkt) en ze is ontzettend schattig (en lijkt op Hazel Levesque uit Heroes of Olympus). Ik probeer op het moment gewoon verschillende gezichten uit om te oefenen. Next up: Reyna Avila Ramirez-Arellano en Jack Zimmermann.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps. En sorry voor deze onsamenhangende zooi. Ik ben mijn flow een beetje kwijt en het is ondertussen 12 uur geweest, dus deze post duurt al 3 dagen.

De dagelijkse verzameling zooi in de vorm van een drie-gangen menu

Hallo internet! Het is weer tijd voor een van alles en nog wat post. Voorgerecht: een filosofische overpeinzing die ik had tijdens het kranten vouwen vandaag. Hoofdgerecht: een review van My Neighbour Totoro. Toetje: wat random meningen, de stand van zaken en andere zooi.

Let's go!

De filosofische overpeinzing van vandaag

Ik ben op het moment weer heel veel aan het tekenen. Het is ontspannend, zorgt ervoor dat ik niet te veel nadenk en het is lekker creatief. Op zich levert het natuurlijk niet veel meer op dan een tekening en denkbeeldige experience points, maar voor mij is het belangrijk en is het deel van me. Het feit dat ik graag teken zegt best veel over wie ik ben als persoon. En toen realiseerde ik me opeens dat dat met heel veel dingen zo is, al kan je het niet in woorden omvatten. Dat iemand het liefst in het hoekje van de bank zit zegt iets over die persoon. Iemand die op zijn buik slaapt is heel anders dan iemand die opgerold en ingepakt ligt. Iemand die de veters van zijn sneakers strikt is een heel ander persoon dan iemand die zijn veters bijna vergeet. En al kun je dat niet goed onder woorden brengen, weet je wel weer iets meer over iemand als je zoiets ziet. Mensen met dezelfde interesses kunnen nog steeds volledig verschillend zijn in waarom ze die interesse hebben. 

Persoonlijk heb ik meer het gevoel dat ik iemand ken als ik weet wat die persoon in zijn thee doet, hoe zijn ochtend routine eruit ziet en hoe hij zijn brood eet dan wanneer ik iemands precieze geboortedatum en de volledige namen van zijn ouders kan vertellen. 

Het was een beetje apart om daarbij stil te staan, maar juist die kleine dingetjes maken ons allemaal verschillend en uniek. Gewoontes en tikjes zijn van onszelf alleen, en dat is toch wel heel speciaal eigenlijk.

My Neighbour Totoro (review)

Ik denk dat dit mijn favoriete Studio Ghibli film is tot nu toe. Hij is zo licht en simpel. Geen lastig, gecompliceerd plot, maar gewoon een avontuur dat het kind in je naar boven haalt. Bovendien was Totoro zo ontzettend schattig! Die scene met de paraplu was zo lief!

Bovendien zat er een kat-bus in met fluffy banken, 18 poten en een Cheshire glimlach, wat gewoon geweldig is. Ik begin nu wel een trend te herkennen in de Ghibli-films. Je hoeft niet alles te weten, sommige dingen zijn niet belangrijk. De kleine zwarte floefjes die stenen droegen in Spirited Away hadden geen achtergrond nodig, net als dat de herkomst van Totoro een mysterie bleef en de reden dat Howl's kasteel een verzameling zooi is nooit genoemd wordt. En het is verassend makkelijk dat los te laten. Het zijn gewoon fantastische werelden waarin de films zich afspelen en dat is genoeg. 

Ik denk dat ik hierna Ponyo ga kijken, al weet ik niet helemaal wat ik daarvan kan verwachten.

De rest

Het is ondertussen half 12 en ik ben ziek, dus ik ga het een klein beetje afraffelen nu. Ik heb de Belgische chocolaatjes al bijna op, op een mini choco-eendje na (hij is te schattig en ik ben zwak) en ik ga nu echt niet meer beginnen aan een nieuwe doodle in mijn schetsblok. 

Als ik geen hoofdpijn had, zou mijn volgende post gaan over zwaartkrachtgolven (charlieissocoollike heeft me weer helemaal enthousiast gekregen), maar helaas zit dat er nu nog even niet in. 

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ghibliiiii

Hallo internet! Ik ben er weer. Ik was gisteravond een nieuwe post begonnen, maar toen kreeg ik heel slecht nieuws en zat ik de rest van de avond te janken. Gelukkig was het vals alarm (voor nu) en ondanks het feit dat ik me zeeeer belabberd voel (yay, verkoudheid!), is alles verder okee.

Het voordeel van ziek zijn is dat je een goed excuus hebt om comfy kleren te dragen, jezelf op te rollen in dekentjes en de hele dag feel goed films te kijken. Dus ik ben begonnen aan de Studio Ghibli films, met als eerste Howl's Moving Castle. Ik snapte de helft van het plot niet (waarom was Sophie's ouderdomsvloek opeens weg?), maar de animatie was ZO MOOI en ik heb zo'n enorme zwak voor grenzeloze fantasie. Een pratend vuurtje? Hell yes. Een springende vogelverschrikker die een handje helpt? Sign me up. Een enorm lopend steampunk kasteel? Awesome. Ik heb er dus absoluut geen spijt van gehad. Calcifer was mijn favoriet denk ik.
Ik heb net ook de tweede Studio Ghibli film gezien, Spirited Away. Opnieuw heerlijk, vooral ook omdat het zo ontzettend anders is dan ik gewend ben! De ouders doen het een keer fout voor de verandering en luisteren niet naar hun dochter, en Sen heeft zelf de touwtjes in handen. Ze deed me een beetje denken aan Tiana uit Princess and the Frog, vanwege het 'als je iets wil bereiken moet je er hard voor werken' thema. Maar wiens idee was het om de film een open einde te geven? Ik kan daar NIET GOED TEGEN. Ik heb closure nodig. Ik had een reunie en een happily ever after nodig voor Haku en Sen. En misschien een verklaring voor het feit dat Haku zichzelf in een draak kan veranderen.

Ik heb ondertussen ook deel 1 van de Kane Chronicles van Rick Riordan gelezen. Gezien het feit dat ik al zijn andere boeken nu gelezen heb, moesten deze ook maar eens. Tot nu toe ben ik echt dol op Carter. Iedereen lijkt Sadie als favoriet te hebben, maar Carter is zo lief! Hij doet zo zijn best en in tegenstelling tot Sadie (en een miljoen andere personages uit alle media) heeft hij respect voor regels. Serieus, regels zijn er niet voor niets mensen. Soms irriteren personages met een 'rules are ment to be broken' mentaliteit me ontzettend, omdat ze in allerlei situaties verzeild raken die makkelijk hadden kunnen voorkomen.
Verder was Bast echt geweldig. Het is de kattentante, maar dan de extreme versie daarvan. Heerlijk.
Persoonlijk vond ik het boek wel iets te lang. Het was grotendeels een introductie en uitgebreide uitleg over de Egyptische goden en de Egyptische cultuur, terwijl de verhaallijn soms volledig naar de achtergrond verdween. Bovendien spelen de bijna 500 pagina's zich allemaal af binnen 5 dagen ofzo, wat niet heel geloofwaardig over komt. Die dagen lijken 10 uur langer dan normaal te duren.
En dan is er ook nog de vertelstijl die me niet helemaal lag. Het idee is leuk, een transcript van audio-berichten, maar het voelt zo nep, juist door alle details. Niemand onthoud alles zo goed, en als het vanuit de ik-persoon geschreven is, merk je dat veel minder dan hier.
Ondanks dat alles ben ik toch wel benieuwd naar het volgende deel. Deze serie is maar drie boeken lang in plaats van vijf, dus dat scheelt.

Dat was het weer voor vandaag!

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

DEADPOOL

Hallo internet. Ik heb niets te melden behalve dit: Deadpool was geweldig, ga het kijken.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Blijkbaar zijn boeken niet voor iedereen. Ofzo.

Hallo internet! Vandaag was een drukke dag, maar ondanks een begrafenis vanochtend had ik toch nog twee uurtjes in de bibliotheek. Ik weet niet wie er opgeruimd heeft gisteren, maar die persoon heeft het duidelijk belabberd gedaan. Dus ik had wat te fixen.

Hoe dan ook, tijdens onze half 10 koffiepauze kwam het onderwerp 'boeken voor mannen' naar boven, gezien het feit dat er veel meer vrouwen dan mannen naar de bibliotheek komen en mannen ook veel minder lezen, iets waar de bieb graag iets aan wil veranderen. Een van de ideeën was een tafel/kast maken met allemaal 'boeken voor mannen', zoals (en ik quote) boeken over houthakken en barbecueën, wat ik persoonlijk echt niets vond. Dit soort stereotypes gaan echt niet helpen mannen meer te laten lezen. Ik had als kind ook een hekel aan die 'alleen voor jongens' labels. Want dat waren juist de boeken die ik leuk vond. Het kan toch niet zo zijn dat ik iets niet zou mogen lezen omdat het niet voor meisjes is? En bovendien, als jongen is dat nog vervelender. Wat als je als klein jongetje, dol op lezen, erachter komt dat het raar is als je een roze boek over dansende, verliefde meisjes wil lezen? Ik zou hier nog veel dieper op in kunnen gaan over dat jongens die meisjesdingen doen veel minder geaccepteerd worden (dansende jongens krijgen bijna meteen de label 'gay') dan meisjes die jongensdingen doen (want dat is nog wel stoer), maar dan wordt dit een enorme feministische rant. Anyways, als je ervoor wil zorgen dat jongens meer gaan lezen, lijkt het me logischer dat je ze laat zien dat ze kunnen en mogen lezen wat ze willen! En anders is omgekeerde psychologie misschien nog een goed alternatief (VERBODEN VOOR JONGENS).

En dit soort vervelende labels ben ik al veel vaker tegengekomen. Kinderboeken bestempelen als 'meisjesboeken' of 'jongensboeken' is volledig onnodig, vooral ook omdat kinderen de meest random interesses hebben en boeken helemaal niet zo zwart-wit zijn. Neem bijvoorbeeld de Bruna folder die ik een tijdje geleden moest bezorgen:

Dit zijn boeken over stoere prinsessen en heksen en hoe belangrijk familie is! Dit zijn spannende, stoere boeken die geweldig zijn voor meisjes EN VOOR JONGENS. En "echte" meidenboeken? Wanneer is iets in godsnaam een "echt" meidenboek? Als de hoofdpersoon een meisje is? Stop.

En dit, in dezelfde folder:

"Meidenboek" is een ding. "Young women" boeken zijn dus echt absoluut geen ding. Waarom is er die drang om 'young adults' nog eens op te delen in 'young women' boeken? HET IS ZO ONTZETTEND ONNODIG. Vooral ook omdat "young women" zich dus echt niet tegen laten houden door deze sturing. Young adult boeken zijn bijna allemaal ontzettend grijs. Er is geen onderscheid meer tussen 'stoer jongensboek met veel actie' en 'romantisch meisjesboek'. Die lopen in elkaar over als de pest. Meestal is het iets als 'stoer boek met romantiek en actie en geweldige plotlijnen'. 

Kort samengevat kan ik hier dus vrij pissig over worden. Dit was wel lekker om te schrijven :)

Vandaag was verder wel fijn, het is eindelijk lekker koud, het soort koud dat je oren laat vriezen, dat je kunt ruiken in de lucht, en zorgt voor rijp die in de schaduw de hele dag blijft zitten. Heerlijk, zeker met dat zonnetje en die prachtige blauwe lucht. 

Bovendien gaat het godzijdank weer wat beter met mijn favoriete pony, die een erfelijke hoefziekte heeft en al een half jaar kreupel is en echt veel pijn had vorige week. Hopelijk gaat ze nog flink verder met opknappen!

En ik heb de hele dag Owl City al op replay staan. Unbelievable is gewoon zo ontzettend vrolijk! 

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Love... is in the air ❤

Hallo internet! Vandaag is het 14 februari, wat betekent dat je vandaag doodgegooit bent met sappige koppeltjes en romantische dingetjes en morgen alle valentijnsdag-chocolaatjes afgeprijsd zijn. Ik heb zelf deze ~speciale dag~ gevierd door een ship uit een boek te tekenen, chocola te eten, een boek te lezen, folders te vouwen, en drie afleveringen Pushing Daisies te kijken (wat dan wel weer heel goed bij vandaag past, als er iets schattig en lief is, is het deze serie wel).
Ik kreeg nog wel een anonieme, slechte pick-up line in mijn tumblr inbox ("Why did the chicken cross the road? To kiss you on the cheek. I am the chicken. Be my valentine.") dus dat was een leuke verrassing.

Anyways, valentijnsdag doet mij vrij weinig omdat ik een dramaloos en erg inactief liefdesleven heb. Het enige voordeel eraan is de enorme hoeveelheid valentijnsdag-fanart op het internet vandaag en het feit dat ik weer een goed onderwerp heb voor een blogpost.

De geschiedenis van Valentijnsdag
Veel mensen denken dat Valentijnsdag vernoemt was naar Sint Valentijn, die een liefdesbrief schreef en die ondertekende met 'liefs, jouw Valentijn', maar dat is een mythe waar geen vast bewijs voor is. Er zijn vele Sint Valentijns geweest door de geschiedenis heen, en de feestdag valt samen met de feestdagen van twee christelijke martelaren met de naam Valentinus, maar beide zijn volledig ongerelateerd aan de traditie. In de 18e eeuw bedacht iemand dat het feest mogelijk ontstaan was uit een oude Romeinse traditie. Op 15 februari vierden de Romeinen namelijk Lupercalia, een vruchtbaarheidsfeest voor Juno (godin van het huwelijk/vrouwen) en Pan (de god van de natuur).
Waarschijnlijk komt de echte traditie voort uit de Legenda aurea. Hierin werd een legende beschreven over Sint Valentijn van Terni. Sint Valentijn was volgens de legende vervolgd om zijn Christelijke geloof en ondervraagt door de Romeinse keizer Claudius de tweede, die hem probeerde te bekeren tot het Romeinse geloof. Toen dit niet lukte en Valentijn zelfs een poging deed de keizer te bekeren tot het Christendom, werd hij ter dood veroordeelt. Vlak voor hij vermoord werd, zou hij echter op wonderlijke wijze een blind meisje beter gemaakt hebben.
Omdat hier niets van romantische liefde in voor kwam, hebben mensen er later allemaal dingen omheen bedacht. Eerst kwam het idee dat Sint Valentijn in het geheim trouwplechtigheden uitvoerde, ondanks de wet die zei dat jonge mannen in het leger niet mochten trouwen, en dat dat de reden was dat hij vervolgt werd. Veel later nog kwam het verhaal dat hij een brief geschreven had naar het blinde meisje met een liefdesverklaring vlak voor zijn executie.
Valentijnsdag is ondertussen een dag waarop de liefde gevierd wordt en is op die manier ontwikkeld door de commercie. Voorheen lag de nadruk vooral op anonieme liefde, maar dat is het al lang niet meer. Nu wordt er flink geld aan verdient door posterijen, cadeauwinkels en bloemenzaken. De populariteit neemt in Nederland wel steeds iets af, tussen 2007 en 2012 is het aantal mensen die Valentijnsdag vierden met meer dan 10% afgenomen.

En dat was de geschiedenisles van vandaag! Dit was leuk. Nu ga ik nog even verder met mijn tekening en daarna ga ik lekker de dag afsluiten door mijn bed in te duiken.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps. Ga alsjeblieft Valentijnsdag nog even vieren door Deadpool te kijken! Gewoon omdat het kan. Heel romantisch.

Wiskundeknobbels en andere bulten

Hallo internet! Vandaag had ik ineens weer inspiratie voor een informatieve post. Een hele tijd terug las ik eens iets over frenologie, en dat kwam ineens weer boven toen ik een volledig kale man zag lopen. Dit klinkt idioot, maar het is niet heel gek. Tijd voor een wetenschaps-momentje!

Frenologie
Je kunt het niet van het woord afleiden, maar frenologie is een (zo goed als uitgestorven) wetenschap die zich bezig houdt met bulten en deuken op je hoofd. Het idee is dat je groei van bepaalde hersendelen kan terug kan zien in de vorm van een schedel, en dat je daarmee karaktereigenschappen en talenten kan bepalen. Hier komt ook de zogenaamde 'wiskundeknobbel' vandaan. Persoonlijk vind ik het heel interessant. Helaas is de wetenschap in de twintigste eeuw op de klippen gelopen, doordat de nieuwe kennis over anatomie en hersenen niet aansloot bij de frenologie. Doordat frenologie niet meer wetenschappelijk te bewijzen was, werd er vanaf dat moment geen waarde meer aan gehecht.
Toch hebben we er allemaal interessante tekeningen aan over gehouden, zoals bijvoorbeeld deze:

The more you know! Verder heb ik helaas niet veel interessants te melden. Ik ben steeds meer mensen/gezichten aan het tekenen en ik heb er tot nu toe verrassend veel lol in. Bovendien is mijn tekening van Reyna uit de Heroes of Olympus serie van Rick Riordan helemaal af, en heb ik uitgevonden hoe de scanner werkt. Het gevolg is dat ik een hele avond lang allemaal tekeningen heb gescand, omdat ze er dan veeeeel mooier uit zien dan op een foto.

Ik ben best wel trots. Anyways, dit was het weer voor vandaag.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

A librarians life :)

Hallo internet! Vandaag was een goede dag, afgezien van het feit dat ik nu geitjes uit het raam wil gooien (vandaag werd 'we hebben er een geitje bij!' weer twee keer voorgelezen, zie laatste post).
Tijdens mijn krantenwijk werd ik gezegend door de aanwezigheid van 4 paarden, een hond en een kat die me allemaal leken te mogen. De pony's zijn geknuffeld, de hond heeft mijn gezicht afgelebberd en de kat liep gezellig mee door de straat en gaf me kopjes als ik stil stond. Helemaal geweldig.

ANYWAYS, het leek me leuk om vandaag een lijstje te maken van dingen die wel leuk zijn aan in de bieb werken. Want het is geweldig.

Waarom in een bibliotheek werken 100% aan te raden is

1. Je krijgt een kijkje achter de schermen, en persoonlijk is dat iets wat ik altijd al wilde voor ik er werkte. Wie weet wat ze achter hebben. Hebben ze een geheime sectie met speciale boeken? Hebben ze een archief? Hoeveel (werkende) printers zouden ze hebben?
   Ik ga je geen antwoorden geven, maar ik kan je wel vertellen dat ze bij ons een keuken hebben achter :)
2. Je mag boeken innemen, aka bliepen. En achter de balie staan als je er normaal altijd voor staat is toch wel heel speciaal.
3. Je kunt precies zien wat er gelezen wordt. Zo ben ik er achter gekomen dat Geronimo Stilton een absolute favoriet is onder de kinderboeken (elke week ruim ik er min. 3 op, mijn record is 7), en ik kan me nog herinneren dat ik een keer aan het opruimen was en de hele collectie Grijze Jager boeken weg was. Iemand had leesvoer nodig blijkbaar.
4. Je krijgt als eerste te zien welke nieuwe boeken er komen. Die moeten dan nog gekoppeld worden, maar jij weet het al >:)
   De bibliotheek in Heiloo heeft de Twilight jubileum special bijvoorbeeld al binnen...
5. Je mag boeken repareren en plastificeren, wat echt onwijs leuk (en soms frustrerend is). Ook hierbij zijn de Geronimo Stilton boeken favoriet (nou ja, eigenlijk juist niet. Alle Fantasia boeken zijn al 5+ keer geplakt en blijven uit-elkaar-val neigingen te hebben).
6. Soms kom je bij klusjes echte juweeltjes tegen, zoals deze pagina die ik opnieuw moest uittypen voor de speel-o-theek: 
   
   Dorus? Wie is Dorus? En sinds wanneer is Swieber een stokstaartje?
   
7. De thee geeft je soms een existentiele crisis: 
   
8. En als de thee je niet wakker gemaakt heeft, doen de kwebbeltantes dat wel. Je bent immers in een bibliotheek, je moet wel wat kennis opdoen. Dan maar kennis over ieder persoon in het dorp, brillen, cholesterolgehaltes, de niet zo gewaardeerde nieuwe banken in het winkelcentrum, etc.
9. Soms zie je geweldige dingen die je anders nooit gezien had: 
   
   ('Hoera' is niet de schrijver, wiens idee was dit?)
   
10. En het allerbelangrijkste: je bent volledig omringt door boeken en boekenliefhebbers in alle soorten en maten! Geweldig toch?

Dat was het voor nu. Ik kan er persoonlijk nog aan toevoegen dat het heel fijn is dat mijn perfectionisme eens niet ontzettend tegenwerkt hier en dat het heerlijk is om een hele rij boeken perfect naast elkaar te zien staan.

In ander nieuws had ik dankzij een fanfic opeens de neiging The Princess Bride weer eens te kijken. Die heb ik een hele tijd terug eens gezien, en toen was ik er niet heeel erg van onder de indruk Westley en Buttercup deden het niet echt voor me. Maar deze keer was ik er dol op. Jemig deze film is geniaal in mogelijkerwijs ieder opzicht. Die dialogen zijn gewoon om van te smullen. Vooral het eerste stuk met de man in het zwart en Inigo Montoya ("Hello. I am Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die"). 

En ik heb onwijs de neiging constant het woord 'inconceivable' te gebruiken. De passiviteit van Buttercup was nog steeds wel irritant, net als haar constante 'he will save me' mentaliteit, maar ik kan er mee leven omdat het een oude film is. Nog even kort wat geweldige dingen aan deze film:

- Fezzik en Inigo zijn de beste bros ooit. I love it. Please stay besties forever.

- Spite is a nobler cause than true love (duhh)

- "Life is pain, Highness. Everyone who says differently is selling something"

- Buttercup draagt zulke mooie jurken

- Bluf is het beste wapen ooit. Er is niets beters.

- 'Mawiage. Mawiage is what bwings us toghetah today'

Dat was het weer voor vandaag! Ga Princess Bride kijken :)

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Life-updates (klinkt dramatischer dan dat het is)

Hee internet! Ik heb net een aantal goede dagen achter de rug, maar helaas betekent dat ook dat ik het heel druk gehad heb de laatste paar dagen. En nu ook. En morgen ook. Dus ik heb niet heel veel tijd om uitgebreid verslag te doen op dit moment. Dus even in het kort dan maar :)

Donderdag heb ik heerlijk gereden op Raven en gewandeld met Flynn, wat me echt goed deed. Gisteren begon onwijs goed met een bezoek aan het Archeologisch centrum in Castricum, het Huis van Hilde. Ik was daar heen met mijn vader vanwege mijn huidige interesse voor archeologie, en het viel me onwijs mee! Het is veel groter dan je verwacht, het echte museum is vanaf de buitenkant niet te zien omdat het onder de grond zit. Ze hebben een uitgebreide collectie die chronologisch is ingedeeld, zodat je begint bij de jagers en verzamelaars en eindigt bij de tweede wereldoorlog. Ook de tijdelijke tentoonstelling over het ontmodderen van de Vecht was leuk. Daarna ben ik in een stuk door gegaan naar het huis van een vriendin, waar we met nog een vriendin een middagje op de wii spelen geplant hadden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik bar slecht ben in Mario Party (echt vernederend) en dat ik iets minder slecht ben in Mario Kart (ik werd steeds 2e of 9e, er zat niets tussenin).
Vandaag had ik de open dag op de VU, wat gelukkig ook leuk was. Ondertussen ben ik aangekomen bij de 'ik kies iets wat ik LEUK vind, anders hou ik de studie nooit vol'-fase, en de studie oudheidkunde was een welkome verassing. Culturele Antropologie was wel heel interessant, maar niets voor mij. Hetzelfde geld voor Media, Kunst, Design en Architectuur. En als ik archeologie ga studeren, wordt het niet aan de VU. De VU leek zich daar niet echt speciaal te onderscheiden.
Al met al was het een leerzaam dagje.

Bovendien is mijn tekening van Reyna op de rug van haar pegasus eindelijk af en ik ben er echt trots op! De volgende post bevat hoogstwaarschijnlijk een foto.

Morgen is mijn vader jarig en hebben we een leuk dagje geplant. Dan is het weer even rustig, tot donderdag. Dan heb ik een afspraak met een studiekeuzepsycholoog om me te helpen goed te kiezen. De dag daarna heb ik een studiekeuzeworkshop bij de UvA en zaterdag is de open dag bij Van Hall Larenstein in Leeuwarden.

Als ik dat alles overleef, koop ik de Heroes of Olympus boxset voor mezelf. Die heb ik dan wel verdient. En daarna komt Deadpool uit in de Nederlandse bioscopen, dus tijd voor een filmavondje :)

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps. Het is nu 3 voor 12 's nachts, nog net op tijd voor 'vandaag'!

Niet voor kinderen

Hallo internet! Sorry voor de afwezigheid, ik zit niet echt lekker in mijn vel op het moment. Het enige wat ik op dit moment doe is tekenen en naar stal gaan om mezelf af te leiden, en de rest van de tijd slaap ik twee keer zo lang als nodig is. Het wordt wel weer beter uiteindelijk (hoop ik), maar op dit moment sta ik niet heel erg te springen om deze blog enthousiast en levend te houden. Nogmaals mijn excuses.

Dit alles betekend niet dat ik niets te vertellen heb. Vandaag ga ik maar eens mijn mening over kinderen uitschrijven. Warning: enigszins overdreven manier van vertellen en een lichte hoeveelheid negativiteit. Mag wel voor een keertje.

Vanochtend stond ik met een slaperig hoofd in de bieb. Ik was iets later dan normaal, ik had me een klein beetje verslapen. Ik was net lekker begonnen de ingeleverde kinderboeken op te ruimen toen ik de gevreesde mededeling te horen kreeg: 'bereid je maar vast voor, er komt zo weer een klas'. Oh help, was het eerste wat ik dacht. Kinderen op de vroege ochtend is op zijn zachts gezegd niet heel rustig wakker worden. En ik had gelijk. Ik zette net zes Geronimo Stilton boeken in de kast toen de wind het eerste geroezemoes de bieb binnen droeg. En toen kwamen de kinderen. Zesentwintig stuiterende kleuters in felgekleurde jassen renden het gebouw binnen, druk pratend over van alles en nog wat. Weg rust. Hoe de lerares het voor elkaar kreeg dat alle onderkruipsels haar hoorden toen ze zei 'eerst je jas op de groene kapstok hangen, daarna ga je rustig op de gele tribune zitten', weet ik niet, maar het werkte. Op het 'rustig' na dan. Godzijdank was daar de bibliothecaresse, die haar boek al bij zich had en iedereen magischerwijs stil kreeg door zich voor te stellen. Toen begon ze voor te lezen. Het boek was 'We hebben er een geitje bij', en ik herkende het direct. Ik had immers dat prentenboek een paar weken terug nog in een projectmap gestopt met een inhoudsopgave erbij, en iets later had ik ook nog eens alle vertelplaten gekopieerd.
Na de vijfde bladzijde kwam de zin 'we hebben er een geitje bij' me volledig de neus uit. Het was fijn dat de hele tribune stil zat te luisteren, want op die manier hield ik het wel vol. Tegen de tijd dat het boekje uit was, was ik weer een kast verder. Ze gingen verder met een liedje, en een spelletje. Het was grappig, want het viel me op dat kinderen eigenlijk vrij voorspelbaar zijn. Op het moment dat er eentje een mening gegeven had uit het niets en daarna opgemerkt werd, moest opeens iedereen wat zeggen. En daarna werd het weer stil. Dit herhaalde zich nog een paar keer, tot de hele klas er weer vandoor ging. 'Ahhh', dacht ik, 'eindelijk weer rust'. Maar die rust was van korte duur. We hadden net de koffiepauze gehad toen de tweede klas binnen kwam zetten. Maar deze keer was het niet alleen een nieuwe klas. Oh nee. Deze keer was de bieb ook nog eens open, met als gevolg dat er een stuk of vier moeders met ukken binnen kwam zetten. Vooraf afgesproken denk ik, gezien het feit dat ze elkaar leken te kennen. 'Jip, waar ga je heen? Kom maar hier spelen! Jip!'
Na een kwartier van 'Jip, kom terug!' aan mijn ene oor en 'geitje bij, geitje bij, we hebben er een geitje bij!' aan mijn andere oor, had ik het helemaal gehad. Toen ik klaar was met opruimen wist ik niet hoe snel ik moest verhuizen naar achter. Ik wist nog net tegen de bibliothecaresse te zeggen dat ik in de afgelopen uren 20 jaar ouder geworden was en ontzettend de neiging had om met pensioen te gaan.

Wat een wild avontuur.

Anyways, dit was de (iets te uitgebreide) intro voor het lijstje redenen (die grotendeels ongerelateerd zijn aan de intro) waarom ik geen kinderen wil.
En alsjeblieft, als je een moeder bent die dit leest: ik heb er nooit om gevraagd geboren te worden en je gaat me hoogstwaarschijnlijk niet van gedachten laten veranderen met het standaard 'maar je wordt er zo gelukkig van!!1!' argument, dus probeer het niet. Merci :)

1. Zoooo vermoeiend. Kinderen lijken altijd een massieve, oneindige hoeveelheid energie te hebben die begint rond de twee jaar en afloopt rond de 11 jaar. Mijn zusje is die leeftijd al gepasseerd en persoonlijk heb ik al onwijs veel moeite om te overleven als die weer eens een stuiterbui heeft. Dus nee, bedankt. 
2. Als deel 2 van het eerste punt: ze hebben ook zoveel aandacht nodig. Honestly, de eerste jaren heb je hoe dan ook geen rust, en daarna beginnen de eindeloze hoeveelheid vragen en verhalen. En daarna komen er ook nog vriendjes en vriendinnetjes over de vloer.
3. Heb je al dat eindelijk gehad, dan kom je aan bij het 'mijn kind voelt zich absoluut belabberd en ik weet niet wat ik daaraan kan doen', iets wat ouders graag op lijken te lossen door 'wat speelt er zich af in het puberbrein'-boeken te lezen, die pubers beschouwen als buitenaardse wezens (note: dit helpt dus net niet).
4. Okee, misschien was dat punt een beetje onnodig. Moving on!
5. Kinderen kosten niet alleen veel tijd, maar ook nog eens veel geld. Punt.
6. Hier is naar mijn mening het allerbelangrijkste punt: het feit dat je volledig verantwoordelijk bent voor de opvoeding van een kind. Persoonlijk vind ik dit gewoon beangstigend. Er zijn zoveel boeken en adviezen over opvoeding, maar je kunt het nooit perfect doen. En wat als je je kind verpest? Wat als er iets fout gaat? 
7. Het punt is, mensen nemen kinderen nooit voor de kinderen zelf. Ze nemen kinderen omdat ze zelf graag kinderen willen. Eigenlijk is het super egoïstisch. Dat kind heeft er niet om gevraagd om op de wereld te komen, of wel? En daarnaast zijn er al genoeg kinderen op de wereld, het is niet alsof we er te kort komen. 'Maar wie moet er dan voor je zorgen als je oud bent?' als dat echt de reden is, zou je echt eens bij jezelf moeten stilstaan hoe fucked up dat is. 
8. En bovendien ben ik echt een zooitje en zou ik deze belabberde genen liever niet doorgeven. Ik heb er zelf niet echt veel plezier aan beleeft en wens dit niemand toe.
9. En als allerlaatste is er dan ook nog het feit dat ik het gewoon niet nodig vind. Het is prima zo. Als ik over 30 jaar een kattenmens ben die leeft met haar neus in de boeken of op de rug van een paard ben ik tevreden. Er zijn altijd mensen die dat beeld ontzettend eenzaam vinden, maar naar mijn mening klinkt het vrij ideaal. Ik ben dol op katten. Ze denken en huilen een stuk minder en zijn daarbij nog een stuk zachter en mooier dan baby's. 

Wie had gedacht dat er zo veel negativiteit jegens kinderen in mij zat. Ik niet.
Hier wil ik nog wel even aan toevoegen dat ik geen asshole ben naar kinderen toe. Het feit dat ik geen kinderen wil, betekent niet dat ik een hekel aan ze heb. Ik vind het prima om er eentje een verhaal te vertellen, of zelfs op schoot te nemen of vol te stoppen met snoep, maar alleen voor korte tijd en ik wil hem graag weer teruggeven aan de verantwoordelijke als hij begint te huilen of schreeuwen.
Laat mij maar lekker de coole tante zijn die altijd boeken uitleent en pizza eet voor lunch. Helemaal top.

Nou jongens, dat was het weer. Deze post is lekker lang, dus ik vind dat ik mijn afwezigheid wel een klein beetje goedgemaakt heb.

Vandaag was niet geweldig, maar ik zag mijn beste vriendin weer en ben verkozen door een kitten, dus dat maakte het wel wat beter. (De kitten bewaakt een straat in mijn krantenwijk en mag me nu. Vandaag liep hij de halve straat met me mee als een hondje en gaf hij kopjes aan mijn been als ik stil stond. Dat was vorige week nog niet. Ik ben in de wolken.)

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Art = frustration + tears + the right pencil + experience

Hallo internet! Deze blog gaat wel een beetje achteruit, of niet... Ik was bijna vergeten dat ik origineel van plan was elke dag een post te uploaden.

Dit wordt (voor de verandering) een teken-post met random tips en dingetjes, gezien het feit dat ik niet heel veel inspiratie/zin heb in iets anders. De afgelopen weken ben ik heel erg wezen oefenen met het tekenen van mensen. Persoonlijk vind ik dat nog altijd heel erg lastig,

(gaat vijf jaar later pas verder met schrijven omdat ze afgeleid werd door haar tekeningen)

Okee, eerste tip. Woede is okee. Het betekend dat je dingen probeert en je ziet dat er iets niet klopt. Gebruik die woede als energie en motivatie en blijf lekker doortekenen. (Dit is ook een tip aan mezelf, ik ben ik tijden niet zo gefrustreerd geweest tijdens het tekenen. Je weet precies hoe 'mens' uit ziet maar het op papier krijgen? ONMOGELIJK. Dit was misschien niet heel bemoedigend. Sorry.)

(This post is a trainwreck. I like it.)

Maar nu even serieus. Ik zal even een lijstje maken met dingen die ik geleerd heb in mijn jaren als tekenaar.

1. Natekenen werkt! Weet je niet waar je moet beginnen? Teken een foto na. Het maakt niet uit waar de foto van is (al kun je natuurlijk zelf wel inschatten wat moeilijk is en wat makkelijk). Sommigen zeggen dat je van natekenen niets leert, maar natekenen zorgt ervoor dat je heel precies naar iets gaat kijken. Je kunt best weten hoe iets eruit ziet, maar als je het uit je hoofd op papier moet zetten, is het net alsof je alles vergeten bent. 
2. Ik heb echt een hekel aan deze tip, maar het is wel een goede. Vaak oefenen. Tekenen gaat niet vanzelf. Ik teken al zo lang als ik me kan herinneren, en dat is LANG. Verwacht niet dat iets in een keer perfect is. Teken hetzelfde gezicht of hetzelfde dier steeds maar opnieuw en je zult merken dat het zowel makkelijker als mooier wordt. 
3. Wees trots op wat je maakt en vergelijk je werk niet met dat van anderen. Dit is echt SUPER lastig, ik spreek uit ervaring. Het zien van kunstwerken van anderen kan motiverend werken, maar vaak is het onwijs demotiverend. "Ik kan lang niet zo goed tekenen als ik dacht, zijn/haar tekeningen zijn veel mooier!". Ja, dus? Het maakt niet uit. Het is geen wedstrijd. En jouw tekeningen zijn uniek, en je hebt er wel aandacht en tijd in gestopt. Dat maakt het sowieso al iets om trots op te zijn.
4. Blijf eerst een tijdje van tutorials af. Niet naar kijken. Probeer eerst zelf eens en kijk wat je kan verbeteren, wat anders moet. Pas op het moment dat je niet meer vooruit lijkt te komen, kijk je naar tips en methodes van professionals. Dit zorgt ervoor dat je niet bang bent om nieuwe dingen te proberen, en het is onwijs belangrijk dat je niet jezelf in de weg gaat zitten met kunst. Risico's nemen en experimenteren is deel van oefenen (en beter worden!)
5. Laat schaduwen nog een tijdje zitten. Je wil echt niet beginnen met schaduwen toevoegen aan je tekeningen. Maak het jezelf niet te moeilijk en begin gewoon met schetsen. Hetzelfde geldt voor kleur. Voor kleur heb je een goede, duidelijke tekening nodig, en als je nog in de schetsen-fase zit, heb je dat niet. Bovendien kan kleur zonder schaduw een tekening er heel vlak uit laten zien, en dat is zonde.
6. Een goed potlood, goed papier, en een goede gum kunnen echt verschil maken. Probeer niet alleen dingen uit in je tekeningen, maar varieer ook je materiaal eens! Soms kan dat leuke verassingen opleveren.
7. (Dit is een supergeheime tip en ik ontken alles als je ernaar vraagt: je tekeningen zijn waarschijnlijk het beste om 1 uur 's nachts, op het moment dat je juist precies niet moet tekenen, en als je hyper bent. Daarnaast komen de echte kunstwerken als je een keer iets tekent in je wiskundeschrift. Maar dat is meer een waarschuwing dan een tip!)

Ik hou het hier maar bij. Ik heb ondertussen een lichte hekel aan mensenhoofden en ik krijg de neiging alles het raam uit te gooien, dus ik neem even een break.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

It's me giving my opinion on books again!

Hallo internet! Life's a wild ride right now, dus sorry voor de afwezigheid van nieuwe posts. Maar, zoals belooft, hier een lijstje reviews :)

De Stromende Koningin - Kai Meyer (review)
Deze trilogie heb ik vaker gelezen, hij staat bij mij in de kast. Ik heb de delen van allerlei plaatsen vandaan moeten vissen, het is niet een heel bekende serie.
De boeken spelen zich af in een soort alternatieve werkelijkheid. Het lijkt op onze wereld, maar toch is het heel anders. De kanalen van Venetië, de plaats waar het verhaal begint, worden bewoont door zeemeerminnen met haaienbekken die van oor tot oor lopen. De bewakers in de stad rijden op stenen leeuwen. De spiegels van de spiegelmaker Archimboldo worden geteisterd door schimmen uit een andere dimensie. Het Egyptische leger wordt aangevoerd door een uit de dood opgewekte farao en zijn sfinx-commandanten.
Dit alles zorgt ervoor dat de boeken vol fantasie zitten. De magie in de wereld die Kai Meyer gecreëerd heeft komt echt tot leven. Iedere keer wordt je weer verrast door iets nieuws. Ik wil niet te veel verklappen natuurlijk, maar het is heel uniek.
Naast de magie in de boeken zorgen vooral de geweldige personages ervoor dat je door blijft lezen. De hoofdpersoon, Merle, is een dapper en beschermend weesmeisje die zonder problemen van zich af bijt. In haar huist de Stromende Koningin, de godin die vooralsnog Venetië beschermde tegen de Egyptenaren. Haar vriendin Junipa was haar hele leven blind, tot de spiegelmaker haar spiegels als ogen gaf. Dan is er nog de zeemeermin Unke, die haar staart inruilde voor benen, en mijn persoonlijke favoriet Vermithrax, de oeroude verrader. Hij is een pekstenen leeuw met enorme vleugels en hij praat. De personages blijven je echt bij en elk van hen is speciaal.
Het enige nadeel van deze boeken is dat de schrijfstijl het heel saai kan maken. Alle verassingen en magie brengen niet heel veel gevoel met zich mee, en ik merk altijd als ik het boek lees dat ik me afvraag hoe het zou zijn geweest als iemand anders het geschreven had. Het is spannend, maar je wordt niet heel erg meegesleurd in de horror en de actie. De personages zijn net je vrienden, maar de verhaallijn is als een film die je van een afstandje bekijkt. Dat is wel heel jammer.
Al met al blijft het wel heerlijk om te lezen, vooral voor mensen met een grote fantasie en een niet te kritische blik.

Wildwoud - Colin Meloy (gelezen in het Nederlands)
Dit boek was teleurstellend. Het zag er veelbelovend uit: een meisje wiens kleine broertje ontvoerd wordt door kraaien die hem meenemen naar een verboden bos. Helaas was onnodig lang. Er zijn 541 bladzijdes die ingekort zouden kunnen worden tot 250 bladzijdes. Alles wordt gedetailleerd beschreven zonder dat je er eigenlijk ook maar iets van opsteekt. De verhaallijn is goed, maar is zo uitgerekt dat de spanning constant wegvalt. In reviews van anderen stond vaak dat de tekeningen en superleuke toevoeging waren, maar ik vond ze persoonlijk te Jip-en-Janneke-achtig. De stijl paste niet heel goed bij het boek naar mijn mening. Als losse tekeningen waren ze wel mooi.
Naast het feit dat het verhaal te langzaam en saai was, waren de personages ook niet interessant of leuk. De hoofdpersoon, Prue, is niet aardig. Ze doet gemeen tegen haar klasgenootje terwijl hij alleen maar nieuwsgierig is. Ze red haar broertje eigenlijk alleen maar omdat ze anders haar ouders niet onder ogen kan komen. Ze is moedig, maar heeft een heel random karakter. Soms is ze emotioneel en dankbaar, soms is ze onnodig brutaal. De gevoelens van de slechterik, een verbannen prinses, worden nauwelijks gedeeld waardoor haar motieven heel vlak en onlogisch blijven.
Het was qua fantasie en verhaal wel een aardig boek dus, maar de langdradigheid en niet-interessante personages maakten het een echte tegenvaller.

The Rules of Ever After - Killian B. Brewer (review)
Dit is een boek wat vooral mijn jongere ik geweldig had gevonden. Het is een mix van sprookjes, inclusief prinsen, prinsessen, vloeken, slechte stiefmoeders en verloren familie. En het leukste is dat de de focus ligt bij een prins die niet met een prinses wil trouwen omdat hij zich aangetrokken voelt tot jongens. Het is een uniek verhaal die je zo aan kinderen voor zou willen lezen.
De personages in dit boek zijn top. Zowel Prins Philip als zijn vrienden zijn allemaal geweldig. Prins Daniel is op zoek naar een manier om zijn vloek, die ervoor zorgt dat hij nooit kan slapen, ongedaan te maken. Prinses Gwen is lekker zichzelf en staat haar mannetje. James, Daniel's beste vriend, heeft een groot ego maar is tegelijkertijd wel heel beschermend. Katharina is het grootste deel van het boek een damsel in distress, maar ze is slim en komt voor zichzelf op. Peter bewijst dat een held niet iemand hoeft te zijn die sterk is en dat woorden ook ontzettend veel kracht in zich hebben.
Het boek leest lekker door en zit vol met belangrijke lessen. Iemands geluk zou nooit iemand anders geluk af moeten nemen. Als je iets wil bereiken, moet je er je best voor doen. Er is niets mis met erachter komen dat je een fout gemaakt heb, je excuses aan te bieden en je best doen om alles weer recht te zetten. Net als dat er niets mis is met zijn wie je bent. En ook al lijkt alles wanhopig, een happy ending kan toch dichterbij zijn dan je denkt.
Het is geen hoge literatuur, maar het is toch een lekker simpel boek om volledig in op te gaan. De magie van prinsen en prinsessen blijft toch heerlijk. Echt een aanrader dus!

 Dat was het wel weer hoor! Reviews schrijven als je last hebt van hoofdpijn is niet makkelijk. Vroeg naar bed vanavond.

Voor ik ga wil ik deze twee websites nog even delen: x en x. Ik ben helemaal verlieft. Ik heb zo'n zwak voor sterrenstuff, zeker als het er zo mooi uit ziet.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Internet-verslavingen etc.

Hallo internet! Het is een beeeeeeetje rustig hier op mijn blog. Ik heb drie dagen terug besloten mijn laptop even weg te leggen voor een tijdje.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk te veel tijd verspil op het internet. En het punt is, ondertussen doe ik het niet eens meer omdat ik er blij/gelukkig van word. Het is meer een soort gewoonte waarin ik dezelfde vijf tabbladen om de minuut opnieuw open en sluit. Ik lees meer summaries en reviews van boeken dan dat ik echt boeken lees en mijn ouders zien me eigenlijk alleen tijdens het avondeten. De rest van de tijd zit ik in mijn kamer, met mijn ogen vastgeplakt aan mijn scherm.

Ik vond dat het tijd was voor een verandering. Als je iets doet wat jen iet hoeft te doen en je ook niet gelukkig maakt, waarom zou je het nog doen? Dus heb ik even afstand gedaan van het internet. Als gevolg heb ik drie boeken gelezen, grote delen van de dag de rest van de bewoners in dit huis gezelschap gehouden en afgesproken met vriendinnen. En het enige moment dat ik mijn laptop echt gemist heb was toen ik de drie gelezen boeken wilde reviewen en er een blogpost over wilde maken.

Het is wel belangrijk te onthouden dat dit mijn eigen keuze was. Ouders hebben soms de neiging kinderen computertijd te verbieden als ze vinden dat er te veel gebruik van wordt gemaakt, maar dan wordt afstand doen van het internet opeens een straf. En dat is juist wat je niet wil.
Ik zat hier laatst nog over na te denken. Ik heb het idee dat kinderen uit zichzelf wel weer naar buiten zullen gaan. Misschien niet nu, maar uiteindelijk raken ze verveeld en gaan ze weer op zoek naar iets anders. En dat 'anders' kan zomaar buiten de deur zijn, of in ieder geval in de echt wereld.

Het is ondertussen 7 over 12 's nachts en ik ben niet eens toegekomen aan een review. Morgen weer eens een review-dagje denk ik. Dan kan ik meteen Galavant erin meenemen, en de nieuwe aflevering Agent Carter ook.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Weggooien en opruimen

Hallo internet! Vandaag was een intensieve dag (die ik heel hard nodig had).

Ik heb mijn nieuwe boekenkast in elkaar gezet! 1 meter hoog en 90 cm breed, wat inhoud dat ik drie planken ex. de bovenkant van de kast erbij heb! RUIMTE.
Het nadeel is nu dat ik niet alleen erachter ben dat ik nu erg veel ruimte heb, maar ook dat ik verdomde veel boeken en vooral onwijs veel spullen heb. Waar komt het allemaal vandaan? Wanneer is dit gebeurt? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat ik op dit moment in een soort volledige herorganisatie van mijn kamer zit. Het is in lange tijd niet zo'n troep geweest hier en ik kan maar niet beslissen hoe ik het allemaal moet inrichten. Alle leesboeken, DVD's en cd's staan nu allemaal op hun plek (al ben ik nog niet helemaal zeker over de boekenvolgorde), maar al mijn tekenspullen, knutselzooi, posters, belangrijke grown-up brieven en mappen, oude schoolboeken en andere informatieve boeken, en losse decoratiespullen hebben nog geen plek.

Nou ja, ze hebben heel veel plek. Waar alleen is de grote vraag. Ik wil dingen liever niet in lades doen, ik ben ondertussen niet zo'n fan meer van lades. Maar ik heb eigenlijk niet genoeg planken en vakken om alles kwijt te kunnen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over die enorme hoeveelheid spul in mijn inbouwkastjes en inbouwlades. Die durf ik bijna niet open te trekken omdat ik bang ben dat alle dingen mijn kamer overnemen. En dat is dan weer net niet de bedoeling. Denk ik.

(timeskip van zo'n 6 uur)

Mijn kleinste zusje (die altijd de meeste troep heeft) was hevig teleurgestelt in me omdat ik volgens haar veel te veel bewaar. Doet ze zelf ook, maar daar gaat het even niet over. Ik heb zonet dus ook besloten een enorme hoeveelheid tijdschriften weg te doen. Het kastje waar ze in zitten is in lange tijd niet open geweest en ik lees ze toch nooit meer. Als mensen dus nog interesse hebben in oude Penny's en oude Hitkranten, hoor ik het wel :p

Op dit moment liggen mijn vloer en bed nog vol met boeken, schriften en spullen en heb ik vijf planken, vier lades en een vak leeg.

Ik ga nog heel eventjes door.

Echt, nog maar heel even.

Tot morgen/overmorgen/ooit!

❤ Elisah

Ps. ER KOMT EEN VERVOLG OP ARISTOTLE AND DANTE DISCOVER THE SECRETS OF THE UNIVERSE???? AHHHHH